บททั้งหมดของ Thorns Of Seduction: บทที่ 61 - บทที่ 70

Pagkatapos ng mahabang araw ng fitting at ilang meetings para sa paparating na Paris Fashion Week, halos mahulog na sa kama si Cressida. Naka-nightgown na siya, mahaba at manipis na kulay ivory silk, at nakaupo sa gilid ng malambot na kama, hawak ang isang baso ng tubig. Tahimik ang paligid; tanging mahina at mabagal na ugong ng air conditioner ang umaalingawngaw sa kuwarto. Sa labas, tanaw niya ang mga ilaw ng Monaco na kumikislap na parang mga bituin na bumaba sa lupa.“Finally, peace,” mahina niyang sabi habang isinara ang laptop na kanina pa niya tinatapos suriin. Napapikit siya, handa nang mahulog sa katahimikan ng gabi.Pero bago pa niya maabot ang unan, biglang may kumatok. Tatlong mabilis na sunod-sunod.Napakunot ang noo ni Cressida. Alas-diyes na ng gabi—wala naman siyang inaasahang bisita.Dahan-dahan siyang lumapit at binuksan ang pinto. At halos mapatili siya sa gulat at tuwa.“SURPRISE!” sabay-sabay na sigaw ng tatlong pamilyar na boses.Nakatayo sa harap ng pinto sina C

Maaga pa lamang ay gumising na si Arcturus, hindi dahil sa sabik kundi dahil wala siyang magawa kundi sumunod sa agos ng mga taong nasa paligid niya. Sa labas ng bintana ng kanyang silid ay makikita ang mga hardin ng chateau na pinauupahan ng pamilya Amberwood para sa kasal—punô ng mga taong abala: may nag-aayos ng mga bulaklak, may nagbubuhat ng mga kahon, may mga cameramen na nagpa-practice ng anggulo para sa coverage ng event. Humigop siya ng malamig na hangin, pilit inaalis ang bigat sa dibdib. Ngunit kahit gaano karami ang malalim na paghinga, hindi niya mapawi ang katotohanang wala siyang kontrol sa araw na darating. “Sir Arcturus, oras na po ng fitting,” bati ng isa sa mga butler, sabay yuko. Tumango siya at tahimik na sumunod. Sa isang silid na puno ng mga tela, kasuotan, at mga salamin, sinalubong siya ng kanyang stylist at tatlong assistant. “Good morning, Mr. Thorne. Today we finalize everything—tailoring, cufflinks, shoes, hair. We want perfection, of course,” sabi ng s

Maaga pa lang ay naririnig na ni Cressida ang kaluskos sa ibaba ng villa. Amoy na amoy niya ang bagong giling na kape na tila sadyang inihanda para sa kanya. Bumangon siya nang dahan-dahan, nag-ayos ng buhok, at naglakad pababa suot ang kanyang silk robe.Sa kusina, nandoon si Anikha Fontaine—nakaponytail lamang, walang makeup, nakasuot ng simpleng puting blouse at jeans, tila napaka-relax kumpara sa kanya na laging nakadamit pang-modelo. Hawak nito ang tasa ng kape at ngumiti nang makita siya.“Morning, sleeping beauty,” bati ni Anikha, sabay abot ng tasa. “You look… tired.”Umupo si Cressida sa stool at tinanggap ang kape. “Busy day yesterday.”“Busy? Sure.” Bahagyang nakataas ang kilay ni Anikha habang pinagmasdan siya. “But this isn’t just tired. There’s something else.”Nagbaba siya ng tingin sa tasa ng kape, pinaglalaruan ang singaw nito. “What do you mean?”“You look distracted,” sagot ni Anikha, diretso ngunit banayad ang tono. “Even though your presence is here, your mind is

Cressida stirred from her light sleep, the gentle rocking of the yacht usually enough to soothe her. But this time, something was different. A faint pressure against her shoulder — a tap, cautious yet insistent.Her eyes flew open.In the dim light of the cabin, a tall figure loomed, casting a shadow that sent a jolt of alarm through her veins.“Who—” she gasped, instantly pulling the blanket closer to her chest.The man stepped back slightly, raising his hands as if to show he meant no harm. His voice was calm, his words crisp and precise in English.“Forgive me. I didn’t mean to startle you. My name is Evander Fontaine… I’m looking for Anikha. She’s my cousin.”Cressida blinked, still trying to gather herself. The name sounded familiar — Fontaine, just like Anikha. But the unease lingered.“Why… why are you here? On this yacht?” she asked, her voice a whisper, more out of confusion than anger.Evander’s gaze was steady, his expression unreadable. “I arrived earlier tonight. I was to

Katatapos lang ng lahat. Ang engrandeng kasal na pinaglaanan ng buwan ng paghahanda—mga bulaklak na galing pa sa ibang bansa, mga bisitang mula sa pinakamayayamang angkan, at ang bride na nakasuot ng haute couture gown—lahat ay perpekto sa mata ng mundo.Ngayon, nasa pribadong suite na si Arcturus, nakaupo sa gilid ng kama habang nakatanggal na ang kanyang coat. Tahimik ang paligid, maliban sa malabong tunog ng tawanan mula sa mga bisita sa ibaba na patuloy pang nagdidiwang.Nathalie ay nasa kabilang silid, abala sa mga kaibigan at pamilya. At siya—mag-isa, hawak ang cellphone, nag-i-scroll.Wala siyang inaasahan. Baka balitang business, baka mga congratulatory posts. Pero isang litrato ang agad na tumigil sa kanyang daliri.Si Anikha Fontaine. Nasa isang yate, nakataas ang baso ng champagne. At sa tabi nito—si Cressida.Nakasuot lang ito ng simpleng summer dress, pero kumikinang ang ngiti. Walang bakas ng bigat o pagod. Para bang malayo sa lahat ng komplikasyon ng nakaraan.“A beauti