AUDREYKahit na ramdam ko pa ang matinding pananakit ng aking buong katawan at ang bawat paghinga ko ay tila may kasamang mabigat na dagok mula sa nakaraang trauma, pinilit ko pa ring bumangon mula sa aking higaan sa loob ng VIP room.Hindi ko na kayang magtagal pa ng kahit isang oras sa loob ng ospital dahil ang tanging nasa isip ko lang ay ang makauwi sa aming mansiyon at makita ang aking mga anak. Alam kong nag-aalala ang mga doktor at maging ang mga nurse na nag-aasikaso sa akin, pero para sa isang inang tulad ko, walang gamot na mas makapagpapagaling kaysa sa presensya ng aking mga sanggol.Tinawag ko si Shane habang dahan-dahan kong inaayos ang aking sarili, at nang pumasok siya sa silid, nakita ko sa kaniyang mga mata ang pag-aalangan na agad namang napalitan ng pag-unawa at pagmamahal.“Shane, please, kailangan ko nang umuwi ngayon din. Hindi ko na kayang maghintay na hindi ko nayayakap ang ating mga anak habang narito ako sa loob ng malamig na kwartong ito.”“Audrey, kung iya
Baca selengkapnya