Todos los capítulos de The Mafia's Marked Nanny: Capítulo 181 - Capítulo 190

Sa mga sumunod na araw, tuluyan nang nawala ang pakiramdam ng oras sa loob ng kwartong iyon.Hindi na mahalaga kung umaga ba o gabi. Ang tanging sukatan ng oras ay ang pagod sa katawan, ang bigat sa mata, at ang mga bagong markang nadaragdag sa mga tala sa mesa—mga diagram, ruta, pangalan, at posibilidad ng kamatayan.Abala silang lahat.Hindi sa magulong paraan, kundi sa isang disiplinadong kaguluhan na tanging mga taong matagal nang nabubuhay sa digmaan ang kayang panatilihin.Tuwing umaga, bago pa man ganap na magising ang pasilidad ng Sentinel Core, si Gray na ang unang gumigising. Hindi siya gumigising dahil sa alarm—sanay na ang katawan niya. Tahimik siyang bumabangon, maingat para hindi magising ang iba, at dumidiretso sa maliit na espasyong ginawang training area sa loob ng kwarto.Doon, paulit-ulit niyang ginagawa ang mga galaw na matagal nang nakatanim sa kalamnan: suntok, iwas, balanse, pagkuha ng armas, pagdis-arma. Hindi siya nagmamadali. Ang bawat galaw ay may layunin, p

Maaga pa lang, gising na ang buong silid.Hindi dahil sa alarma. Hindi dahil may nag-utos.Kusang gumalaw ang mga katawan nilang sanay sa ganitong araw—ang araw na matagal nang nasa hulma ng isip, pero ngayon lang tuluyang naging totoo.Ito na ang araw.Sa loob ng kwartong ibinigay sa kanila ng Sentinel Core, tahimik ngunit buhay ang bawat sulok. May mahihinang yabag sa sahig. May tunog ng metal na marahang nagkikiskisan—mga armas na sinisiyasat, nililinis, hinihigpitan. May mga hinga na malalim, kontrolado, parang sinasanay ang sarili na huwag manginig.Si Gray ang unang tumayo sa gitna ng silid.Hindi siya nagsalita agad. Hindi niya kailangang magsalita. Sa tindig pa lang niya—sa paraan ng pagkakatayo niya, tuwid ngunit mabigat—alam na ng lahat kung anong araw iyon.Isang huling araw bago ang lahat ay magbago.O matapos.Si Kade ay abala na sa mga monitor, ang mga mata’y nakapako sa nagbubukas na access windows. Isa-isang nagsisindi ang mga linya sa screen—mga senyas na handa na ang

Tahimik ang unang umaga sa gitna ng dagat.Hindi iyon ang katahimikang nakakatulog—kundi ang katahimikang may kasamang ugong ng makina, banayad na hampas ng alon sa bakal na katawan ng barko, at ang mababang vibration na ramdam hanggang buto. Ang liwanag ng araw ay hindi pa ganap na pumapasok; dumadaan lamang ito sa makitid na bintana, sapat para makita ang anyo ng bawat isa ngunit hindi sapat para magbigay ng pakiramdam ng oras.Unang araw ng biyahe.Tatlong araw bago nila marating ang lugar na matagal nang iniiwasan ng mundo—ang taguan ng Revenant.Si Kade ang unang tuluyang naging abala.Hindi pa man ganap na nagigising ang iba, nakaupo na siya sa harap ng mga laptop at portable monitor na inilatag niya sa isang mahabang mesa. May apat na screen na sabay-sabay na bukas—mga linya ng code, mapa ng network na hindi pa niya tuluyang binubuksan, at ilang dummy systems na paulit-ulit niyang sinusubukan pasukin.Ang mga daliri niya ay mabilis gumalaw, halos walang pahinga.Sa bawat pindot

Nakababa na silang lahat ng barko.Walang sigawan. Walang utos na pasigaw. Walang dramatikong galaw.Isa-isa silang lumapag sa malamig at basang lupa ng safety point—isang makitid na istrukturang bato at bakal na tila inukit mismo sa gitna ng dagat. Ang alon ay patuloy na humahampas sa ibaba, parang paalala na wala na silang atrasan. Sa likuran nila, unti-unting umatras ang barko, tahimik ngunit tiyak, hanggang tuluyan itong lamunin ng dilim at hamog.Simula sa sandaling iyon, wala na silang sasaklolo.Sila na lang.Humigpit ang hawak ni Gray sa strap ng baril niya habang mabilis niyang sinuri ang paligid. Mataas ang pader ng bato sa magkabilang gilid, sapat para takpan sila mula sa direktang tanaw ng anumang drone o bantay. Ngunit alam nilang pansamantala lang iyon.Sa tainga nilang lahat, biglang umalingawngaw ang boses ni Kade—malinaw, kontrolado, ngunit may bahid ng tensyon na hindi niya tuluyang maitago.“Tandaan ninyo,” sabi ni Kade mula sa comms na konektado sa lahat, “dalawamp

00:22:10Iyon ang oras na nakikita ni Sven sa gilid ng visor niya nang tuluyan silang makapasok sa pinakaloob ng Ledger Vault.Isang maling hakbang lang, at hindi lang buhay nila ang mawawala—kundi ang pagkakataong tuluyang maputol ang ugat ng Revenant.Tahimik ang lugar, ngunit hindi patay. Ang Ledger Vault ay hindi parang ordinaryong silid; isa itong malawak na complex na parang templo ng datos at pera. Ang kisame ay mataas, puno ng nakalantad na kable at lumulutang na holographic panels na patuloy na nagbabago ng anyo—mga numero, pangalan, ruta, at simbolong kumakatawan sa kapangyarihan.Sa gitna ng lahat, may isang elevated platform.At doon naroon ang target nila.Hindi nakapiring. Hindi nagtatago.Parang alam nitong darating sila.“Confirmed,” bulong ni Collin, ang boses ay mababa ngunit matalim. “Nasa loob ang Finance Director.”Hindi iyon ang totoong titulo.Sa loob ng Revenant, ang tawag sa kanya ay Ardent—ang taong humahawak sa lahat ng salapi, suhol, black accounts, at recr