My Boss Got Me Pregnant のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

Tahimik ang buong bahay nang makauwi sina Celestine at Adrian kasama ang mga bata. Tatlong taon ang lumipas, maraming sugat ang pinagdaanan ng bawat isa, at kahit magkakasama na sila ulit sa iisang bubong, ramdam pa rin ang distansyang hindi basta-basta nawawala.Si Aiden ay agad tumakbo sa sala, masayang ikinukwento ang mga laruan niya, habang si Aurora ay mahigpit na nakakapit sa kamay ni Celestine. Si Adrian naman ay nakatayo lang sa gitna ng sala, paikot-ikot ang tingin, parang bisita sa sarili niyang bahay.“This… this is our house?” maingat na tanong ni Adrian.Tumango si Celestine at pilit ngumiti.“Oo. Dito tayo nakatira dati. Lahat ng memories natin… nandito,” mahinahon niyang sagot.Ngumiti si Adrian nang bahagya pero halata ang pagkalito sa mga mata niya.“I’m sorry, Celestine. I’m really trying. Alam kong dapat may maramdaman ako, pero parang… blank pa rin.”Masakit marinig iyon, pero sanay na si Celestine. Hindi na siya umasa ng biglaan. Ang mahalaga, magkasama na sila ul

Maagang dumating ang mommy at daddy ni Adrian sa bahay nina Celestine. Halata sa mukha nila ang pag-aalala… mula sa mga mata hanggang sa mahigpit na hawak ng mommy ni Adrian sa bag niya. Hindi man nila sabihin, ramdam ni Celestine ang bigat ng kaba nila.Pagbukas pa lang ng pinto, agad na napatigil ang mommy ni Adrian nang makita si Danica na nasa sala, katabi si Luna na naglalaro ng blocks sa sahig. Sandaling tumigas ang mukha nito.“So… she’s here,” malamig na sabi ng mommy ni Adrian, sabay tingin kay Danica mula ulo hanggang paa.Tumayo si Danica at magalang na yumuko ng bahagya. “Good morning po,” mahina ngunit maayos ang tono.Hindi agad sumagot ang mommy ni Adrian. Sa halip, lumingon ito kay Celestine. “Celestine, can we talk?”Tumango si Celestine. “Of course, Mom.”Umupo sila sa dining area. Sumunod ang daddy ni Adrian, tahimik ngunit alerto. Kita sa kanya ang pagod at pag-aalala… lalo na para sa anak niyang matagal na nilang inakalang hindi na babalik.“Kamusta si Adrian?” un

Nagising si Celestine sa kalagitnaan ng gabi dahil sa isang mahina ngunit paulit-ulit na tunog ng paghikbi. Sa una inisip niyang baka nananaginip lang siya, pero nang tumahimik ang paligid at muling marinig ang iyak, agad siyang bumangon. Mabagal niyang binuksan ang pinto ng kwarto at doon niya nakita si Luna… nakaupo sa sahig, yakap-yakap ang maliit na stuffed toy na halatang luma na at paborito ng bata.“Luna?” mahinang tawag ni Celestine habang lumalapit. Agad niyang tinulungan ang bata na tumayo at pinaupo sa kama. Nanginginig ang balikat ni Luna habang umiiyak.“Tita…” humihikbing tanong nito, “iniwan na ba ako ni Mama?”Parang may humigpit sa dibdib ni Celestine. Saglit siyang natigilan, pero agad niyang pinilit ngumiti kahit masakit. Inakbayan niya si Luna at marahang hinaplos ang buhok nito.“Hindi ka iniwan ng mama mo,” mahinahon niyang sabi. “Isipin mo na lang, pumunta siya sa malayong lugar para magtrabaho. Ginagawa niya ‘yon para sa’yo. Para pagbalik niya, mas maging okay

Maagang nagising si Celestine sa tunog ng alarm. Sumilip ang araw sa bintana, at ramdam niya ang kakaibang excitement sa hangin. “First day of school,” bulong niya sa sarili habang ngumiti. Sa kusina, naghanda siya ng almusal… pancakes para kina Aiden at Luna, may kasamang fruits at gatas. Si Aurora naman ay nakaupo sa high chair, hawak ang kanyang stuffed toy, habang nanonood sa kanila.“Aiden, Luna, wake up na,” mahinang tawag ni Celestine habang binubuksan ang ilaw sa kwarto ng mga bata. Si Aiden ay agad bumangon, sabik na sabik. “Mommy, today I’ll meet new friends!” sabi niya na parang may fireworks sa boses. Si Luna naman ay dahan-dahang umupo, hawak ang stuffed toy na paborito niya. May konting kaba sa mga mata nito, pero ngumiti pa rin.Habang nagbibihis ang mga bata, tinulungan ni Celestine si Luna sa pagsuot ng school uniform. “You look beautiful,” sabi niya, sabay ayos ng buhok ng bata. Napangiti si Luna. “Tita Celestine, will you fetch us later?” Tanong nito, may halong pa

Habang abala si Celestine sa kanyang office, biglang kumatok ang kanyang secretary. “Ms. Celestine, may inabot po sa inyo,” sabi nito, hawak ang isang eleganteng envelope. Agad naman niya itong pinapasok at tinanggap ang papel. Pagbukas niya, nakita niya ang invitation mula sa isang foundation na nakatulong sa mga kababaihan na dati’y inapi ngunit bumangon at nagtagumpay.Nangunot ang noo ni Celestine. “Ano kaya ito? Hindi naman ako pinagbubuhatan ng kamay ni Adrian,” bulong niya sa sarili. Ngunit nang makita niya ang lagda sa ibaba ng invitation, napalunok siya. “Margaux?” ang bulong niya. Nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi niya inaasahan na ang babaeng iyon… na naging dahilan ng dami ng sakit at problema niya noon… ay nasa likod ng foundation na ito.Bigla pumasok si Adrian sa office. “What’s that?” tanong niya, tinatanaw ang invitation sa kamay ni Celestine.“May pupuntahan tayo. May taong gustong makipagkita sa atin,” sagot ni Celestine, sabay ngiti kay Adrian. Hindi niya sinabi