جميع فصول : الفصل -الفصل 180

Tahimik na ang bahay nang tuluyan nang makaalis si Danica. Matagal na nakatayo si Celestine sa may bintana ng sala, pinagmamasdan ang papalayong sasakyan, hanggang sa tuluyan na itong mawala sa paningin. Mabigat ang dibdib niya… hindi para sa sarili niya, kundi para kay Luna.Dahan-dahan siyang umakyat sa hagdan. Alam niyang hindi madaling harapin ng anak niya ang biglaang pagbabalik ng isang ina na matagal nang nawala sa buhay nito. Pagdating niya sa harap ng kwarto ni Luna, huminto muna siya. Huminga nang malalim. Ayaw niyang pumasok doon na dala ang sariling emosyon… kailangan niyang maging kalmado, maging sandalan.Kumatok siya ng marahan.“Luna… anak, pwede ba akong pumasok?”Ilang segundo ang lumipas bago marinig ang mahinang, “Opo, Mommy.”Pagpasok ni Celestine, nakita niya si Luna na nakaupo sa kama, yakap ang unan, nakatingin sa sahig. Namumula ang mga mata, halatang pinipigilan ang luha.Umupo si Celestine sa tabi niya, pero hindi agad nagsalita. Hinayaan muna niyang maramda

Tahimik ang isang maliit pero eleganteng coffee shop sa gitna ng siyudad. May mahihinang tugtog ng jazz sa background, habang ang amoy ng bagong timplang kape ay kumakalat sa hangin.Sa isang sulok, magkatapat na nakaupo sina Celestine at Danica.Parehong may hawak na tasa, pero halatang hindi ito tungkol sa kape. Mabigat ang hangin sa pagitan nila… parang taon ng sakit at katahimikan ang gustong kumawala.Si Celestine ang unang nagsalita.“Danica…” mahinahon niyang tawag, “kailangan mong malaman kung ano ang pinagdaanan ni Luna.”Nanlaki ang mga mata ni Danica. Parang biglang nanikip ang dibdib niya.“Ano…” nanginginig niyang tanong, “ano bang ginawa nila sa anak ko?”Huminga nang malalim si Celestine, pilit pinipigilan ang emosyon.“Rafael… at ang asawa niya,” sabi niya, halatang hirap banggitin ang pangalan. “Ginawa nilang katulong si Luna. Pinapasaing, pinapalaba, pinapakain ng tira-tira. Natutulog siya sa bodega… may mga pasa siya sa katawan.”Napahawak si Danica sa bibig niya, n

Kinaumagahan, maagang nagising si Celestine.Hindi siya halos nakatulog nang maayos dahil sa bigat ng iniisip niya. Alam niyang ang araw na ito ay magiging mahalaga… hindi lang para kay Luna, kundi para sa buong pamilya nila.Tahimik siyang naglakad papunta sa kusina, nagtitimpla ng kape habang pinagmamasdan ang liwanag ng umaga sa labas ng bintana.Then she sighed.Ito na.Kinuha niya ang cellphone niya at tinawagan si Danica.Ilang ring lang bago ito sumagot.“Hello?” mahina ngunit alertong boses.“Danica,” sabi ni Celestine. “Handa na si Luna… makipag-usap sayo.”Biglang natahimik sa kabilang linya.Parang hindi agad makapaniwala ang babae.“T-talaga?” nanginginig na tanong ni Danica.“Yes,” sagot ni Celestine. “Come here. Pero… please, be gentle.”Narinig ni Celestine ang mahinang hikbi.“Thank you… thank you so much,” bulong ni Danica. “I’ll be there. Maaga.”Pagkababa ng tawag, napapikit si Celestine.Alam niyang hindi magiging madali ang pag-uusap na ito.Pero ito ang tamang ha

Busy na busy si Celestine sa pag-aayos ng gamit ni Luna sa malaki niyang bag. Kahit abala, ramdam ang lungkot niya. Lumilingon siya sa mukha ni Luna at bumuntong-hininga. “Kung pwede nga lang, hindi na kita papalabasin,” bulong niya sa sarili. Ngunit alam niya sa puso niya, kailangan niyang igalang ang desisyon ng bata.“Ate Luna, tumawag ka palagi ha? Huwag mo kaming kalimutan,” reklamo ni Aurora, na nakabusangot sa gilid.“Oo naman, hinding-hindi ko kayo kakalimutan,” sagot ni Luna, pinipilit ang ngiti.Niyakap ni Celestine si Luna nang mahigpit.“Ingat ka palagi, anak. Tandaan mo, kahit gaano ka kalayo, palaging nandito kami para sa’yo.”Dinala nina Celestine at Adrian si Luna sa kotse papuntang airport. Kasama rin si Aurora para magpaalam. Ngunit si Aiden, ayaw sumama. Nagpumilit siyang manatili sa bahay, bagama’t halata ang lungkot at galit sa desisyon ni Luna.Bago tuluyang umalis, dumaan muna sila sa bahay ng mga magulang ni Adrian para magpaalam. Niyakap ni Luna ang lola at lo

Lumipas ang ilang araw matapos umalis ni Luna papuntang ibang bansa kasama si Danica. Sa bahay nina Celestine, kahit normal ang takbo ng buhay, ramdam pa rin ang malaking puwang na iniwan ng bata.Tahimik ang dining table.Wala na ang masayang boses ni Luna na laging nagkukuwento tungkol sa school. Wala na rin ang ngiti niyang palaging nagbibigay ng init sa bahay.Si Aurora, kahit pilit nagpapakatapang, madalas pa ring napapabuntong-hininga.“Mommy… ang lungkot dito,” mahina niyang sabi habang kinakalikot ang pagkain sa plato.Hinaplos ni Celestine ang buhok ng anak.“Sanay lang kayo… pero magiging okay din.”Pero sa totoo lang, siya mismo ay hindi sigurado.Sa kabilang banda, si Aiden ay mas lalong naging tahimik.Simula nang umalis si Luna, parang may parte sa kanya na nawala rin.Hindi na siya masyadong nagsasalita. Hindi na rin siya nakikitawa gaya ng dati.Madalas siyang magkulong sa kwarto, hawak-hawak ang kwintas na iniwan ni Luna.At sa gabing iyon…Naupo siya sa kama, binuksa