Todos los capítulos de The Billionaire's Canary: Capítulo 1 - Capítulo 10

Binuksan ko ang pinto para salubungin siya, isang pang-araw-araw na ritwal na naging pangalawang kalikasan ko. May mga ngiti sa aking mga labi, niyakap ko ang aking papel para pagsilbihan siya ng mabuti upang mapanatili ang kanyang matinding pagnanasa sa akin. Kailangan kong maging masunurin, kumapit ng mahigpit sa suporta na binibigay niya sa akin. Sa mga sandaling nakalapit ako sa kanya, itinaas ko ang aking kamay, pinulupot ko ang mga braso ko sa leeg niya at siniil ng mabilis na halik sa labi niya. "Tapos na akong magluto, at napuno ko na rin ang bathtub. Ano ang gusto mong gawin muna?" nilangkapan ko ng saya ang aking boses. "Samahan mo akong maligo," sagot niya, ang malalim niyang boses ay nagpapadala sa akin ng init. Ngumiti ako, tumango habang hawak ko ang braso niya, at nagsimula na kaming umakyat sa hagdan. Sa paghakbang naming paakyat ng hagdan, naalala ko ang unang pagkakataon na ang malalim niyang boses ay nagpalamig sa aking katawan. ..... "Halika rito," utos n

Araw-araw, walang palya, buong puso ang aking paglilingkod sa kanya, isang ritwal na lubos kong natutuhan simula nang ako ay maging kanaryo niya. Sa paglipas ng mga araw, linggo, buwan, at taon, nasanay na ako sa ganitong pamumuhay, natututo akong tugunan ang mga pangangailangan niya sa lahat ng bagay kapalit ng malaking halagang ibinibigay niya. Ang perang iyon ang aking pag asa, sumusuporta sa aking pamilya na lubos na umaasa sa akin. "Ano? Kasama pa ba kita?" he asks, ang boses niya na nakapag gising sa akin sa kasalukuyan. Napakurap ako, doon ko napagtanto na nasa loob na kami ng banyo. Tulad ng nakagawian ko na, sinimulan ko siyang hubaran, inalis ang kanyang suit, kasunod ng pagbukas ko ng botones ng kanyang polo shirt. Matapos kong matanggal ang pang itaas niyang damit, isinunod ko namang pagtuunan ang kanyang sinturon. Maingat kong kinalas ang sinturon niya, kasunod ng pagbukas ng botones at zipper. Tinanggal ko ang pantalon niya kasama na din ang kanyang panloob. Napalu

"Mr. Hidalgo, this way." Nanatili akong tahimik, ang aking tingin ay matamang nakatuon kay Ginoong Tuazon. Nakilala nila ako bilang isang taong hindi gaanong nagsasalita, isang taong nagsasalita lamang kung kinakailangan. Seryoso at mahinahon ang aking kilos, na siyang dahilan kung bakit ako nakilala bilang mahirap lapitan. Sa katunayan, walang sinuman ang nangangahas na lumapit sa akin maliban kung personal kong utusan ang aking katulong na pangasiwaan ang pulong. Sa sandaling umapak ang mga paa ko sa loob ng club na ito ay halos hindi ko na nais pang magpatuloy. Ang pinakaayaw ko pa naman ay ang maiingay na lugar, and my frustration grew as they insisted on meeting me here. Kinuwestiyon ko ang kanilang mga intensyon; sinusubukan ba nila akong linlangin? Nagpatuloy kami sa pasilyo, nadaanan ang bawat pribadong kahon , isa sa malalagpasan namin ang private box na bahagyang nakaawang ang pinto, kaya bahagya akong napasulyap sa loob. Agad na napukaw ang aking atensyon sa

Parang nakakabagabag na transaksyon—ang sarili ko kapalit ng pera. Habang kinakagat ko ang mga implikasyon nito, nakaramdam ako ng pawis na tumutulo sa balat ko: parang iniaalok niya akong bilhin para sa sarili niyang mga layunin, habang hinihintay ang pagbabalik ng babaeng pinakamamahal niya. Ang bigat ng realisasyong ito ay bumagsak sa akin, na nagpahirap sa akin na mahanap ang aking boses o kahit bumuo ng isang malinaw na kaisipan. Hindi maikakailang nakatutukso ang pangako ng seguridad sa pananalapi, lalo na sa katiyakan niyang susuportahan niya ako habang magkasama kami. Gayunpaman, ang ideya ng pagsasakripisyo ng aking dignidad ay nagpagulo sa aking sikmura, na nagdulot ng magkahalong pagkabalisa at pagkasuklam. "Nasa bedside table ko ang calling card ko," sabi niya habang tumayo siya sa kanyang kinakaupuan. Hindi ko maiwasang mapansin kung gaano siya katangkad; kayang-kaya ng mahahabang binti niya na maabot ang distansya sa pagitan namin sa loob lang ng ilang hakba

Habang iniisip naming tumakas, humakbang sila paharap, hinarangan muli ang aming daan. “Ano bang problema mo?” singhal ko, may bahid ng iritasyon sa tono ko. Nakatayo sila roon, hindi mapagkakamalang ang kanilang mga kilos, na para bang iginigiit nila ang kanilang kapangyarihan sa kantina—o marahil kahit sa buong unibersidad mismo. Wala akong balak makipag away sa kanila, lalo na kasama ko ang kapatid ko. Kung kaya kong umiwas ay gagawin ko huwag lamang madamay sa isang gulo ang kapatid ko. Kahit na makipag-away kami ni Rosalie, malamang na malagay kami sa alanganin. Ang kanilang mataas na katayuan ay madaling makakaapekto sa amin, at ang ideya ng pagpapatalsik sa unibersidad ay parang isang madilim na ulap na bumabalot sa akin. Ang lahat ay mawawala sa kontrol, kahit na igiit namin na hindi kami ang nagpasimula ng komprontasyon. Maya-maya lang, may narinig akong boses na pumutol sa tensyon, "Naku, ang tapang naman, ha! Hoy, bastos na babae. Huwag ka lang basta sumagot, b