Lahat ng Kabanata ng Hunter Leigh Montefalco, Ang Bodyguard Kong Masungit: Kabanata 11 - Kabanata 20

[Continuation...] “Argg!!!” nangi-gigil n'yang ibinato sa kama ang hawak na cellphone. Halos gusto n'yang sapakin ang lalaki! Kung anong gwapo kasi ng mukha nito ay sya namang ikinapanget ng ugali nito! “He's so mean!” nagmamartsa siyang lumakad patungo sa walk-in closet at naghanap ng isusuot. Lumapit siya sa malaking shelves kung saan nakahanger lahat ng mga dress niya. Halos karamihan doon ay hindi n'ya pa naisu-suot dahil mahilig lang naman siyang mag shopping ng magshopping sa bawat mall na pinupuntahan. Halos mapuno na nga ang buong closet niya ng mga damit na animo'y may sarili siyang Department Store sa bahay. Kumpleto siya sa mga luxury items. Lahat ng bagong labas na bags, shoes at clothes ay hindi niya pinalalagpas kahit di naman niya ginagamit! Nag-iisang anak lang kasi siya kung kaya lahat ng kinikita ng kumpanya ay sa kaniya lang halos napupunta. Sa laki ng kinikita ng kanilang Jewelry Business at Mining Company, kahit hindi siya magtrabaho ay nabibili niyang laha

[Continuation...] “Why you seem like hindi mapakali there, Amara?” puna ni Alona sa kaniya ng mapansin nito na kanina pa siya tingin ng tingin sa kaniyang wristwatch! Paano ba naman, alas sinco pa lang nang hapon at para bang kay bagal ng takbo ng oras. Lahat na yata ginawa niya para lang aliwin ang sarili ngunit parang kay bagal ng pag-usad ng mga kamay ng relo! Hindi na siya makapaghintay na mabawi sa gwapong lalaki ang kaniyang cellphone. Sa loob ng mahabang oras na nagdaan, hindi niya sigurado na hindi nito nagawang ikalat ang kaniyang mga larawan! Gayon pa man ay babawiin pa rin niya dito ang kaniyang cellphone! “Uhm, I have something to tell you, come with me inside the pantry.” mahina niyang bulong kay Alona. “Hey, Bel. Could you make bantay first our store we're just going to prepare our snacks inside the pantry..” ani Alona sa kaniyang PA. Hindi naman nakahalata ang kaniyang PA kung kaya tumango lang ito. Dali-dali naman silang dalawa na pumasok sa pantry area at ni-

[Continuation...] “Hmmm... Hmmm...” tanging ungol lamang ang maririnig sa kaniya kahit pa ang nais niya sana'y itanong kung nasaan siya at anong kailangan ng mga ito sa kaniya. “Boss ang ganda niyan! Pa*****in na lang ba natin siya agad? Sayang naman yan Boss, kung di natin matitikman muna!” nakangising turan ng isang lalaki sa kasama nito. Gustong mapangiwi ni Amara dahil ang cha-chaka ng mga ito!!! “Manahimik ka Carding! Ikalma mo muna iyang t**i mo! Syempre hindi natin agad pa*****in ang isang yan. Hihingi muna tayo ng ransom sa mga magulang nyan bago natin pagsasawaan at —” sumenyas ito gamit ang kamay ng pahalang sa leeg. Nanlaki ang mga mata ni Amara nang makuha ang ibig nitong ipakahulugan! Mas lalong lumakas ang kabog ng kaniyang dibdib at malakas na napahagulgol kahit pa may busal ang kaniyang bibig. Sinubukan niya ulit magpumiglas ngunit hindi siya makawala sa mahigpit na pagkakatali sa kaniya. Hindi niya alam kung posible pa siyang makaalis sa lugar na iyon... Pero

3RD PERSON'S POV “Ouch my feet are wounded na... I cant run anymore...” bumitaw si Amara kay Hunter kung kaya naman huminto sila sa pagtakbo. Malawak ang bakuran ng warehouse kung kaya hindi ganon kadaling lumabas sa lugar na iyon. Muling hinawakan ni Hunter sa kamay si Amara ngunit iwinaksi nito ang kamay niya at agad na itiniko ang mga tuhod para maupo. Niyakap nito ang mga binti saka umiyak. “I don't think we can escape this place anymore. We're gonna die here na... I just wish I could talk to my parents and tell them how much I love them... Huhu!!!” emosyonal nitong litanya. Naiirita namang pinagmasdan ni Hunter ang babae na parang baka kung umatungal. “Hindi tayo, mamamatay dito. Pero kung hindi ka titigil sa pag-iinarte mo, maaabutan nila tayo.” Inis namang tumingala sa kaniya si Amara. Siya, nag-iinarte? “Palibhasa, you are wearing comfortable shoes, that's why you couldn't understand my situation. My feet are so masakit na pati ang legs ko... Look oh, they have wound

3RD PERSON'S POV “Hey, we're leaving na.” nakapamewang na lapit ni Amara kay Hunter, matapos nitong makapagbigay ng statement at magsampa ng kaso laban sa mga nahuli nilang dumukot sa kaniya. “Oh, ngayon?” pilosopo namang sagot ni Hunter habang prenteng nakaupo sa upuan. Nakataas ang mga paa nitong kapatong ng pa paekis sa lamesa — habang ngumunguya ng bubble gum. Tumaas ang isang kilay ni Amara at inilahad ang isa nitong kamay sa kaniya. “Give me back my phone na. Have you already forgotten na ba? You were about to return my phone earlier!” palala niya dito saka sarkastikong ngumiti sa lalaki. Ngayon nasisiguro na ni Amara na hindi masamang tao ang lalaking kaharap. Dahil mataas ang ranggo nito bilang pulis. Kampante siyang hindi nito ipangangalat ang kaniyang nude photos. Gayon pa man ay gusto niya pa ring bawiin ang phone sa lalaking antipatiko at masyadong presko! Tamad naman siya nitong tiningala bago ilabas sa bulsa nito ang kaniyang cellphone. Napangiti siya nang i