Semua Bab Dumped My Ex-Husband, Claimed by the Top Boss: Bab 231 - Bab 240

Si Hunter…Halatang kaliligo lang din ng lalaki, suot ang isang dark blue na loungewear set. Ang aura nito ay naiiba kaysa noong naka-suit siya. Medyo uptight pa rin, pero mas relaxed ang hitsura nito.Tahimik siyang huminga nang maluwag at saka binuksan ang pinto. “Hindi ka ba sa lumang mansyon matutulog ngayong gabi?”Sumulyap sa kanya ni Hunter, halatang hindi natuwa sa kaswal na tono ng boses niya. "When have I ever stayed at the old mansion?"Tama nga naman.Walang saysay ang tanong niya. Mula nang umalis ito walong taon na ang nakalilipas, hindi na ito kailanman natulog doon.Dahil alam ang mga gusto ng lalaki, maingat na naglagay si Luna ng bagong pares ng guest slippers sa sahig.Pang-lalaki ang mga slippers na iyon.Ibinaba ni Hunter ang kanyang tingin sa mga slippers, malamig ang kanyang ekspresyon. “Kanino ang mga ito?”Naglakad si Luna patungo sa kusina nang hindi lumilingon. “Sa iyo.”Bahagyang kumurba ang mga labi ni Hunter sa isang lihim na ngiti habang humahakbang pap

Para bang walang pakialam si Hunter habang feel at home na nagtu-toothbrush sa tabi niya.Siguro dahil magkasama silang lumaki, ang mga galaw nila habang sabay na naghihilamos sa harap ng salamin ay halos magkakatugma na. Ganoon kanatural na halos nakakabagabag na…Para silang magkasintahang maraming taon nang nagsasama. Napakapamilyar at perpektong magkasundo. Nang pumasok ang mga kaisipang iyon, marahas na tumibok ang puso ni Luna…Matapos maglinis, sabay silang bumalik sa unit ni Hunter. Dahil alam niya ang pagiging clean freak ng lalaki, muling nagpalit ng tsinelas si Luna. Bago pa man tuluyang sumayad ang kanyang mga sakong sa sahig, isang braso ang biglang pumulupot sa kanyang baywang mula sa likuran. Halos wala na siyang oras para lumingon bago bumagsak ang isang mapusok na halik sa kanyang labi. Ni hindi siya binigyan ng pagkakataon nitong tumanggi.Nang itaas nito ang hem ng kanyang nightgown, nanigas ang kanyang katawan. Pero kahit na gano’n, hindi siya nanlaban. Hinayaa

Sa katunayan, gifted child na talaga si Luna simula bata pa lamang. Habang ang ibang mga bata ay nag-aaral para makakuha ng grades na 90-100, siya naman ay nag-aaral para mas higit pa doon ang makuha niya.Nanatili siya sa lab hanggang gabi, lunod na lunod sa trabaho kaya hindi na niya napansing nakaligtaan na pala niyang kumain. Nang matapos na ang lahat, sabay-sabay na humataw ang gutom at pagod sa kanya.Wala si Dani, at wala rin siyang ganang kumain sa labas. Nagpasya na lamang siyang umuwi para magluto ng mga lumpia.Pagkakuha ng kanyang phone at bag, tumungo na si Luna sa underground parking para magmaneho pauwi.Ang building ng Montenegro Corp ay itinayo sa napakalaking halaga at maingat na nami-maintain, malayo sa madidilim at nakakasakal na parking sa ibang lugar. Maliwanag na mga LED lights ang tumatanglaw sa bawat sulok, na para bang maliwanag pa rin na parang araw. Ang mga surveillance cameras ay nasa lahat ng dako. Ligtas dito kaya kahit kailan ay hindi natakot si Luna

Ang grupong ito ay halatang mga desperadong kriminal. Pera lang ang habol nila. Ano ba naman ang sampung milyon, kahit dalawampung milyon pa ay walang halaga kay Luna.Nag-atubili ang lalaking may tattoo at awtomatikong tumingin sa lalaking may peklat. “Boss... ganoon ba talaga siya kayaman?”“Puwede ko pang dagdagan.” Nang makitang natutukso sila sa kanyang alok, sinamantala ni Luna ang pagkakataon at nang-akit pa, “Kung sasabihin niyo sa akin kung sino ang nag-utos sa inyo, magdaragdag ako ng limang milyon pa. Labinlimang milyon sa kabuuan.”Labinlimang milyon.Hindi lang ang lalaking may tattoo, kundi pati ang ibang mga lalaki ay nagningning ang mga mata sa sinabi niya. Sa simula, ang limang milyon ay mahahati-hati lang sa halos limang daang libo bawat isa. Malaking halaga na iyon. Pero labinlimang milyon? Kahit kumuha pa ang kanilang boss ng malaking parte, bawat isa sa kanila ay makakakuha ng hindi bababa sa isang milyon. Isang milyon… isang halagang baka abutin ng buong buhay ang

Kailan ba siya pinili ni Ralph? Sanay na siyang laging naiiwan at pinababayaan. Ang mga kamay ni Ralph na nasa kanyang gilid ay dahan-dahang nagngitngit. Isang matalim na liwanag ang kumislap sa kanyang mga mata, pero bago pa siya makapagsalita, nag-panic na si Aubrey.Hinawakan niya ang braso ng lalaki, nanginginig ang boses habang umiiyak, “Ralph, iligtas mo si Dustin! Pamangkin mo siya!”Nagdilim ang tingin ni Ralph, hindi mabasa ang kanyang emosyon. “Asawa ko rin si Luna.”“Fine…” Bigla na lamang tumawa si Aubrey, ang mga mata ay puno ng mapait na pagkabigo. “Hayaan mo na lang na huwag matahimik ang kuya mo sa hukay! Hayaan mong sumama na si Dustin sa kanya! Ipakita mo sa kanya na ang sarili niyang kapatid ay walang pakialam sa kaisa-isa niyang anak!”“Ralph, paano mo haharapin si Randall?”Ang kanyang mga paratang ay tumama na parang mga kutsilyo. Napapikit si Ralph sa tindi ng sakit. Nangako siya sa harap ng puntod ng kanyang kuya na poprotektahan niya ang kaisa-isang anak nito