บททั้งหมดของ Atticus Hermit Sigertem (Señorito Series #1): บทที่ 11 - บทที่ 16

Umaga ng magising sa ingay sa labas si Vivian. Napaunat siya at sandaling nilibot ang kwarto. Magulo ang higaan...Mabilis na bumangon si Vivian ng maalala si Atticus. Hindi niya pa pala nahahandaan ito ng almusal. Tinanghali natin siya ng gising.Akmang lalabas na ito ng makitang maayos ang kama. Parang walang nahiga dito. Binaba niya ang tingin sa magulo niyang higaan, doon niya lang napansin ang dalawang unan na nakapwesto roon.‘H-hindi kaya...’Tumakbo palabas ng kwarto si Vivian at hinanap si Atticus. Akmang kukumprontahin ito ng matigilan siya sa eksena sa kanyang harapan...“G-ganito po ba? Is this right?” problema Dong Saad nito. Napa-kamot pa sa kaniyang batok ng mahinang tumawa ang tiyahin ni Vivian.“Oo, tama iyan hijo... Aba't naghahalo ka lang eh. Mukhang hirap na hirap kapa! ” napa halakhak ito. Sumilay ang maliit na ngiti sa labi ni Atticus sa kanyang labi at ipinagpatuloy ang ginagawa. Nanatili lang si Vivian sa pwesto niya. Pinapanood ang ginagawa ng mga ito. Hindi

Hindi nila alam kung ilang oras pa silang nanatili sa lugar na 'yon. Natagpuan na lang nila Vivian ang bawat isa na pinapanood ang pagbaba ng araw.Ngayon ay dalawa nalang silang natira dahil umalis ang dalawa para may pag usapang mahalaga kuno ang mga ito. Nakasandal sa balikat ni Vivian si Atticus habang pinagmamasdan ang araw. Hawak hawak naman nito ang kamay ng dalaga habang marahang minamasahe iyon.They look so lovely together while the sun waves its final goodbye. Nothing as peaceful as that in Atticus' memory. He was happy to fill the emptiness on his heart until it overflowed with Vivian's warmth and saving grace.They went down the hill after the long journey and got home. Pareho silang pagod at dumiretso sa kwarto ngunit mulat ang parehong mata ni Vivian habang iniisip ang napag-usapan kanina. Pakiramdam niya ay mali ang sumang-ayon sa alok ni Weng kanina. Hindi naman na kailangan ang bagay na 'yon lalo pa' t wala na silang koneksyon sa isa't isa.Wala namang nararamdamang

It was nearly dawn when Vivian woke up from the sound of the flowing water. She could barely see it from the tinted windows inside the car, but, yet, she knows she's in the forest.There are a lot of trees outside. The cold breeze coming from the slightly opened windows.Kinusot ng dalaga ang kaniyang mata at naupo. Nasa isang masukal na gubat sila ngayon. Humiga siya ng malalim at naglibot naman ng tingin sa sasakyan. Nakatakip sa katawan niya ang Suit ni Atticus ngunit wala rin naman ito sa loob. Siguro iniligay ni Atticus yun bago lumabas upang hindi siya kalamigan sa loob. Marahang tinanggal ni Vivian ang Suit at tinupi 'yon bago siya lumabas ng sasakyan. Pilit inaaninag ni Vivian ang madilim na gubat. Kahit papaano naman ay may mga nakikita siya. Inayos niya pa ang suot niyang gown bago humakbang. Takot man at kinakabahan ay tahimik parin siyang humakbang sa nakita nitong liwanag sa di kalayuan. Sa tingin nito ay nagmumula ito sa sinusunod na kahoy, na amoy niya rin ang iniiha