Whispers of Forbidden Desire のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

Isabela’s POVNapahinto ako sa may lobby, parang may pumutol sa hininga ko. Natakpan ko ang aking bibig.Malakas ang tunog ng sampal, isang tunog na umalingawngaw sa loob ng mamahaling hotel, sapat para mapalingon ang ilang tao. Kita ko kung paano napaatras ang lalaki, bahagyang napalingon, gulat ang mga mata.Si Rico.Nakatayo siya roon, suot ang plantsadong polo at slacks, mukhang hindi inaasahan ang eksenang ito. Ngunit mas higit kong nakita ang mukha ni Casey, namumula, nanginginig, at puno ng galit at sakit.“Ano ‘to, Rico?” sigaw ni Casey, nanginginig ang boses kahit pilit niyang pinapatatag ang sarili. “Eto pala ang importanteng pupuntahan mo?”“Casey, listen..” tangka ni Rico, pero hindi niya ito pinatapos.“Listen?” mapait na tawa ni Casey. “Ilang buwan na kitang pinapakinggan, iniintindi ka, tapos ito lang pala?”Lumapit ako ng kaunti, pero nanatili sa gilid. Pakiramdam ko, isa akong saksi sa isang bagay na hindi dapat makita ng kahit sino.“Hindi mo naiintindihan,” mariin

Liam’s POV“Liam? Anong ginagawa mo dito?”Nanlalaki ang mga mata ni Isabela habang mahigpit pa ring nakakapit ang aking kamay sa kanyang baywang. Nakatingala siya sa akin, at sa distansyang iyon, ramdam ko ang bahagyang paghinga niya, mabilis, aligaga.Nagsalubong ang aking mga kilay.“Hindi ba dapat ako ang magtanong sa’yo niyan?” madiin kong sagot.Sinulyapan ko ang paligid bago muling ibalik ang tingin sa kanya.“Ngayon ko lang nalaman na ganito na pala ang itsura ng mall?” tanong ko, nakataas ang kilay.Kitang-kita ko ang pagkapit ng kaba sa kanya. Napalunok siya, at tila nawalan ng lakas ang kanyang mga tuhod. Mas lalo kong naramdaman ang bigat, este, ang bigat nilang dalawa ng kaibigan niya na halos nakasandal na sa kanya.“Isa… the world is spinning,” reklamo ng kaibigan niya habang lalo pang isinisiksik ang sarili kay Isabela.“A-ahh… wait, Casey… oh my gosh…” tarantang sambit ni Bela.“I’m falling… I’m falling… Casey, umayos ka!”Napasinghap ako nang bigla siyang mawalan ng

Isabela’s POV“Why did you lie to me?” Simple lang ang tanong niya, pero may bigat, arang mabigat na batong bumagsak sa dibdib ko.“Hindi ako nagsinungaling,” sagot ko. “Magma-mall sana kami, pero nahuli ni Casey ang boyfriend niya na may kasamang babae sa hotel.”Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy.“Kaya imbes na sa mall, sa bar kami napunta. Hindi ba ginagawa rin naman ‘yan ng mga lalaki? ‘Yung maglasing?”Mahina ang boses ko, simple ang tono, pero may bahid ng tagong sama ng loob.Tinaasan niya ako ng kilay at sumandal sa upuan. Hindi niya ako inalisan ng tingin.“Are you mad at me? Why?” tanong niya, halatang naguguluhan at naiinis.“No!” sagot ko, palabas sa ilong.Ang manhid naman ng lalaking ito, bulong ng isip ko. Obvious naman na galit ako. Na nagtatampo ako. Na nagseselos ako.“I don’t believe you,” diretsong sabi niya. “Cold ka sa akin. Binigyan kita ng space kanina para mag-isip ka, pero mas lumala pa. Sinundo kita, wala ka sa school. Nagsinungaling ka pa. Hindi m

Liam’s POV Sinubukan kong ituloy ang pagmamaneho sa kabila ng ulan, ngunit lalo lang itong lumalakas. Kabado ako, baka magkamali ako ng maniobra, baka mapahamak kami ni Isabela. Sa bawat hampas ng hangin at bagsak ng ulan sa salamin, mas bumibigat ang kaba sa dibdib ko.Napansin ko ang panlalamig niya. Kita ko kung paanong bahagyang nanginginig ang kanyang mga balikat, at iyon ang lalong nag-udyok sa akin na gustong bilisan ang takbo ng kotse, gusto ko na siyang maiuwi, mailayo sa lamig, sa panganib. Ngunit tila ayaw kaming pauwiin ng gabing iyon. Ang ulan at hangin ay parang nagkakaisang humarang sa aming daan.Kaya napilitan akong tumigil.Nang maipark ko nang maayos ang kotse, muli akong napalingon kay Isabela. Mas malinaw ko nang nakikita ang panginginig niya. Ngunit sa isang iglap, tila nawala ang lamig sa sarili kong katawan. Dumikit sa kanya ang basang damit, hinuhulma ang bawat linya ng kanyang pigura. Ang tela sa kanyang dibdib ay manipis na lamang, at sa kabila ng pilit kon

Liam’s POV“Welcome to the company, Mr. Tejero. I hope you’ll like your office here,” bati ni Mr. Lim matapos niya akong ilibot sa buong opisina rito sa Singapore.Unang araw ko sa kompanya niya, at ito ang magiging mundo ko sa loob ng anim na buwan.Tahimik akong humakbang papasok sa opisina at dahan-dahang inikot ang aking paningin. Minimalist ang disenyo, malinis, maayos, walang kalat, ngunit ramdam ang karangyaan sa bawat detalye. Isang abstract painting ang nakasabit sa dingding, tila may sariling kwento, habang sa tabi nito ay isang eleganteng porcelain vase na sadyang inilagay upang magbigay-balanse sa espasyo. Sa isang sulok, may malaking halaman, sariwa, buhay, na bahagyang nagpapainit sa malamig at modernong interior.Ngunit ang tunay na umagaw ng aking pansin ay ang floor-to-ceiling glass window.Mula roon, tanaw ko ang buong lungsod ng Singapore. Ang mga gusaling matatayog na tila walang katapusan, ang mga kalsadang perpektong maayos, at ang sikat ng araw na sumasalamin sa