Lahat ng Kabanata ng STEP LOVE Loving My Wife's Daughter : Kabanata 71 - Kabanata 80

Hindi ko pa man naririnig ang yabag niya, ramdam ko na ang presensya niya—parang may hangin na humaplos sa balat ko, malamig at malagkit, nagbabadya ng panganib.Pero hindi ko inaasahang panganib mismo ang itsura niya.“LIZA?”Halos mabasag ang boses ko nang makita ko siyang nakatayo sa may foyer, duguan ang braso, may hiwa sa tuhod, nanginginig ang mga daliri habang hawak nang mahigpit ang isang maliit na itim na flash drive.Para siyang galing sa impiyerno.Para akong sinuntok sa dibdib.Lumapit ako. Hindi lakad. Takbo.Paglapit ko sa kanya, bumagsak bigla ang tuhod niya—at napahawak siya sa dibdib ko, humihingal, parang mauubusan ng hininga.“Dr-Drake…” bulong niya, paos, takot, parang nagmamakaawa nang hindi sinasabi.Putang— hindi ko na tinapos ang sumpa sa isip ko. Hinila ko siya papasok, inalayang parang siya ang pinaka-madaling mabasag na bagay na nahawakan ko sa buong buhay ko.“Anong nangyari sa ’yo? Sino ang gumawa nito? Liza, tumingin ka sa ’kin.”Ayaw niya. Nagpupumiglas

Kung may tunog na kayang bumiyak ng kaluluwa ng isang tao, ‘yun ang tunog ng salamin na bumagsak sa likod namin.A split second.Isang iglap.Pero sapat para bumalik lahat ng trauma—lahat ng hindi ko nasabi kay Liza, lahat ng hindi ko na kayang mawala ulit.At ang una kong instinct?Iharang ang katawan ko sa harap niya.Hinila ko siya, mabilis, mahigpit, parang automatic function ng katawan ko na hindi ko kayang pigilan.Narinig ko ang pag-iyak niya, hindi dahil sa salamin, pero dahil hinigpitan ko siya nang sobra.“Talikod ka sa’kin,” bulong ko, mababa, halos growl.“Liza, tingnan mo ako. Sa akin lang.”Nanginginig ang boses niya.“D-Drake—ano ‘yan? May tao ba? Sino—”“Shh.”Inangat ko ang kamay ko, pinisil ang panga niya nang marahan pero kontrolado.“Basta tumalikod ka sa’kin. Ako bahala.”She obeyed.God—she obeyed.Para ‘yun ‘yung nag-trigger ng isang bahagi ko na hindi ko dapat pinapakawalan.‘Yung parte kong kaya pumatay pag may sumaling kahit hibla ng buhok niya.Humugot ako n

Tinitigan ko si Liza habang nakatayo siya sa harap ko. Ramdam ko ang bigat ng sikreto na matagal ko nang dinadala—mas mabigat pa sa kahit anong desisyon sa boardroom. Basa pa ang buhok niya, dumadampi sa balikat niya na parang silk, at ang kurba ng leeg niya… hindi ko maiwasang titigan. Gusto kong hawakan siya, damhin ang init niya, pero alam ko… hindi ito tungkol sa pagnanasa lang ngayon.“Liza…” bumulong ako, mababa at rough ang boses ko. Parang kung masyado kong tataas, baka masira ang tahimik na hangin sa kwarto. Tinitingnan niya ako, at alam kong nakikita niya ang bawat pader na matagal ko nang itinayo sa paligid ko.Lumapit siya ng kaunti. “Ano ‘yon, Drake? Natatakot ako eh.”Lumunok ako nang malalim. “Kailangan mong malaman ang katotohanan,” sabi ko, bawat salita mabigat, deliberate. “Tungkol sa akin… sa ginawa ko… ilang taon na ang nakalipas. May kinalaman sa isang ilegal na bagay. Akala ko noon kaya kong kontrolin… pero mali ako. At maaaring maapektuhan ka. Ikaw ang huling ta

Hindi ako makatulog. Hindi ako makahinga. At hindi na ako makapagpanggap na kaya kong kontrolin ang sitwasyon. Buong gabi kong naririnig ang paghinga ni Liza mula sa kabilang kwarto— mabagal, pagod, nanginginig sa trauma, parang bawat hinga niya ay nagpapaalala sa’kin ng isang katotohanang matagal ko nang tinatakbuhan: Hindi na siya ligtas. At kasalanan ko ‘to. Kinuyom ko ang kamao ko habang nakaupo sa gilid ng kama ko, nakabukas ang lamp shade, nanginginig ang panga ko sa galit na hindi ko maungusan. Ilang beses kong paulit-ulit pinanood ang sira-sirang footage na ‘yon hanggang magsakit ang mata ko. Wala akong nakuha. Wala. Pero isang bagay ang malinaw: Mirielle wants her gone. At si Cynthia— hinarap si Mirielle dahil may tinatakpan akong kasalanan noon. Hindi ko iyon maamin kay Liza. Hindi pa ngayon. Hindi sa puntong mas lalo lang siyang guguhong parang bubog sa harap ko. Pero kailangan kong harapin ang isang tao. At hindi si Liza. 8:47 A.M. — De La Joya

Nasa loob ako ng sasakyan, papunta sa isang emergency board meeting na siguradong imbento lang ni Mirielle, nang biglang tumawag si Liza. Pero hindi normal ang boses niya. Hindi “galit.” Hindi “naiinis.” Hindi “nagpapacute.” Kundi—tinatago ang takot. “Drake…” hingal niya. “…may sumusunod sa akin.” Para akong nilagyan ng yelo sa ugat. “Nasaan ka?” “H-Hindi ko alam kung saan ako liliko. Naglakad lang ako palabas nang biglang—” “Liza, tingnan mo ako.” “O—okay.” “Listen to my voice. Huwag kang titigil. Huwag kang lilingon. Sabihin mo kung anong street.” Naririnig ko ang mabilis niyang paghinga, parang bawat hakbang ay laban. “May dalawang lalaki… naka-itim… kanina pa sila sumasabay. Pagliko ko, lumiko sila. N—nagulat ako kaya tumakbo ako—” “Good girl. Keep running. I’m coming.” “Drake… natatakot ako.” At doon ako tuluyang pumutok sa galit. “Sinabi ko na kay Mirielle na layuan ka,” bulong ko, puno ng poot. “Hindi na siya makuntento sa ginawa niya kay Cynthi