جميع فصول : الفصل -الفصل 10

2 เดือนก่อน“พี่จะพาน้องคิลกลับไปอยู่ด้วย” น้ำเสียงที่มุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างคนตัดสินใจมาแล้วของพันเอกคีรี อิชยกุล ผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารบกประจำกรุงมอสโก ประเทศรัสเซียที่เอื้องเอ่ยออกมาพาให้หัวใจของหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรู้สึกไหววูบใจหายวาบเมื่อคีรีบอกว่าจะพา “น้องคิล” หรือ เด็กชายคีรกูร อิชยกุล ลูกชายวัย6ขวบเศษของคีรีที่คนทั้งคู่เลี้ยงดูมาแต่อ้อนแต่ออกในฐานะลูกบุญธรรมไปอยู่ที่รัสเซียด้วยกัน...นั่นหมายความว่าจากนี้ไปเขาและเธอจะไม่ได้เจอเด็กน้อยในทุก ๆ เช้าและเย็นอีกต่อไปแล้วคริษฐาอ้าปากหมายจะคัดค้านแต่แล้วก็ต้องหุบปากฉับ...แม่บุญธรรมอย่างอย่างเธอไม่มีสิทธิ์มีเสียงมากพอจะไปคัดค้านพ่อแท้ ๆ ได้เลย...ไม่มีสิทธิ์จริง ๆแน่นอนว่าไม่ใช่แค่คริษฐาที่เป็นเช่นนั้น สามีของหญิงสาวอย่างร้อยตำรวจเอกคีรินทร์ อิชยกุล หรือ ผู้กองคีรินทร์ ผู้เป็นน้องชายแท้ ๆ ของคีรีเองก็ไม่ต่างกัน...เขาและเธอเป็นแค่พ่อแม่บุญธรรมเท่านั้นจะคัดค้านอะไรคีรีได้“พี่รู้ว่าเคทกับคีย์รักน้องคิลเหมือนลูก แล้วก็เลี้ยงมาตลอด แต่ตอนนี้พี่กับมาช่าเข้าใจกันแล้ว บ้านมาช่าก็เห็นด้วยเรื่องของเราแล้ว น้องคิลควรได้อยู่กับพ่อแม่ พ

คริษฐาไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางที่ถูกบอกเลิกแล้วจะเสียใจร้องไห้ฟูมฟาย โอเค! ในตอนแรกเธออาจจะตกใจ รู้สึกคิดอะไรไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่บ้าง แต่โน๊ตที่คีรินทร์ทิ้งไว้ก็ทำให้ทุกอย่างจางหายไปในความคิดของคริษฐาสิ่งที่คีรินทร์ต้องการจะสื่อทั้งหมดก็คือยกบ้านให้เธอ ให้เธออยู่ที่นี่เพื่อรอเขากลับมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันในสักวันหนึ่ง...ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แต่ถ้าเธอทำตามนั้นเธอก็ไม่ต่างจากของตายที่เขาหันมาเมื่อไหร่ก็ยังวางอยู่ที่เดิมน่ะสิ...ฝันไปเถอะนั่นไม่ใช่สไตล์ของเธอ คีรินทร์จะต้องสำนึกกับการคิดว่าเธอเป็นของตาย และต้องเสียดายจนแทบบ้าที่กล้าบอกเลิกเธอด้วยความคิดบ้า ๆ บอ ๆและสิ่งที่หญิงสาวทำสิ่งแรกหลังจากเห็นโน๊ตของอดีตสามีก็คือการตัดสินใจเก็บกระเป๋าและออกไปจากอะไรเดิม ๆ และที่เดิม ๆ ที่เคยอยู่เขาจะให้เธอรออยู่ที่นี่เธอก็จะไม่รอ...แล้วเขาจะได้รู้ ว่าไม่ควรสิ้นคิดขอเลิกเธอ1สัปดาห์ต่อมาว่ากันว่าอยากทำให้ใครเสียดายก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูดีขึ้น ยิ่งถ้าอยากให้แฟนเก่า สามีเก่า หรือคนสิ้นคิดเสียดายเล่นเพื่อความสะใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ต้องทำให้ตัวเองสวยขึ้น ดูดีขึ้น“อุแม่!!! เกิดอะไรขึ้นคะชะนี ผมยาวสลว

เวลาต่อมาดวงตาคู่คมจ้องมองร่างบางสูงโปร่งที่ยืนพูดคุยอยู่กับวิศวกรที่ควบคุมการก่อสร้างอย่างพิจารณาก่อนจะขมวดคิ้ว...นี่น่ะหรือเด็กเส้น?เด็กเส้นที่ทำงานวันแรกพูดคุยกับวิศวกรรู้เรื่องราวกับเป็นสถาปนิกเจ้าของแบบแปลนแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?“เคทมีความประสิทธิภาพมากพอที่จะเป็นสถาปนิกของNTK คุณนนท์ไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมไม่ได้เอาคนไม่เป็นโล้เป็นพายเข้ามาหรอก” ปวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเมื่อเห็นว่าสายตาของคนที่อยู่ ๆ ก็มาดูความเรียบร้อยที่โครงการจับไปที่ร่างของเพื่อนสาวของเขา...เดาได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายคงมาที่นี่เพราะมีใครเป่าหูเรื่องเพื่อนของเขาอย่างแน่นอน“ถ้าคุณมั่นใจ ผมก็คงทำได้แค่รอดู” นนทกรตอบกลับทว่าสายตายังคงไม่ละไปจากร่างบางที่ยังคงพูดคุยอยู่กับวิศวกรอย่างจริงจัง คริษฐาไม่เหมือนกับผู้หญิงหลาย ๆ คนที่เขาเคยพบเจอ หญิงสาวไม่ถึงกับห้าวแต่ก็ไม่ได้อ่อนหวานเหมือนกับผู้หญิงคนอื่น ๆ คนงานที่เดินผ่านไปผ่านมานอกจากแอบมองอย่างหลงใหลแล้วยังมีความเคารพบ่งบอกว่าก่อนหน้านี้เธอได้ทำให้เขาเหล่านั้นได้เห็นแล้วว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่รังแกได้ง่าย...ยิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจ“รอดูได้ แต่อย่าดูนาน เดี๋ยวตำ

“เออ ไปๆ เถอะ”ดวงตาทั้งสองคู่มองส่งคเชนทร์จนลับตาก่อนที่คนมีศักดิ์เป็นน้องจะสะกิดคนมีศักดิ์เป็นพี่ “เฮียคีย์คร้าบ”“อะไร?”“ค่าโกโก้ปั่นของไอ้เคทไง จ่ายมาเลย ของเมียผัวต้องจ่าย” ไม่เพียงคำพูดที่บ่งบอกว่ากำลังจะให้เขาออกตังค์จ่ายค่าโกโก้ที่อีกฝ่ายต้องซื้อแต่มือหนายังแบมาพร้อมกับกระดิกรอรับเงินอีกด้วย“ไอ้งก โกโกปั่นแก้วเดียวก็ซื้อให้เพื่อนไม่ได้ เอาไป”“ขอบคุณคร้าบ” ถึงแม้จะบ่นแต่คีรินทร์ก็ยื่นธนบัตรแบงค์เทาให้และออกจากร้านไปโดยไม่รอรับเงินทอนบ่งบอกว่าส่วนที่เหลือนั้นให้ปวินเก็บไว้ซื้อในอีกหลาย ๆ มื้อ แม้ว่าชายหนุ่มจะออกจากร้านน้ำปั่นไปแต่ก็ไม่ได้ออกไปจากสถานที่ตรงนั้นแต่อย่างใด นายตำรวจหนุ่มยังคงหลบสายตาผู้คนรอคอยเจ้าของร้านน้ำปั้นซึ่งเป็นอดีตลูกน้องในทีมที่อยู่ ๆ ก็ลาออกมาเปิดร้านน้ำปั่นนี้หลังจากที่ต้องสูญเสียแฟนสาวไปเมื่อไม่นานมานี้ที่อาจจะยอมใจอ่อนออกมาพูดคุยกันหลายชม.ผ่านไป“เออ เคท ฉันบอกแกยัง” เสียงชวนคุยของปวินดังขึ้นขณะที่ก้าวเดินออกจากสถานที่ที่กำลังทำการก่อสร้าง คริษฐาที่เดินนำหน้าพร้อมกับล้วงกระเป๋าหากุญแจรถเลิกคิ้วก่อนจะถาม“อะไร?”“วันนี้ฉันเจอเฮียเคนกับเฮียคีย์ด้วยนะ

“แน่ซะยิ่งกว่าแน่ แกรอดูแล้วกันฉันจะทำให้ผู้กองคีรินทร์คนเก่งมอบราบคาบแก้วแทบเท้าให้ได้เลย ถ้าทำไม่ได้นะ ฉันยอมเป็นหม้ายตลอดชีวิต” หญิงสาวเอ่ยเสียงจริงจังก่อนจะมุ่งตรงออกจากห้องไปโดยไม่รอให้จิรชาและกรินทร์ได้ถามมาก จุดหมายปลายทางของหญิงสาวก็คือสถานที่ทำงานของคีรินทร์นั่นเองกองบัญชาการตำรวจปราบปราบยาเสพติดดวงตาคู่คมลอบมองร่างสูงที่ยืนใจลอยอยู่ริมระเบียงก่อนจะยกยิ้ม... หาไม่ได้ง่าย ๆ นะที่คนตรงหน้าเขาจะใจลอยแบบนี้มีโอกาสทั้งทีมีหรือเขาจะปล่อยไปมือหนาเคลื่อนไหวไปฉวยกระเป๋าสตางค์จากกระเป๋ากางเกงของคนใจลอยมาทันทีด้วยความว่องไว แม้ว่าที่สุดแล้วคนใจลอยจะรู้สึกตัวทันแต่กระเป๋าสตางค์ก็โดยช่วงชิงไปอยู่ดี“อะไรเนี่ยเฮียเสือ ในกระเป๋ามีเงินแค่เนี๊ยะ?” คีรินทร์เอ่ยพร้อมกับหยิบธนบัตรสีม่วงออกมาจากกระเป๋าที่ฉวยมาให้คนโดนฉกกระเป๋าดูด้วยใบหน้าแปลกใจ....ในกระเป๋ามีแค่นี้จริง ๆ บัตรเดบิตหรือเครดิตก็ไม่มีเลย“แม่หนูแฝดให้มาแค่นี้แหละ ไม่พอให้จอมฉกแบบแกหรอก เอาคืนมา” คนโดนมองด้วยสีหน้าประหลาดใจบอกพร้อมกับฉวยกระเป๋าและเงินกลับมาเก็บไว้“ถามจริงเฮีย เมียให้แค่นี้จริงดิ”“ก็แค่นี้สิวะ ขอมากกว่านี้เขาไม่อ