บททั้งหมดของ เธอเป็นของผม: บทที่ 31 - บทที่ 40

วันต่อมาร่างสูงของวินทัพที่กำลังยื่นสูบบุหรี่อยู่ด้านนอก มองวิวภายนอกอยู่พักใหญ่ก่อนจะดับบุหรี่มวนที่สูบยังไม่หมด ก่อนจะเดินกลับเข้าไปภายในห้องที่มีร่างบางนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่ม เขาเดินไปขึ้นเตียงก่อนจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม ช้อนเอาร่างบางมากอดเอาไว้แนบอก ก่อนจะนองมองหน้าสวยของเธอเมื่อคืนเขาตั้งใจจ

หลายอาทิตย์ต่อมาวินทัพแวะเวียนมารับมาส่งดารินทร์อยู่เสมอ จนทำให้ทั้งสองเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น หลายต่อหลายครั้งที่เขาทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นคนพิเศษสำหรับเขา แม้แต่ในบริษัทเองก็ด้วย ทีมงานหลายคนก็เริ่มทักว่าวินทัพน่าจะกำลังจีบเธออยู่“น้องริน วันนี้ไปกินข้าวกับพวกพี่ไหมคะเนี่ย?” แก้วเอ่ยชวนนางแบบสาวด้วย

เมื่อกลับจากไนต์คลับวินทัพก็ขับรถมาส่งดารินทร์ตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือเขาจับมือของเธอตลอดทาง ตั้งแต่ขึ้นรถมา เขาแทบจะไม่ปล่อยมือของเธอเลย“จับแบบนี้ขับรถถนัดเหรอคะ” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย“ถนัดสิ เธออยากปล่อยไหม?” ร่างสูงข้าง ๆ ถามก่อนจะหันมามองใบหน้าสวยของหญิงสาวแวบหนึ่ง“อืม…อยากดีไหมคะ

“แน่นชิบ” เขาสบถออกมาก่อนจะใช้มือบีบหน้าอกตูมของร่างบางเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นเข้าส่ส่วนหัวของลูกชายลำโตของตัวเอง“พูดหน่อยครับพี่ไม่ไหว” เขากระซิบขอร้องร่างบ้างอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าหนักกว่าเดิม“อ๊า~ ระ…ริน รินรักพี่ค่ะ รักพี่วิน อ๊ะ อ๊า~” ปึก! ยังไม่ทันที่คำบอกรักของเธอได้จบลง วิ

เมื่อถึงเวลามาทำงาน ทั้งดารินทร์และวินทัพก็ยังคงมาทำงานกันปกติราวกับไม่มีอะแปลกไป แต่ความจริงแล้วไม่ใช่แบบนั้นเลย จากที่วินทัพเคยเช้าถึงเย็นถึง ทุกวันนี้กลับแปรเปลี่ยนไปแล้ว“น้องริน วันนี้ก็ไปทานข้าวกับคุณวินใช่ป่าว?” แก้วถามร่างบางขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส เมื่อเห็นว่าถึงเวลาพัก“เอ่อ…วันนี้รินน่าจะไปท