Lahat ng Kabanata ng Becoming my Ex's Stepmother: Kabanata 141 - Kabanata 150

Rafael“May problema ba?” tanong ni Leah ng hindi ako sumagot.Napalunok ako nang malalim, kasabay ng pagbigat ng dibdib ko na para bang may dumadagundong na bato sa loob.“I want to tell you something… something important.”“Okay,” sagot niya, malumanay pa rin, parang walang nangyayaring mabigat. Wala siyang idea. Wala siyang nararamdamang unos na unti-unting lumalapit. ’Yong tipong papalapit nang papalapit na parang bagyong hindi mo matatakasan.Huminga ako ng malalim, pilit pinapakalma ang sarili. Kaya mo ’to, Rafael. Wala nang atrasan. Kailangan ko nang sabihin sa kanya na anak ko si James. Sooner or later, lalabas din ang totoo. Mas mabuti nang sakin manggaling kaysa sa kahit kanino pa.Pero habang tumatakbo ang mga segundo, parang may humihigpit na tali sa leeg ko. Nagsasabay-sabay ang tibok ng puso ko, mabilis, magulo—halos hindi ko na marinig ang sarili ko sa ingay ng kaba.“Leah…” muli kong binigkas ang pangalan niya, mahina, halos pabulong. “May kailangan kang malaman tungkol

Third Person“Ella, kailangan na nating sabihin kay Leah ang totoo.”Mahina ngunit mabigat ang tinig ni James habang nakatingin siya kay Ella. Hindi niya kailangang itaas ang boses, ramdam na ramdam na niya ang bigat ng bawat salitang binibitawan niya. Para bang bawat segundo ng pananahimik nila ay unti-unting bumibigat sa dibdib nilang dalawa.“James,” mahinang sambit ni Ella, sabay napabuntong-hininga, “paano matatanggap ni Leah itong sitwasyon natin na ’to?”Kusang humigpit ang kanyang kamay sa pagkakahawak sa laylayan ng damit niya. Dama niya ang paninikip ng dibdib. Isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag, parang may nakadagan na takot, guilt, at pangambang sabay-sabay sumusakal sa kanya.Dalawang araw na ang lumipas mula no’ng gabing iyon. Mula no’ng dinner na akala niya ay magiging ordinaryo lang, pero nauwi sa isang rebelasyong tuluyang gumulo sa mundo niya. Dalawang araw mula nang ipakilala ni Leah si Rafael bilang nobyo kina Ella at James—isang pangalang hindi niya kaila

Third PersonTatlong araw pa ang lumipas, ngunit nanatiling nakabitin ang desisyon ni Ella kung sasabihin na ba nila ni James kay Leah ang katotohanan, o patatagalin pa hanggang sa magkaroon siya ng sapat na lakas ng loob. Sa bawat umaga na nagigising siya, dala-dala niya ang parehong tanong. At sa bawat gabing ipinikit niya ang mga mata, ang parehong takot ang sumasalubong sa kanya.Sobrang takot ang nadarama ni Ella. Takot na baka sa isang pag-uusap lang ay tuluyan niyang mawala ang anak niya. Takot na baka ang bawat salitang bibitawan niya ay maging dahilan para tuluyang masira ang relasyong pilit niyang binubuo at pinapanumbalik. Lalo na at sa kasalukuyan nilang sitwasyon ay siya ang lumalabas na kontrabida.Gayunpaman, sa kabila ng lahat ng iyon, hindi niya maikakaila ang suporta at pag-aalaga na patuloy na ipinapakita ni James. Araw-araw, sinisigurado nitong kumakain siya sa tamang oras, ipinapaalala sa kanya ang pag-inom ng mga bitamina, at hindi siya iniiwang mag-isa kapag dina

LeahKinakabahan talaga ako. Yung tipong may malamig na dumadaloy sa batok ko kahit hindi naman malamig. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang anak ni Rafael. Kahit ilang beses kong ulitin sa isip na okay lang ‘to, kaya ko ‘to, parang hindi pa rin sumusunod ang dibdib ko. Ang bilis ng tibok, parang may inaasahang hindi ko pa alam kung ano.“Mabait ang anak ko,” naalala kong sabi ni Rafael ng tanungin ko siya.“Sa tingin mo ba ay magugustuhan niya ako?” tanong ko pa rin.Hindi umimik si Rafael at tinitigan lang ako, ilang saglit din yon bago siya tuluyang ngumiti sa akin.“Wala kang dapat alalahanin, kung hindi ka man tanggapin ay wala din siyang magagawa.” Mukhang confident si Rafael ng sabihin yon kaya nakahinga na rin ako ng maluwag. “But, sweetheart,” sabi niya pa. “Sana, kahit na anong mangyari ay wag mo akong iiwan.”“Syempre naman, ano ako bale?” Yu

RafaelHindi ko makakalimutan ang mukha ni James nang iwan ko siya.Sa kabila ng sinabi ko ay walang galit sa mukha niya. Puno ng pag-aalala, sakit at pagod na alam kong hindi pisikal kung hindi emosyonal. He knows na kung tutuusin, siya ang naging puno at dulo ng lahat.Pero hindi ko siya masisisi.Mahal ko siya. Anak ko siya. At kahit anong mangyari, hindi mababago ang katotohanang responsibilidad ko siya. Bilang ama, bilang gabay, bilang taong dapat unang sumalo sa kanya kapag bumigat ang mundo. Responsibilidad kong pangalagaan siya, suportahan sa mga gusto niyang gawin, at tulungan siyang magkaroon ng magandang buhay. Hindi lang sa salita, kundi sa gawa—kahit huli na, kahit mahirap.Pero mahal ko rin si Leah.At siya ang babaeng papakasalan ko at sigurado na akong makakasama habang buhay.Hindi ko kayang isantabi ang nararamdaman ko para lang maging madali ang sitwasyon ng lahat. Hindi ko rin kayang hayaan na magalit siya sa akin nang tuluyan dahil lang sa paglilihim ko ng katotoh