บททั้งหมดของ Trapped with My Ex's Brother-in-Law: บทที่ 151 - บทที่ 160

Mabilis ang lakad niya, parang may iniiwasan… parang may humahabol na alaala na ayaw niyang maabutan siya.Gabi na sa Quezon City, medyo basa pa ang kalsada dahil kakauwi lang ng ulan. Ang mga ilaw ng poste nagre-reflect sa aspalto, parang mga pahabang anino na sumusunod sa bawat hakbang niya. Humahalo ang amoy ng basang lupa at usok ng mga jeep na dumadaan. Nakayuko siya habang naglalakad, mahigpit ang kapit sa strap ng bag niya. Hindi naman siya literal na tinutugis, pero pakiramdam niya may hinahabol siyang multo ng nakaraan—at ayaw niyang ma-corner.“Kalma ka lang,” bulong niya sa sarili, halos pabulong lang sa hangin. “Tapos na ‘yon.”Pero alam niyang hindi ganoon kadali.Matagal na silang hiwalay ni Harvey—o harvey, gaya ng tawag niya noon—pero siya pa rin ang unang lalaki sa buhay niya. At kahit isang buwan lang mahigit ang itinagal ng relasyon nila, ang bawat araw noon ay parang isang buong taon sa tindi at lalim. Kulay na kulay ang mga alaala, parang pintura na ibinuhos nang

Binuksan niya ang pinto. Sumakay siya sa kotse.Hindi niya agad pinaandar ang makina. Nakaupo lang siya sa driver’s seat sa parking area ng condo sa BGC, tahimik ang paligid maliban sa mahihinang tunog ng mga sasakyang dumaraan sa kalsada.Kinuha niya ang tissue sa dashboard. Pinunasan niya ang mga mata niya—namumula, medyo namamaga, at may kirot pa sa gilid.Huminga siya nang malalim.Biglang bumukas ang pinto ng passenger seat.Pumasok ang malamig na hangin ng madaling-araw—kasabay si Harvey.Suot pa rin niya ang itim na coat, parang may dalang sariling lamig ang presensya niya. Umupo siya sa tabi ni kristine na parang wala lang.Agad lumingon si kristine, inis at pagod ang mukha.“Harvey, bumaba ka nga.”Hindi siya kumibo.Tinitigan niya ang mga mata ni kristine—pula at halatang umiyak.Mahina ang boses niya, pero direkta.“Nag-break na ba kayo ni Jayce?”Sandaling natahimik ang loob ng kotse.“Sinabi ko na sa’yo dati,” dagdag niya, kalmado pero may bahid ng panghahamak, “anong map

Unang pasok pa lang ng gabi, ramdam na ang bigat ng hangin sa maliit na apartment sa Maynila.Habang nagsasalita si Harvey, parang biglang kumulo ang dugo niya, mainit at sabik.Kahit na naging sila ni Jayce ng sampung araw, wala naman talagang nangyari sa kanila. “Nag-blow dry lang naman siya ng buhok ko, nothing more,” madalas niyang sabihin sa sarili niya. Wala iyong ibig sabihin.Ang katawan ni kristins—siya lang ang nakahawak. Siya lang.Mahigpit niyang niyakap ang babaeng nasa kandungan niya. “kristine, listen to me… maging mabait ka. I want you,” bulong niya, mababa ang boses.Habang sinasabi iyon, akmang huhubarin na niya ang suot niyang polo.Biglang may mahinang hikbi na umalingawngaw sa maliit at masikip na kwarto. Manipis, halos hindi marinig, pero malinaw sa tenga niya.Natigilan si Harvey.Sa ilalim ng katawan niya, kumunot si kristine, parang batang nagtatago. Mahina niyang sinasabi, “Ayoko… please… masakit…”Lalong uminit ang pakiramdam ni Harvey, may kakaibang kiliti

Wala pang dalawang oras matapos lumipad mula Maynila, dumating na sa Cagayan de Oro ang apat na espesyalista mula sa Maynila, saka agad silang bumiyahe papuntang isang private hospital sa Malaybalay, Bukidnon.Si harvey mismo ang sumundo sa kanila sa airport. Naka-dark suit siya kahit probinsya ang setting, tahimik pero halatang may bigat ang iniisip. Pagdating nila sa ospital, hindi na sila nagpaabot ng tsaa o kape man lang. Deretso agad sa conference room para sa case review.Walang paligoy-ligoy.Agad nagsimula ang consultation.Si harvey, mula umpisa hanggang dulo, hindi umalis sa tabi nila. Tahimik lang siyang nakatayo sa gilid, minsan may kausap sa phone, minsan nakikinig nang seryoso habang pinag-uusapan ang kondisyon ni thaddeus.Isang oras ang lumipas.Sa wakas, napagdesisyunan ang surgical plan.Parang nabunutan ng tinik si Auntie rica. Halos maiyak siya sa sobrang pasasalamat habang hawak ang kamay ni Secretary rica sa hallway.“Naku, iha… sobra talaga ang pasasalamat ko sa

Sa huli, nauwi rin sa private settlement ang kaso. Walang presscon, walang drama sa korte—tahimik lang na inayos ng magkabilang panig. Nakakuha si Huo Shaoting ng dalawang milyong piso bilang moral damages. Para sa iba, malaking halaga na iyon. Para sa kanya, hindi naman issue ang pera—prinsipyo ang mahalaga.Pagkatapos noon, hindi na siya bumalik sa dating kwarto niya sa hotel.Nagpalit siya ng presidential suite sa isang five-star hotel sa Makati. Mas mataas na floor, mas malawak ang sala, floor-to-ceiling ang bintana na tanaw ang skyline ng Ayala. Pero ang totoo? Naiinis lang talaga siya sa ideya na may ibang babaeng nahiga na sa kama ng dating kwarto.“Palitan n’yo,” malamig niyang sabi sa hotel manager habang inaabot ang black card niya. “I want a different suite. The cleanest one you have.”“Of course, sir,” magalang na sagot ng manager. “We’ll prepare the presidential suite immediately.”Hindi siya maarte sa maraming bagay. Pero pagdating sa ganito—hindi siya nagpapalampas.Lum