All Chapters of Living Under My Evil Stepbrother's Rule: Chapter 31 - Chapter 40

Juliana—As expected, the little piece of banana split that I had saved for myself that night wasn’t enough. Maging ang tubig na kinuha ko kanina sa aking tumbler ay paubos na rin.I was silently praying that their music would stop now, bilang hudyat ng maaaring pagtatapos ng party na ginaganap. Pero sa tuwing humihinto ang tugtog, sandali lang ang katahimikan dahil susundan ulit iyon ng panibago.And to my dismay, even though it was already 11:30 o’clock in the evening, hindi pa rin natatapos ang ingay na nagmumula sa labas. It was so loud that I could hear it from here without even putting in the effort of pressing my ears against the door of my room.Gano’n kalakas.My stomach grumbled again.Gusto ko na makakain ng maayos na pagkain, ngunit ang banta ng lalaki kanina ang siyang pumipigil sa akin.I have no intention of ruining their party. Besides, hindi naman ako makaka-relate sa kung ano mang ginagawa nila. I’d rather have a tea party with Cairo and my dolls than go to their ki

Juliana—When hope starts to grow, it is somehow unstoppable.Para iyong sinag ng liwanag na sumisilip sa siwang ng isang saradong pintuan. Sa una’y maliit lamang, ngunit imposibleng pigilan kapag nakahanap na ito ng iba pang daan na maaaring pasukan.And before you know it, the whole room isn't dark anymore. It becomes full of light and brilliance.Sinabi ko na hindi ako umaasa na magiging maayos agad ang tungo niya sa akin dahil lang ipinagluto niya ako noong gabing iyon. I even tried brushing the memory of it aside—iniisip na normal lang naman iyon, at kaya lang naging kakaiba dahil sa naging trato niya sa akin noong una.He was usually ruthless. Evil, even.Pero noong gabing iyon... he was at least kind to me. I still consider it kindness, kahit noong una'y kahindik-hindik ang galit niya nang makita akong lumabas ng sarili kong kwarto.But even though I tried so hard to resist hoping, hindi ko na maiwaglit ang pag-asang sumibol sa akin. Hindi rin nakatulong na mas gusto niya pan

Juliana—Wala na akong nagawa nang paupuin ako ng lalaki.“Here. That’s all for you…”He passed me a paper plate of food. Siya na mismo ang nagsandok mula sa mga nakahaing pagkain.Ngunit habang sinusulyapan ko pa lang ang inihaw na tahong doon, bumabaliktad na agad ang sikmura ko. Yes, it looked savory with the melted cheese on top of it, pero tiyak na katakot-takot naman na pangangati ang aabutin ko kapag kinain ko iyon.“Narinig ko kay…” napahinto siya sandali pagkatapos ay tumikhim. “Narinig ko… sa mga katulong na… uh, ‘di ka pa raw nagtatanghalian kaya ka pinapatawag dito.”Hinila niya ang upuan sa tabi ko at naupo roon.Umiling akong muli. “Hindi na po. Busog pa naman po ako…”Sinubukan kong itulak ang plato papunta sa kanya, ngunit tila ba hindi nito narinig ang pagtanggi ko.Kinuha niya ang kamay ko at ipinatong doon ang tag-isang piraso ng plastic spoon at fork.“Po, huh? Ouch…” makahulugang tingin nito sakin habang natatawa. “Do I look that old?”Kinagat ko ang labi ko para

Juliana—“Sleep some more. I’ll carry you to bed,” he said gently.Pumikit akong muli. I inhaled his clean and manly scent. Para akong lalong inantok dahil sa bango niya.How does he manage to still smell this good when he has gone out for the whole day? Ni amoy ng pawis o araw ay wala. It’s unfair how everything about him seems to be perfect.At kung hindi lang siya naging masama sa akin noong una naming pagkikita, wala na akong maipipintas sa kanya.Tumahimik sandali. Ramdam ko pa rin ang patuloy niyang paglalakad.“Kuya…” subok kong tawag para marinig ko ulit ang boses niya, pilit na nilalabanan ang antok na naghahari sa akin.“Shh… just sleep.” His soft yet deep voice soothed me. “But why are you even sleeping there anyway?”“I was waiting for you…” bulong ko, nananatiling nakapikit.“Why? It’s already late.”“For us to eat dinner together,” amin ko. Siguro dala na rin ng antok kaya direkta kong nasasabi sa kanya ang saloobin ko ngayon.Marahan siyang humalakhak. His chest vibrate

Juliana—Parang may biglang naalis na mabigat na nakadagan sa aking dibdib.His answer immediately gave me the peace I needed. And I realized that I had nothing to lose if I truly believed in his kindness.Because so far… he has been consistent.Muli kong tiningnan ang cellphone na nasa ibabaw ng mesa.It would be my first time owning one.Mommy didn’t want me to have a phone until I graduated from elementary school. And I am just halfway through Grade 5. For her, it would only be a distraction, kaya mahigpit niyang ipinagbabawal na magkaroon ako no’n.But Kuya Raegan gave it to me.Okay lang kaya ‘to? Would it really make any difference if it was from him?Gusto niyang maging maayos ang relasyon namin bilang magkapatid, kaya naisip kong mas gugustuhin niyang tanggapin ko ang anumang ibibigay nito. I could imagine her scowling at me for refusing him.Kinagat ko ang labi ko nang may iba pang napagtanto.“Are you going anywhere soon, Kuya?”Since he gave it to me suddenly, then that mus