All Chapters of พันธนาการรักนายเวฆา: Chapter 21 - Chapter 30

"อ้าว หยุดไปแล้ว"พริมาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังแววตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังเพราะใจอยากให้เขาได้สัมผัสเจ้าเปี๊ยกไปพร้อมกัน"ไม่เป็นไร"คำพูดที่ราวกับเห็นใจหลุดออกตากปากของชายหนุ่มหญิงสาวที่สองหูได้ยินชัดเจนถึงกับใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมานอกอกเธอคงไม่ได้ฝันไปหรอกนะที่เขาเข้ามาพูดจาดีๆ ด้วยแบบนี้"อืม"มือหนาจับคนตัวเล็กให้หันหน้ามาหาเขา ริมฝีปากหนาโน้มลงประกบหาริมฝีปากบางริมฝีปากหนาขยับอย่างนุ่มนวลเข้าหาริมฝีปากบางบทจูบอันแสนหวานค่อยๆ เริ่มต้นขึ้นภายใต้น้ำที่กำลังไหลของฝักบัวพริมาจูบตอบเขาอย่างเงอะงะ พร้อมกับยกสองแขนขึ้นโอบล้อมลำคอเขาเพื่อเป็นหลักยึดหน้าท้องที่กำลังยื่นของเธอเสียดสีไปมากับหน้าท้องแกร่งของเขาที่มีแต่กล้ามเนื้อเป็นมัดๆมือหนาของชายหนุ่มเคลื่อนลงต่ำขย้ำสะโพกกลมกลึงทั้งสองข้างของเธอจนเกิดรอยแดงไปทั่วบริเวณบนผิวเนื้อขาวเนียนละเอียด"อืม"คนตัวเล็กขยับร่างกายเข้าเบียดเสียคนตัวโตมากขึ้นเมื่อเริ่มมีความต้องการส่วนคนตัวโตก็ไม่ต่างจากเธอ ความเป็นชายของเขาเริ่มแข็งตัวมากขึ้นเรื่อยๆจนมันเข้าไปเสียดสีกับผิวเนื้อเนียนละเอียดของเธอที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเข

"ตอนนี่เราอยู่ที่ไหนเหรอ"บนดาดฟ้าเรือถูกปิดไฟจนเกือบมืดสนิททำให้มองเห็นไฟดวงเล็กๆ ที่ประดับประดาเอาไว้รอบๆผสมผสานกับดวงดาวบนฝากฟ้าที่กำลังเปล่งแสงออกมาทำให้ตรงที่เธอกำลังนั่งตรงนี้ไม่ต่างจากการนั่งอยู่บนท้องฟ้าที่มีดวฝดาวนั่นเลยแต่เรือกลับกำลังจอดนิ่งแทนที่จะแล่นไปข้างหน้าเพื่อเดินทางเธอเลยอดไม่ได้ที่จะหันไปถามเขาด้วยความสงสัย"กลางทะเล"ชายหนุ่มตอบออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนว่านี้คือเรื่องปกติที่เขาจะจอดเรือนิ่งๆ เพื่อลอยลำกลางทะเลสายตาจ้องมองเธอตลอดเวลาโดยมีแสงไฟและแสงดาวบนฟ้าคอยส่องสว่างให้ได้เห็นใบหน้าของเธอ"คุณคงจะไม่โยนฉันทิ้งกลางทะเลหรอกนะ"หญิงสาวถามเขากลับด้วยใบหน้าจ๋อยๆ เพราะรู้สึกใจคอไม่ค่อยจะดีมันจะมีเหตุอะไรถึงกับต้องให้เรือจอดนิ่งกลางทะเลกันปกติเรือควรแล่นไปเรื่อยๆ สิ ถึงไม่เข้าฝั่งก็ควรจะมีจุดหมายอื่นที่จะต้องไป"ก็ไม่แน่"คำตอบของชายหนุ่มทำเอาพริมาหน้าเสียไปกว่าเดิมความกลัวในหัวของเธอเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนไม่กล้ามองหน้าเขาเธอรีบมองไปรอบๆ เพื่ออาจจะมีอย่างอื่นมาช่วยและตัวช่วยของเธอก็เดินมา ทำเอาเธอถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะอย่างน้อยๆ ถ้าเวฆาจะโยนเธอทิ้

"ดีน คุณอยู่แถวนี้ไหม มาหาฉันหน่อย"พริมาร้องเรียกดีนที่น่าจะอยู่ใกล้ๆแถวๆนี้เพราะเธอมักจะเห็นว่าเขาจะอยู่คอยรับคำสั่งของเวฆาในเมื่อใช้เขาไม่ได้เธอก็ต้องหาคนอื่นมาทำแทนให้ใครจะไปนั่งทนรอเขาเปลี่ยนใจได้ทั้งวันทั้งคืนโดยเฉพาะเธอที่ท้องก็แก่มากๆแล้วความอดทนก็เลยมีน้อยมากๆเช่นกัน"ครับคุณพริมา"ดีนที่มาคอยดูแลเรื่องความปลอดภัยให้กับเจ้านายอยู่แถวหน้าประตูบ้านรีบเดินเข้ามาภายในบ้านทันทีตามเสียงเรียกของหญิงสาว"นวดเท้าให้หน่อย"หญิงสาวขอร้องดีนเหมือนกับที่เธอขอร้องเวฆาสองเท้าที่บวมเปล่งและระบมกำลังปวดหนึบๆประท้วงมากขึ้นเรื่อยๆเธอกำลังทรมานอยากหาทางคลายความทรมานนี้เต็มทนแล้ว"คือว่า"มือขวาของมาเฟียหนุ่มหันไปมองหน้าผู้เป็นเจ้านายทันทีท่าทีอึดอัดใจแสดงชัดออกมาทางสีหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนปกติเขาจำต้องเก็บอาการทุกอย่างอยู่ภายใต้ความเคร่งขรึมเพื่อให้เหมาะสมกับตำแหน่งงานผู้หญิงของเจ้านายลูกน้องอย่างเขาแตะต้องได้ที่ไหนกัน"ออกไป"เวฆาโบกมือไล่ลูกน้องให้กลับออกไป โดยที่สายตาของเขายังคงจ้องมองหญิงสาวอยู่ตลอดเวลา"ครับ"ดีนรีบกลับออกไปทันทีอย่างรู้สึกผิดที่ไม่น่าเดินเข้ามาตั้งแต่แรกเพราะเพ

"แม่คงทำถูกใช่ไหม"นิ้วเรียวยาวเขี่ยแก้มสีอมชมพูของลูกสาวที่กำลังกินนมจากอกอยู่ด้วยเอ็นดูในหัวกำลังคิดถึงเรื่องที่กำลังจะทำในวันพรุ่งนี้ค่อนข้างใจหายไม่น้อยเพราะหลายสิ่งหลายอย่างทำให้เธอรู้สึกผูกพันกับที่นี่โดยเฉพาะกับพ่อของลูกที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอยู่บ่อยๆแต่เธอคงคิดไปฝ่ายเดียวเพราะเขาคงไม่มามีความผูกพันอะไรกับคนอย่างเธอหรอกหญิงสาวส่ายหน้าไปมาแรงๆ สลัดความคิดบ้าบอที่ไปแอบมีใจให้คนอย่างเขาทิ้งไปแล้วใบหน้าหวานก็เชิดขึ้นมาอีกครั้งอย่างหญิงสาวที่เคยมีแต่ความมั่นใจคนเดิมเธอกับลูกน้อยวัยยี่สิบวันกำลังจะเดินทางเข้ากรุงเทพเพื่อทำพาสปอร์ตกันเพื่อจะเตรียมตัวเดินทางข้ามประเทศอย่างเร็วที่สุด"คุณ"ร่างบางหันตัวหนีเวฆาที่อยู่ดีๆ ก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาแทบไม่ทันจนนมหลุดออกจากปากลูกสาวที่กำลังจะหลับต้องรีบจับนมกลับไปในปากของลูกสาวด้วยความรวดเร็วส่งผลให้ลูกสาวตัวน้อยลืมตาแป๋วขึ้นมาอีกครั้งเขาไม่เคยมีมารยาทเลยจริงๆ ไม่เคยเคาะประตูแม้แต่ครั้งเดียวนึกจะเดินเข้ามาเขาก็จะเข้ามาเลยไม่เคยให้สุ้มให้เสียง"หึ"คนตัวโตเดินอ้อมเตียงมายืนตรงหน้าของหญิงสาวเขานั่งลงข้างเธอโดยที่ใช้สายตามองท

"ยิ้มอะไรคะคนสวย"พริมากำลังนอนป้อนนมลูกสาวอยู่บนเตียงนอนภายในห้องที่เวฆายกให้เธอกับลูกเธอกำลังหลงใหลไปกับรอยยิ้มของลูกสาวตัวน้อยวัยเพียงเดือนกว่าๆ ที่กำลังขยับปากคล้ายกับยิ้มเมื่อกินนมอิ่มแล้วนิ้วเรียวเล็กที่ถูกตัดเล็บจนสั้นเพื่อให้เหมาะกับการเลี้ยงเด็กเขี่ยแก้มลูกสาวไปมาด้วยความเอ็นดู"อากาศดีแบบนี้เราลงไปเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านกันดีกว่านะ"หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงอุ้มลูกน้อยขึ้นอย่างคล่องแคล่วกว่าเมื่อก่อนด้วยเธอนั้นเลี้ยงลูกคนเดี๋ยวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงจะมีเวฆามาช่วยเป็นระยะๆ เมื่อเขาหยุดงานเท่านั้นมือบางตบตูดลูกสาวเบาๆ พร้อมกับสองเท้าก้าวเดินไปด้วยเพื่อให้เด็กน้อยเรอหลังกินนมอิ่มเธอพาลูกสาวลงมายังชั้นล่างโดยมีจุดหมายปลายทางเป็นสวนหย่อมหน้าบ้านที่แดดกำลังร่มน่านั่งพักผ่อน"เจ้าของห้องไปไหน ทำไมเปิดประตูทิ้งไว้"สองเท้าเล็กหยุดชะงักกลางทางเมื่อสายตาของเธอสะดุดเข้ากับบานประตูห้องลับที่เปิดอยู่"ในนี้น่าอยู่แบบนี้เอง เขาถึงได้หวงนักหวงหนา"เร็วกว่าความคิดก็คือสองเท้าเล็กของหญิงสาวที่พาเธอเดินเข้ามาในห้องลับเรียบร้อยแล้วสายตาของเธอมองสำรวจไปทั่วทุกมุมห้อง ที่มีพื้นที่ใช้สอยครบค