บททั้งหมดของ Troublemaker Meets The Four Hottie Professors (SPG): บทที่ 91 - บทที่ 100

MateoHinila ko ang laylayan ng sweater niya at mabilis na nirestuhan 'yon sa ulo niya. Sumunod ang bra, lumipad kung saan sa dilim ng guest room ni Damian. Ang pulso ko, parang martilyo sa tindi ng kabog. Kapag nakikita ko siyang ganito—hubad, namumula—nagdidilim ang paningin ko. Weeks akong nagpanggap na mabuting anak sa harap ni Amber, isang dahan-dahang pagpapakamatay ng kaluluwa. Ito lang ang tanging nagpapanatili sa akin sa katinuan."Hell fucking yes, baby," ungol ko.Inalalayan ko ang bewang niya para sumakay sa akin. "Fucking grind on me like the needy girl you are."Nang lumapat siya sa hita ko, parang tinamaan ng kidlat ang sikmura ko sa tindi ng friction. Obsessed na ako. Para akong teenager na nawawala sa sarili dahil lang sa bigat ng katawan niya. Ibinaba ko ang mukha ko sa leeg niya, nilalanghap ang amoy ng strawberry at init. Sinipsip ko ang balat niya. Gusto ko siyang markahan. Gusto kong bawat pulgada niya, may pirma ko bago kami matapos."I missed you," bulong niya.

CheskaBingi ang buong sala. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na kabog ng dibdib ko na tila sasabog na sa galit. Tinitigan ko silang apat—putla ang mga mukha, gulat, at hindi makagalaw."Lahat kayo, lasang problema at sikreto," mariin kong sabi. Kalmado ang boses ko pero ang totoo, parang dinudurog ang baga ko. "You’re all collectively big ass fucking liars."Nakita ko ang saglit na guilt sa mga mata nila, pero mabilis ding napalitan ng takot. Hindi dahil nasaktan ko sila, kundi dahil ngayon lang nila narealize na tapos na ang laro. Ramdam ko ang init ng galit na umaakyat mula sa tiyan ko hanggang sa dulo ng mga daliri ko.Humakbang si Damian palapit. Bukas ang mga palad niya, tila nanunuyo. "Cheska, baby, I think you need to take a minute. Relax muna.""I don't need to calm down." Hindi ako sumigaw. Mas nakakatakot ang bulong ko. "Gusto ko lang na makinig kayo."Binalingan ko si Mateo. Mukha siyang matatag, pero kitang-kita ko ang panginginig ng panga niya."Bakit ka nag-

Oliver“Gago ka talaga. Hindi ka lang madumi, basura ka pa.”Mababa at may panginginig ang boses ni Mateo sa loob ng maliit na kwarto. Padabog niyang isinaksak sa dibdib ko ang leather binder. Ramdam ko ang bigat ng mga papel na tumama sa tadyang ko. “Magkano ang binayad mo para ipasundan ako na parang kriminal?”Kakaalis lang ni Elijah sa driveway pero agad na akong sinunggaban ni Mateo sa leeg. Hindi ako kumurap. Hinablot ko ang binder at sapilitang binawi sa kanya.“Tumahimik ka at lumayo ka sa akin.”Umatras siya nang bahagya, pero umiiling siya habang madilim ang tingin—yung tingin ng taong tinitira ng sariling kapatid. “Akala ko back-to-back tayo rito, man.”“Sinalo kita, Mateo.”“Hindi.” Nagpakawala siya ng maikli at mapait na tawa. “Hindi mo gagawin ’to kung totoo ’yun.”Tinitigan ko siya. Kalmado ang pulso ko kahit ramdam ko ang init na bumubuga mula sa kanya. “Gaano na ba tayo katagal magkakilala? Inasahan mo ba talagang magtitiwala lang ako sa isang text na ‘under control’

CheskaNakapokus lang ako sa laptop screen. Tahimik ang pakay ko sa library. Kailangan kong matapos ’tong overview para sa school newspaper, kundi, hindi ako titigilan ni Ms. Adams sa sermon buong linggo."Sure ka na ba talaga sa bakery table?" tanong niya."Oo. Akala ko ba set na ang schedule?""Set na nga, pero..." Sumandal si Lily, bahagyang humina ang boses. "Nasa drinks table si Stephanie. Magkatabi lang kayo. Ayaw ko lang na maging magulo."Nag-angat ako ng tingin. Pinatigas ko ang mukha ko. "Lily. Ilang beses ko bang sasabihin? Wala akong problema kay Stephanie. Siya ang may problema sa akin."Nakakapagod. Kung ituring ng mga tao ang hidwaan namin, parang war zone. Si Stephanie naman ang mahilig makipagtitigan sa hallway na parang ako ang sumaksak sa likod niya. Ako? Umiiiwas lang ako. Wala akong space sa utak para sa kanya."So, wala ka talagang paki? Sa kanila ni Kier? Kahit konti?""Wala. Pakasal pa sila kung gusto nila." Ibinalik ko ang atensyon sa keyboard, mabilis ang baw

Damian The plan. Putak nang putak sa utak ko kung ano-ano, pero sa totoo lang? Wala na kaming plano. Ilang linggo na kaming puro palpak. Isang buwan kaming tanga. Isang buwan kaming nag-aaway-away para sa mga bagay na hindi naman namin maintindihan. Tapos biglang— *Click.* Dumating siya. "Ang lamig." Cheska stepped inside, suot ang dress na 'yun. Yung tipong pagtingin mo pa lang, alam mong gabi-gabi kang magigising na hinahanap siya sa tabi mo. Hindi sumagot si Oliver. Dumaan lang siya sa gilid, yung panga niya seryosong-seryoso. Sas