บททั้งหมดของ When Dreams Wear a Suit: บทที่ 71 - บทที่ 80

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Narinig ko ang malakas na busina sa labas ng bahay. Napaangat ang kilay ko. Teka, bakit alam niya ang eksaktong address ko? Hindi ko naman iyon nasabi sa tawag kanina. Saka ko inayos ang suot kong burgundy lace dress short at cream na doll shoes.Hinayaan kong nakalugay ang tuwid at makinang kong buhok. Saka ako nag-apply ng light make-up lang, sapat para hindi magmukhang pagod. Isinuot ko ang kwintas na bigay ni Lola, parang anting-anting na nagbibigay ng lakas ng loob ko. Isang spray ng strawberry perfume atsaka ako napahinga ng malalim.Ngayon pa lang ay kinakabahan na ako. Maisip ko pa lang na makikilaka ko na ang mga magulang ng lalakeng hindi ko naman din kilala personally dahil tanging sa mga magazines at billboard ko lang nakikita. Elite pa mga ito kaya ano ang mukhang maihaharap ko?Pagbukas ko ng gate, bumungad sa akin ang gwapo niyang mukha. Bigla akong napahawak sa sentido nang makaramdam ng pagkahilo, parang umikot a

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:Pagdating ko sa faculty room ay may pinagpupulungan na naman ang mga kapwa ko guro roon. Bigla silang nagsihiwalayan nang makita nila ako, parang mga dagang nahuli ng pusa. May ilan pang nagtaasan ng kilay, bakas ang mapanghusgang mga mata. Tumayo si Linzey, halatang handang patulan ang mga ito, kaya dali-dali ko siyang inawat at marahang hinila pababa sa upuan.“Bakit mo ako pinigilan, ha? Malamang yang mga yan, na-real talk ko na sana ngayon dahil sa bulok ng kanilang ugali,” gigil na saad niya, halos pumutok ang ugat sa leeg.“Huwag mo nang patulan, sayang lang ang oras mo sa kanila. Saka ako magsasalita kapag sinaktan na nila ako physically,” mahinahon kong sagot sabay upo, kahit ramdam ko ang kirot sa dibdib.“Hay naku, masyado ka kasing mabait kaya ka nila ginaganyan,” singhal niya, tila ba gusto niyang manampal.“Hindi ah. Marunong din naman akong magalit,” saad ko. Sa totoo lang hindi iilang beses na gusto ko silang patul

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE'S POV:“Ano yung eksena niyo kahapon ni Sir Rhevan, ha?” tinaasan ako ng kilay ni Linzey, may halong panunukso at curious.Nasa dalampasigan ako noon, naglalakad-lakad habang nililipad ng hangin ang laylayan ng suot ko, nang bigla siyang lumitaw sa tabi ko saka ako tinanong agad.“Wala naman,” kibit-balikat ko, na may kalmadong mukha. “Kasalanan ko kung bakit siya napilayan kaya sinamahan ko lang sa clinic.”“Yan tuloy ikaw na naman ang topic ng mga inggitera.” sabi niya habang nakatanaw sa malawak na dagat, tila ba doon niya ibinubuhos ang inis.“Hayaan mo sila,” sagot ko, saka ko dinampot ang isang maliit na bato at inihagis sa tubig. “Hindi naman ako ang mapapagod kakasira nila ng buhay ng iba kundi sila.”Matagal ko nang natutunan na piliin ang katahimikan para sa peace of mind ko. Kapag pinatulan ko sila at ipinakitang naaapektuhan ako, mas lalo lang silang mang-iinis. Ayoko din naman na bumaba sa mababa nilang lebel. Kaya mas pinil

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Bawat araw ay ramdam ko kung paano unti-unting ninanakaw ng sakit ang lakas ni Lola. Parang bawat paghinga niya ay may katumbas na takot sa dibdib ko. Takot na baka iyon na ang huli. Pagkatapos ng trabaho, diretso na agad ako sa hospital. Nandoon na ang mga gamit ko kaya hindi na ako nahirapan pa. Sa totoo lang, para na talaga itong naging pangalawa kong tahanan.Hindi ako mapakali kapag hindi ko siya nakikita. Kailangan kong hawakan ang kamay niya, kahit saglit lang, para ipaalala sa sarili kong buhay pa siya. Gusto ko na palaging nasa tabi niya. Doon lang ako nagiging kampante.Kakatapos lang ng pangalawang klase ko nang biglang tumawag ang isa sa mga nurse na naging ka-close ko na simula nang halos doon na ako tumira sa hospital.“Hello? Bakit napatawag ka?” tanong ko, pilit pinapakalma ang sarili ko kahit nagsisimula nang manginig ang kamay ko.“Pinapatawag ka ng lola mo, Amarie,” mahina at mabigat ang tinig niya. “Pumunta ka

Book 2: The Legacy Series: Rhevan AlaricAMARIE’S POV:Pagkatapos ng mahabang oras ng pagtuturo, pagod pero naging maayos naman ang lahat. Lumabas na ako papunta sa parking lot para hintayin si Rhevan. Hindi ko inaasahan na ang katahimikan ng hapon ay masisira sa isang mukha mula sa nakaraan. Nakatayo roon si Sebastian, ang ex boyfriend ko at kasamang isang lalaking hindi ko kilala. Parang bumalik ang bigat sa dibdib ko sa isang iglap dahil sa inis ko dito.Napakunot-noo ako at diretso siyang tinignan. “Anong ginagawa mo dito?” malamig kong tanong, halatang hindi masaya sa presensya niya.Ngumisi siya, tila ba mas gusto pang sirain ang araw ko.“Wala man lang yakap o halik? Ganyan na ba ako kawalang halaga sa’yo?” matalim ang tingin niya, puno ng yabang.Napahigpit ang hawak ko sa bag ko. “Pwede ba, tantanan mo na ako. Wala akong pakialam kung anong gawin mo sa buhay. Basta huwag mo lang akong guluhin,” nagtitimping saad ko. “Alam ko namang mahal mo pa rin ako,” mariing sabi niya. “