Semua Bab Pregnant With My Husband's Uncle's Baby (SPG): Bab 41 - Bab 50

Roxanne’s POVPagbalik namin galing bakasyon, lumipat na ako sa bagong bahay namin ni Mateo. Mas maaalagaan niya raw ako ng mabuti kung kasama ko siya. Hindi ko mapigilang mapangiti habang pinagmamasdan siyang abala sa pag-aayos ng mga bagong biling gamit ng anak namin.“Mateo, kailangan mo ba talagang ayusin lahat ng ito ngayon?” tanong ko habang nakaupo sa sofa, pinagmamasdan siya.Ngumisi siya nang husto. “Kailangan. Kung hindi ako gagawa, sino pa?” Hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko bago bumalik sa pag-aayos ng maliit na cabinet.May sariling kwarto ang anak namin. Siya pa raw ang nag-design. “Gusto kong ma-perfect ang lahat, Mhie. Lalaki siya, kailangan maayos lahat bago dumating,” sabi niya habang inaayos ang maliit na closet at mga laruan.“Lalaki nga ba talaga?” tanong ko, nakangiti at kinakausap ang tiyan ko.“Oo. Malakas ang kutob ko,” sagot niya sabay tapik sa tiyan ko. “Kapag annulled na ang relasyon mo kay Julian, saka natin pag-usapan ang isa pang anak. Gusto ko naman,

Third Person’s POVNasa loob pa rin ng restaurant sina Mateo at Roxanne nang hindi nila namalayang may matang nakatutok sa kanila. Abala si Mateo sa pakikinig habang nagsasalita si Roxanne tungkol sa isang kaso na hawak niya kamakailan.“Pagod na talaga ako, Mateo,” sabi ni Roxanne habang iniikot ang baso ng tubig. “Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kakayanin ang ganitong pressure.”“Then take a break,” sagot ni Mateo. “You don’t have to prove anything to anyone.”She gave a small smile. “Easy for you to say.”“Roxanne,” mahinang tawag ni Mateo. “You’re not alone anymore.”Hindi nila napansing ilang metro ang layo, may isang lalaking napahinto. Kaibigan iyon ni Julian. Nakilala niya agad si Roxanne—kilala sa social circles, kilala rin bilang asawa ng isang Ramirez. At mas lalong nakilala niya ang lalaking kasama nito.“Teka… si Mateo ‘yan ah. Uncle ni Julian,” bulong ng lalaki sa sarili niya.Kinuha niya ang cellphone at palihim na kinuhanan ng ilang larawan ang dalawa. Sa isa,

Third Person’s POVTahimik ang bahay habang nagbabasa si Roxanne ng kopya ng isang lumang kaso na minsan na niyang hinawakan. Nasa mesa ang ilang papel, may mga marka ng lapis, at may sticky notes na nakadikit sa gilid. Pinipilit niyang ituon ang isip sa binabasa. Ayaw niyang mag-isip ng kung anu-ano. Ayaw niyang balikan ang takot.Kaaalis lang ni Mateo halos tatlumpung minuto pa lang ang nakalipas.“Babalik ako agad,” sabi nito bago umalis. “May meeting lang. Huwag kang magbubukas ng pinto kahit kanino.”“Oo,” sagot ni Roxanne. “Mag-iingat ka.”Ilang pahina pa lang ang nababasa niya nang may marinig siyang kaluskos sa labas. Napatingin siya sa pintuan. Hindi iyon katok. Parang may pumipilit buksan ang gate.Tumayo siya agad. Kinuha ang cellphone at tinignan ang oras.“Hindi pa siya dapat bumabalik,” bulong niya.Maya-maya, biglang bumukas ang pinto.Nanlaki ang mga mata ni Roxanne nang makita ang tatlong lalaking pumasok. Nakasuot sila ng maayos, pero malinaw ang tindig ng mga taong

Third Person’s POVNakakuyom ang mga kamao ni Mateo habang nakaupo sa sofa, pinapanuod ang mga video at pinapakinggan ang mga recording mula sa opisina at pribadong bahay nina Roberto at Congressman Ibarra. Malinaw ang boses, malinaw ang pagkilos—lahat ng manipulations, threats, at planong pananakot kay Roxanne at sa pamilya niya ay malinaw na malinaw sa screen.“Hindi ko kayo papayagang makalusot sa ganito,” mariing sabi ni Mateo sa sarili. “Hindi niyo pwedeng basta sirain ang buhay nila.”Kasabay ng pagtitig sa mga recording, pinagmamasdan niya si Roxanne na mahimbing na natutulog sa kama sa kabilang kwarto. Nakayakap sa kumot, nanginginig ng kaunti sa ilalim ng bigat ng stress at takot na dala ng eskandalong kumalat tungkol sa kanila. Nakita niya ang bakas ng pagod sa mukha nito—ang puyat, ang galit na hindi naipapahayag, at ang kabigatan ng damdamin.“Promise,” bulong ni Mateo habang pinagmamasdan si Roxanne, “poprotektahan kita. Poprotektahan ko kayong dalawa. At babawiin ko ang

Mateo’s POVHindi pa man nagsisimula ang paglilitis ay ramdam ko na ang bigat sa loob ng korte. Puno ang gallery. Mga mamamahayag, vloggers, legal analysts, at mga taong matagal nang naghihintay na makita kung babagsak ba sa wakas ang mga taong akala nila ay untouchable. Nakaupo ako sa tabi ng abogado namin. Sa kabilang dulo, naroon si Roberto, matigas ang mukha, pero hindi na kasing kumpiyansa ng dati. Katabi niya ang mga abogado niyang halatang puyat at iritado.Naroon din ang kampo ng Congressman. Hindi siya ang akusado sa kasong murder at rape, pero alam ng lahat na bahagi siya ng pagtatakip. Kahit anong ayos ng barong niya, hindi nito matatabunan ang kaba sa mga mata niya.Tahimik si Roxanne sa tabi ko. Hawak ko ang kamay niya. Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng mga daliri niya.“Okay ka lang?” bulong ko.Tumango siya pero hindi nagsalita. Alam kong pilit ang tapang niya. Dalawang bangkay ang dahilan kung bakit kami narito. Ang mga magulang niya. Mga magulang na hindi na niya