Semua Bab You Are My World And My Everything: Bab 41 - Bab 45

Dylan's POV Tatlong buwan. Tatlong buwan kaming magbabakasyon ni Mama sa Brisbane, Queensland, Australia. Hindi ko pa rin lubos maisip na matutuloy talaga ang biyahe namin. Nakatayo ako sa sala habang hawak ang passport ko. Nakalatag sa mesa ang mga printed airline tickets, travel documents, at iba pang requirements na ipinadala ng kapatid kong si Marco mula sa Australia. "Siguraduhin mong kumpleto lahat ng papeles mo," sabi ni Mama habang isa-isang inaayos ang mga dokumento. Tumango ako. "Kumpleto na, Ma." Napabuntong-hininga siya. "Mabuti naman." Tahimik kaming dalawa sa loob ng ilang sandali. Hindi ko maiwasang mapatingin sa airline ticket.Manila to Brisbane. Noon... Ako sana ang nasaAustralia. bAko sana ang unang aalis ng bansa. Naalala ko ang araw na tumawag sa akin si Marco halos limang taon na ang nakalipas. "Kuya," masaya niyang sabi noon sa telepono. "May taong naghahanap sayo hiring daw sa airport." "Naghahanap sila ng tao." "Hinahanap ka diba may license kana at na

Dylan's POVNagising ako sa mahinang sinag ng araw na tumatagos sa kurtina ng guest room.Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko at ilang segundo akong nakatitig sa puting kisame. Hindi ko agad naalala kung nasaan ako.Hanggang sa marinig ko ang huni ng mga ibon sa labas at ang mahinang ingay ng mga sasakyang dumaraan. Australia.Napabuntong-hininga ako. Nasa Australia na nga pala ako. Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama at lumapit sa bintana. Pagbukas ko ng kurtina, bumungad sa akin ang malinis na kalsada ng subdivision. Halos walang sasakyang dumaraan. Tahimik ang paligid. Napapalibutan ng matatandang puno ang magkabilang gilid ng daan. Hindi ko maiwasang humanga.Napakaiba nito sa Pilipinas. Tahimik. Maayos. At napakalinis. Ngunit sa kabila ng ganda ng tanawin... Hindi pa rin maalis sa isip ko ang isang tao. Maria. Napapikit ako sandali. "Hanggang kailan ba kita iisipin?" mahina kong bulong sa sarili. Napailing ako at pilit na inalis ang mga alaala sa isip ko. Hindi ako narito

Dylan's POV Malamig ang gabi sa Australia. Tahimik ang buong bahay nina Marco. Tanging mahinang tunog ng telebisyon sa sala ang maririnig habang naghahanda na ang lahat para magpahinga. Katatapos lang naming maghapunan. Tahimik lang akong nakaupo sa dulo ng mesa, hawak ang isang baso ng tubig. Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa cellphone kong nakapatong sa tabi ng plato.Hindi ko alam kung bakit parang may kakaiba akong nararamdaman buong araw. Parang may hinihintay. O baka umaasa lang ako. "Dylan." Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang boses niya. "O,ayos ka lang ba?" Pilitan akong ngumiti. "Oo, Ma. Pagod lang." Hindi na siya nagsalita. Kilala niya ako. Kahit anong pilit kong itago ang nararamdaman ko, nababasa pa rin niya iyon. Lumapit si Marco at tinapik ako sa balikat. "Huwag mong akuin lahat ng bigat, Kuya let go na." Tumango lang ako. Kung alam lang nila... Hindi pagod ang dahilan. Konsensya.Iyon ang unti-unting sumisira sa akin araw-araw. Matapos magligpit ng pi