Lahat ng Kabanata ng One Night, Bound Forever (SPG): Kabanata 211 - Kabanata 220

Chapter 209 Continuation..."Hindi ito panaginip, Paola," sabi ni Kristoff, hinaplos ang buhok ng dalaga. "Kahit anong mangyari, hinding-hindi ka na babalik doon. Mas pipiliin kong mamatay rito kasama niyo kaysa mabuhay nang wala kayo."Tumingin si Paola kay Sebastian. "At ikaw? Ano ang nararamdaman mo? Sebastian, naaalala mo ba ang lahat? Ang gabi sa ulan... ang mga bulong mo sa akin noong akala ko ay wala kang emosyon?"Isang malalim na asul na liwanag ang lumabas sa mga mata ni Sebastian. "Naaalala ko ang bawat segundo, Paola. Ang bawat tibok ng puso mo na naramdaman ko sa aking core. Noong una, akala ko ay error lang iyon sa system ko. Isang glitch na kailangang ayusin. Pero habang tumatagal, narealize ko na ang 'glitch' na iyon... iyon ang nagpapatunay na buhay ako."Humarap si Sebastian kay Kristoff. "Kristoff, alam kong mahal mo siya. Alam ko rin na ikaw ang orihinal na may-ari ng kanyang puso. Pero hindi ko kayang bawiin ang pag-ibig na itinanim mo sa akin para sa kanya. Ito a

[Ang Pag-amin sa Pagitan ng Hininga]Ang ulan sa labas ng abandonadong resthouse ay hindi lamang basta ulan; ito ay isang nagngangalit na harang na tila itinatadhana ng langit upang ihiwalay sila sa malupit na realidad ng mundo. Sa loob ng maliit na silid na yari sa luma at mabangong kahoy, ang hangin ay naging masinsin, halos malapot sa bigat ng mga damdaming matagal nang ipiniit.Nakatayo si Paola sa gitna ng silid, ang kanyang manipis na floral na damit ay basang-basa, bumabakat sa bawat kurba ng kanyang katawan. Ang lamig ng tubig na nanunuot sa kanyang balat ay tila nakikipaglaban sa init na nagmumula sa kanyang kalooban—isang init na tanging ang lalaking nasa harap niya ang makakapagpaliwanag.Si Kristoff ay abala sa pag-aayos ng isang maliit na gasera sa ibabaw ng lumang mesa. Ang liwanag nito ay kumukurap-kurap, nagbibigay ng mahahabang anino sa dingding na tila sumasayaw sa saliw ng kidlat sa labas. Ang kanyang puting polo ay hindi rin nakaligtas sa ulan; nakadikit ito sa kan

[Bilanggo ng Pagnanasa]Hindi nakalayo si Paola. Ang akala niyang kalayaan ay isang ilusyon lamang na mabilis na dinurog ng kapangyarihan ni Kristoff Valderama. Hindi pa man siya nakakalabas ng subdivision kung saan siya pansamantalang nagtatago, hinarang na ang kanyang taxi ng tatlong itim na SUV.At doon, lumabas ang diyablong may mukha ng anghel."Akala mo ba talaga ganoon kadaling iwan ako, Paola?" Ang boses ni Kristoff ay parang bulong ng kamatayan—mababa, paos, at puno ng nag-aapoy na galit.Bago pa man makasigaw si Paola, binuhat na siya ni Kristoff na parang isang sako ng bigas. Isinakay siya nito sa back seat ng kanyang bulletproof na sasakyan. Ang katahimikan sa loob ng kotse ay nakakabingi, tanging ang mabilis na paghinga ni Paola ang maririnig habang ang kanyang puso ay parang gustong tumalon palabas sa kaba."Kristoff, please... let me go. Ikakasal ka na, 'di ba? Hayaan mo na ako!" pagsamo ni Paola, ang kanyang mga mata ay nagsisimula nang mangilid ang luha.Hindi sumagot

[Ang Pag-aari ng isang halimaw]Madaling araw pa lang pero ang hangin sa loob ng penthouse ay tila nagbabaga na. Hindi mapakali si Paola. Kahit nakayakap sa kanya ang matitigas na braso ni Kristoff, ramdam niya ang bigat ng mga salitang binitawan nito bago sila nakatulog. Mas pipiliin ko pang makita kang umiiyak sa ibabaw ng aking bangkay...Dahan-dahan siyang bumangon para uminom ng tubig, sinusubukang hindi magising ang lalaking tila isang natutulog na leon sa kanyang tabi. Ngunit bago pa man lumapat ang kanyang paa sa carpeted floor, naramdaman niya ang isang mabilis na paghila."Saan ka pupunta?" Ang boses ni Kristoff ay paos, malalim, at puno ng awtoridad."K-Kristoff... iinom lang ako. Nauuhaw ako," bulong ni Paola.Sa halip na bitawan siya, mas lalo siyang hinila ni Kristoff pabalik hanggang sa ang likod niya ay sumandal sa dibdib nito. "Stay. I'll get it for you later. For now, stay right where you belong."Hinalikan ni Kristoff ang kanyang batok, isang dampi na nagpatindig ng

[Ang Huling Putok]Ang lamig ng bakal ng baril ay nakadikit sa noo ni Kristoff, ngunit mas malamig ang titig na ipinupukol ni Paola sa kanya. Wala na ang takot, wala na ang panginginig. Ang babaeng kanina lang ay sumasamo sa ilalim ng kanyang katawan ay isa na ngayong estranghero na may bitbit na kamatayan."You're smiling, Paola," mahinang sambit ni Kristoff. Hindi siya gumagalaw. Ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang itinaas, hindi dahil sa pagsuko, kundi dahil sinusubukan niyang basahin ang bawat galaw ng dalaga. "All this time... lahat ng luha mo, lahat ng pagmamakaawa mo... it was all an act?"Isang mapait na tawa ang kumawala sa mga labi ni Paola. "Hindi lahat, Kristoff. Ang sakit na ibinigay mo? Totoo 'yun. Ang pambabastos mo sa pagkatao ko? Damang-dama ko 'yun hanggang sa kaibuturan ng buto ko. Pero ang pagiging mahina? 'Yun ang kailangan mong makita para maging kampante ka.""The documents," asik ni Kristoff, ang kanyang panga ay nagngangalit. "Nasaan ang mga files ng tatay k