All Chapters of Lure Into Deception: Married the Wealthiest Billionaire. : Chapter 21 - Chapter 30

Baka mas mainis pa ang mga tao kung patuloy pa silang mag-uusap, kaya nagpasya siyang tapusin na ito.Hindi na muling sumagot si Kaelix.Ngunit nang balikan niya ang mga sinabi ng lalaki, nainteresado si Hiraya.Dahil hindi naman siya makakatulog, binuksan niya ang kanyang kompyuter at hinanap ang tungkol kay Kaelix.Kakaunti lamang ang nakuha niyang resulta sa paghahanap. Biglang naalala ni Hiraya, ang sinabi ni Karte, na ang kabilang partido ay may mataas na reputasyon sa pandaigdigang mundo ng negosyo.Pinagpalit niya ang kanyang koneksyon sa internet, at tama nga, nakahanap siya ng mga kaugnay na balita sa mga pandaigdigang website tungkol sa pananalapi.Isang pandaigdigang summit para sa negosyo, na sama-samang inayos ng mga nangungunang korporasyon sa mundo, ay kasalukuyang nagaganap, kung saan ang mga dumadalo ay mga mayayamang negosyante at mga pinuno sa larangan ng pananalapi mula sa iba't ibang bansa.Si Kaelix, bilang pinuno ng multinasyonal na "Hiraya", ay isa sa mga pang

Nanatiling nakatayo si Hiraya, tahimik niyang tiningnan ang lahat ng bahagi ng mesa ng pagtitipon. Totoo nga namang walang pangalan na nakalagay para sa kanya.Ang mga tingin ng mga nakapaligid ay puno ng panunuya, at hindi maitago ni Charlotte, ang kagalakan sa kanyang mga labi.Ngayon namang may narinig silang boses ng babae mula sa likuran, "Nalilito ba ang mga nag-aayos ng kaganapan? Hindi ko rin nakikita ang pangalan ko sa upuan."Lumingon si Hiraya, at nakita si Andrea, na nakatayo doon na nakasambahayon, may bahid ng pagtataka ang mukha habang tinitingnan ang naguguluhang waiter: "Hindi niyo pa maayos ang pagkakaayos ng mga upuan para sa ganitong pagtitipon? Akala niyo ba lahat dito ngayon ay walang halaga?"Nangingitim ang mukha ng waiter, ngunit kinuha na ni Hiraya, ang pagkakataong magsalita, "Tama po si Miss Charlotte.""Ngayong araw, lahat tayo ay mga pinuno at mahahalagang kasosyo mula sa iba't ibang industriya. Ngunit nakalimutan ng mga nag-aayos ang pinakasimpleng bag

Ang biyahe sa pribadong eroplano ay tumagal ng sampung oras, ngunit sulit naman ito dahil narinig ko ang isang napakagandang talumpati."Hindi direktang sinagot ng lalaki ang kanyang tanong, ngunit maraming impormasyon ang nakapaloob sa kanyang mga salita.Bumyahe siya ng magdamag, at naroon siya noong si Hiraya, ay nagsasalita sa entablado.Kaya naman, tungkol sa pag-aayos ng mga upuan, napanood na ba siya ng kabilang partido mula sa tabi sa mahabang panahon?Biglang nakaramdam ng kaunting hiya si Hiraya. Kung ikukumpara kay Kaelix, ang kanyang talumpati ay parang pagpapakita lamang ng kanyang kakaunting kakayahan sa harap ng isang dalubhasa."Ms. Hiraya, paumanhin na po sa hindi magandang akting ko kanina."Mahinang sabi ni Hiraya, ngunit nagpahinga sandali si Kaelix.Bigla siyang lumingon, at ang kanyang tingin patungo kay Hiraya, ay hindi karaniwang naging banayad. "Hindi. Napabuti mo nang maayos ang lahat kanina."Ito ay mas mahusay pa kaysa sa inaasahan niya.Hanggang sa punton

Sa parehong oras, dumating si Vince Gil, sa Central Airport kasama ang kanyang assistant.Pupuntahan niya roon para ihatid ang isang kliyente. Kamakailan lamang ay dumanas ng malaking pagkalugi ang kumpanya, at napakahalaga ng kliyenteng ito. Hindi makakapagpahinga si Vince Gil hanggang sa matapos na ang kooperasyon.Kung narito si Hiraya, maganda sana iyon.Palagi niyang nakukuha ang tiwala ng mga kliyente sa napakabilis na paraan.Matapos ihatid ang kliyente, hindi napigilan ni Vince Gil, na tingnan muli ang kanyang telepono.Halos buong araw niyang hawak ang telepono ngayong araw.Hindi sumagot si Hiraya, sa mensahe ko kagabi, at patay ang kanyang telepono nang tumawag ako kaninang umaga.Talaga bang plano niyang manatiling hindi mag-usap kami habambuhay? Ngunit sa mga nakaraang taon, hindi naman talaga sila nagkaroon ng ganitong katagal na away.Palagi niyang nararamdaman na hindi sinasadya ni Hiraya, na layuan siya, kundi totoo nang hindi na ito nag-aalala pa sa kanya.Maraming

“Alam kong ikaw ay nababagabag dahil sa sitwasyon ni Hiraya, at pati na rin ang mga gawain sa kumpanya at pamilya ay nakakapagod sa iyo.”Lumapit si Leona, sa tabi ni Vince Gil, at mahinahong kinuha ang kanyang kamay.Malambot at mahinahon ang kanyang boses, parang isang daloy ng batis na nakakapagpakalmado ng puso ng lalaki.Lumingon si Vince Gil, medyo nagulat. Wala namang galit sa mukha ni Leona, para sa kanya—kundi lungkot lamang.“Ah Leona, hindi ka ba galit sa akin?” Medyo ubo-ubo ang boses ni Vince Gil.Talagang nawalan siya ng bait; nitong mga nakaraang araw ay nalilito siya dahil kay Hiraya.Hindi pa nga niya napansin ang damdamin ni Leona.“Paano kita masisisi?” Umiling si Leona, inilagay ang kamay ng lalaki sa kanyang dibdib at nagsabi, “Alam ko ang lahat ng ginawa mo para sa amin.”“Ah Leona..”Bumaba ang ulo ni Vince Gil, medyo nabigo. “Sisihin ko ang sarili ko dahil hindi ko maayos na napangangasiwaan ang lahat.”“Hindi ito kasalanan mo. Hindi ko dapat hayaan na ikaw