UNEXPECTED CONTRACT WITH MY NINONG のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

"VIC, ano nang balita sa pinapaasikaso ko sayo? Kailan makakalaya ang mag-asawang Valencia?" Mga tanong ni Emil. Napahinga ng malalim si Vic. Saka seryosong tumingin sa pinsan niya. "Emil, ano ba talaga ang gusto mo at tutulungan mo ang dati mong best friend?" Napatigil si Emil. "Kaibigan ko pa rin si Castor. Malaki ang naging pagsasama namin noon." Si Castor lang ang nag-iisa niyang kaibigan na hindi siya iniwan, sa kabila ng kanyang mga pagkakamali. Pinagsisihan na niya iyon at pilit na kinakalimutan ni Emil. "Pero alam mo na nasira na 'yon noon pa...." Napailing si Emil. "Huwag na lang nating balikan ang nakaraan. Ang sa akin ay makakalabas na ba sina Castor at asawa niya sa kulungan?" Napabuntong-hininga si Vic at bahagyang umiling. “Hindi ganun kadali, Emil. Mabigat ang kaso nila. Kahit may maglakad, hindi agad-agad sila makakalaya.” Nanahimik si Emil sandali. Bahagya niyang kinuyom ang kamao niya habang nakatingin sa malayo, tila may iniisip na malalim. “Gaano katagal?”

DUMANTAY ang isang kamay ni Leina sa dibdib ni Emil. Napatingin siya sa kanyang asawa. Payapa pa rin ang inosenteng mukha nito habang mahimbing ang tulog. Bumilis ang tibok ng puso niya. May kakaibang init ang dumapo kay Emil. Napahigpit ang paghinga ni Emil. Dahan-dahan siyang napatingin sa kamay ni Leina na nakadantay sa dibdib niya—malambot, mainit… at tila walang kamalay-malay sa epekto nito sa kanya. “Leina…” halos bulong na lumabas sa labi niya. Hindi ito gumalaw. Mahimbing pa rin ang tulog, bahagyang nakabuka ang mga labi, at ang paghinga ay pantay at marahan. Ngunit si Emil, hindi na mapakali. Ramdam niya ang init na unti-unting kumakalat sa katawan niya. Ang simpleng pagdampi ng kamay nito ay parang apoy na nagliliyab sa balat niya. Dahan-dahan niyang itinaas ang sariling kamay… at saglit na nag-alinlangan bago marahang hinawakan ang pulsuhan ni Leina. Parang anumang maling galaw ay maaaring gumising sa katotohanan. Bahagya niyang iniangat ang kamay nito pero hindi n

"F*CK... ang higpit mo pa rin, baby," ungol ni Emil sa tenga niya habang mariin itong nakabaon. "Parang ayaw akong pakawalan. Parang lagi akong gutom sa'yo." Napapikit siya at napahigpit ang yakap sa leeg nito. "E-Emil... sobrang lalim... parang dinudurog ako." "Gusto ko 'yan... gusto kong maramdaman mo na ako lang ang lalaking makakapuno sa'yo," sagot nito sabay bilis pa lalo ng bayo. Malalakas at malalalim na hagupit. Ang tunog ng balat na nagbabanggaan at ang basang tunog sa pagitan nila ay lalong nagpaalab ng init sa buong kuwarto. Hinawakan ni Emil ang pareho niyang binti at ibinuka nang husto, isinandal sa dibdib nito para mas mailabas at masagad ang pagpasok. "Tingnan mo ako, Leina," utos nito nang mariin. Dahan-dahan niyang iminulat ang mata at nagtama ang kanilang mga tingin. Sa mga mata ni Emil, nakita niya ang pagnanasa at pagmamahal na walang katulad. "Akin ka lang... ngayon at magpakailanman," bulong nito bago siya hinalikan nang madiwa habang patuloy sa pag

AGAD na umuwi si Leina sa mansyon. Kabado siya at ninenerbiyos pa rin. Nagmamadaling pumunta siya sa kuwarto niya. Mabilis na binitawan ang bitbit na paper bags sa sahig at tumatakbong pumunta sa banyo. Pagkapasok sa loob ng banyo ay naghilamos siya ng mukha at kinuha ang toothbrush niya. Nanginginig pa ang kamay na nilagyan niya ng toothpaste. Nai-brush niyang maigi ang ngipin niya. Pagkatapos ay nagmumog ng gargle. Ayaw niyang may maiwan na amoy si Julian sa kanyang bibig. Nahihiya siya para sa kanyang asawang si Emil. Paulit-ulit niya itong ginawa. Ilang beses nagmumog, ilang beses naghihilamos, parang gusto niyang kaskasin ang balat niya para lang mawala ang bawat dampi at alaalang iniwan ng lalaki. "Umalis ka... umalis ka sa katawan ko," bulong niya sa sarili habang nangingilid ang luha. "Wala 'yon. Wala 'yon. Mahal ko si Emil. Si Emil lang." Pero kahit anong sabon, kahit anong gargle... hindi maalis ang mabigat na pakiramdam sa dibdib niya. Ang pakiramdam na parang nadumi

SA pagdinig ng pangalang iyon, bahagyang natigilan si Leina ngunit hindi na siya nagpakita ng kahit anong takot o pag-aalala. Dahil alam niya sa kanyang sarili na wala na itong puwang sa buhay niya. Nakita na niya ito, tapos na ang kanilang pagkikita, at hindi na iyon mauulit pa. Ang balitang ito ay impormasyon na lang para sa kanya, hindi na banta. Nanlaki naman ang mga mata ni Emil. Hindi makapaniwala sa narinig. "Paano iyon? Hindi ba’t matibay ang mga kasong isinampa natin laban sa kanya? Ang mga ebidensya ay kumpleto at malinaw, kaya dapat ay hindi siya makakalabas nang ganoon na lang kadali!" "Tama ang iyong sinabi, iyon din ang aking ikinagulat at ikinagalit," sagot ni Victor habang umiling-iling. "Sinuri ko ang lahat ng rekord at mga proseso, pero wala akong makitang pormal na utos o desisyon mula sa hukuman. Walang opisyal na pahayag, walang abiso na ipinadala sa atin kahit tayo ang nagsampa ng kaso. At ang pinakamahalaga... hanggang ngayon ay hindi pa rin natin alam kung s