《ลวงรักวิศวะเถื่อน》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

"เธอก็รู้นิ ว่าฉันอยากให้เธอทำอะไร"คนตัวสูงเอ่ยตอบ สองมือหนาบีบสะโพกกลมกลึงของเธอแน่นจนเกิดรอยแดง กดร่องเธอลงไปให้เสียดสีกับท่อนเนื้อร้อนผ่าวของเขา มุกดาไม่รอช้า เธอยกสะโพกตัวเองขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องรักอวบอูมที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำสีใสที่ไหลเยิ้ม ก่อนจะจับเอ็นร้อนของเขาตั้งตรงรูร่องที่ขมิบตอดลมตุบ ๆ แล้วค่อย ๆ กดตัวลงไปอย่างเชื่องช้า "อ๊าสสส จะ จุก อื้อ~"เธอร้องครางเสียงหลง แต่ทว่าไม่คิดหยุด กดลงไปจนหัวเห็ดบานฉ่ำนั้นทะลุเข้าไปในรูร่องที่ตอดรัดแน่น ท่อนเนื้อหนาแทรกเข้ามา ยืดผนังเนื้อนุ่มให้ขยายออกกว้าง เธอรู้สึกเหมือนร่องรักถูกฉีกขาดออกจากกัน แต่ทว่าเป็นความเจ็บปนเสียวซ่านที่ทำให้เธอสุขสม คนตัวเล็กเริ่มโยกตัวช้า ๆ ก่อน ขย่มขึ้นลงเบา ๆ เพื่อให้รูร่องกลืนกินเอ็นร้อนทั้งท่อนจนมิดด้าม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพลั่ก ๆ ผสมกับเสียงน้ำสีใสที่ไหลเยิ้มตามจังหวะ เวกัสกัดฟันกรอด มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปบีบอกอวบของเธอ ที่กำลังกระหวัดกวัดแกว่งไปมาต่อหน้าเขา ใช้นิ้วเรียวบีบบี้หัวนมที่แข็งเป็นไตจนเธอร้องครางดังลั่น "อ๊าสสส สะ เสียว" "เร็วขึ้น ขย่มให้แรงกว่านี้ ซี้ดด"เขาสั่งเสียงกร้าว สองมือจั

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงที่ทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำ จนมุกดาต้องอ้อนวอนให้เวกัสหยุดรังแกเธอเสียเสียที เขาถึงได้ยอมผละร่างกายตัวเองออกและจัดการอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัว ก่อนจะออกมานั่งรออาหารที่สั่งในห้องนั่งเล่นด้วยกัน กริ๊ง! กริ๊ง! ไม่ถึงสิบนาที ก็มีเสียงกดกริ่งหน้าห้องดังขึ้น มุกดาเป็นคนลุกขึ้นไปเปิด เพราะคิดว่าเป็นอาหารที่คนตัวสูงสั่งมา แต่ทว่าเมื่อเปิดประตูออกมานั้น เธอกลับเจอกับหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่ง ยืนส่งยิ้มร่าเริงอยู่ตรงหน้าประตู ในมือเธอคือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ "เอ่อ ไม่ทราบว่าคือคุณคือใครคะ" เสียงเล็กนี้ไม่ใช่เสียงของมุกดา แต่เป็นเสียงของผู้หญิงตรงหน้าที่เอ่ยถามเธอออกมาด้วยความสงสัย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน พลางสอดส่องสายตาเข้ามาในห้อง ก่อนจะเจอกับร่างสูงของเวกัสที่เดินตรงมาทางนี้พอดี "พี่เว" "ตัวเล็ก" สรรพนามที่ทั้งสองคนเรียกกันนั้น ทำให้ขาเล็กของมุกดาแข็งไปทันที ทุกอย่างรอบตัวพลันหยุดชะงักเหมือนกับลมหายใจของเธอที่แทบจะหยุดลงไปในเวลานั้น ความสงสัยที่ถูกเก็บกดไว้ เฉลยออกมาทันที จนเธอต้องหันไปมองสำรวจผู้หญิงคนนั้นชัด ๆ อีกครั้ง ถึงได้เห็นว่าเธอส่งยิ้มให้กับคนตัวสู

มุกดานั่งตัวสั่นอยู่ที่เบาะหลังของแท็กซี่ หันหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถ เธอกอดกระเป๋าใบเล็กของตัวเองแน่นราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยังยึดเหนี่ยวร่างกายเธอไม่ให้แตกสลาย มีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ไม่ใช่แบบสะอึกสะอื้นดัง ๆ แต่เป็นการร้องไห้แบบเงียบ ๆ ที่หยดลงมาต่อเนื่อง เหมือนใครเปิดก๊อกทิ้งเอาไว้ เธอพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แต่ยิ่งพยายาม มันยิ่งทะลักออกมาเป็นระลอก เสียงครางแผ่ว ๆ หลุดออกจากลำคอเป็นระยะ คนขับแท็กซี่มองเธอผ่านกระจกมองหลังเป็นพัก ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาแค่เปิดเพลงเบา ๆ คลอไป เหมือนจะให้บรรยากาศในรถไม่เงียบสงบจนเกินไป แต่ทว่าเพลงที่เขาเปิดนั้นมันกลับบาดใจอารมณ์ของมุกดายิ่งนัก มุกดายกมือขึ้นปาดน้ำตา แต่ปาดเท่าไหร่ก็ไม่หมด มือของเธอสั่นจนควบคุมไม่ได้ เธอเห็นภาพในหัววนซ้ำไปซ้ำมา ภาพเวกัสที่กำลังยืนทำสีหน้าลังเลใจกับคำถามของเธอ ภาพผู้หญิงคนนั้นที่ยืนเคียงข้างเขา เธอเองก็มีคำถามไม่ต่างจากเธอ น้ำเสียงและท่าทางของเขา ตอนเดินออกมาเห็นผู้หญิงคนนั้น เขาดูจะตกใจไม่น้อย คงไม่คิดว่าเราทั้งสองคนจะมาประจวบเหมาะเจอกันได้ สรรพนามตัวเล็ก คำนั้นมันเหมือนมีดที่แทงทะลุตรงจุดที่เจ็บที่สุด เธอเคยถา

บ้านของมุกดาตั้งอยู่นอกเมืองกรุงเทพฯ ราวสองชั่วโมงหากเดินทางด้วยรถยนต์ อยู่ในหมู่บ้านที่ยังคงความเป็นชนบทแท้ ๆ ล้อมรอบด้วยสวนมะม่วงเขียวขจีและทุ่งนาโล่งกว้าง บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้สองชั้นหลังเล็ก มีเพียงสองห้องนอน สร้างมานานกว่าสามสิบปี ผนังไม้สีน้ำตาลเข้มที่ผ่านกาลเวลา จนผิวไม้เริ่มซีดจางและมีรอยแตกเล็ก ๆ จากแดดฝน แต่ทว่ายังคงความแข็งแรงและอบอุ่น หลังคาเป็นกระเบื้องสีแดงซีด หน้าบ้านมีระเบียงไม้กว้างพอให้นั่งเล่น พ่อของเธอปลูกต้นไม้เลื้อยประดับขอบระเบียง ทำให้เวลาลมพัดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จะลอยมาแตะจมูก ลานหน้าบ้านกว้างขวาง ปูด้วยพื้นดินแดงผสมหญ้าแพรกบาง ๆ มีต้นมะม่วงใหญ่สามต้นยืนต้นตรงกลาง ลำต้นหนาใหญ่ กิ่งก้านแผ่กว้างให้ร่มเงาเย็นตลอดวัน ภายในบ้านเรียบง่าย ห้องโถงกว้างเป็นที่รับแขกและทานข้าว มีโต๊ะไม้ตัวเก่าที่พ่อทำไว้นั่งทำงาน ผนังติดรูปถ่ายครอบครัว รูปมุกดาสมัยยังเด็กยิ้มกว้างคู่กับพ่อแม่ รูปพ่อกับแม่ตอนแต่งงาน ห้องนอนของพ่อกับแม่มีแค่เตียงไม้ ผ้าม่านลายดอกไม้จาง ๆ และตู้เสื้อผ้าไม้ อยู่ชั้นล่างของบ้าน ส่วนห้องนอนของมุกดาอยู่ชั้นบน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม มีเตียงนอนขนาดห้าฟุต ชั้นว

ส่วนต้าร์ที่พาแอรินมาพักผ่อนวันหยุดหนึ่งอาทิตย์ที่รีสอร์ทริมทะเล เขาจอดรถที่ลานจอดรถของรีสอร์ทริมทะเลแห่งหนึ่งในพัทยา ท้องทะเลสีครามยามบ่าย สะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ลมทะเลพัดโชยมาพร้อมกลิ่นเค็มของน้ำเกลือและกลิ่นดอกไม้จากสวนรอบรีสอร์ท แอรินก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอแทบไม่มีโอกาสปฏิเสธการมาที่นี่ ถ้าไม่ได้มากับผู้ชายคนนี้ เธอคงจะมีความสุขมากกว่านี้ เพราะทะเลคือสถานที่ท่องเที่ยวที่เธอชอบที่สุด ผมยาวสลวยของเธอปลิวตามลม เธอสวมเสื้อกล้ามสีขาวบางเบาและกระโปรงสั้นที่โชว์เรียวสวย ดวงตากลมโตจ้องมองทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ความสวยงามตรงหน้าทำให้ความขุ่นมัวจางลงไปได้บ้าง แต่ทว่าก็ไม่ทั้งหมด “สวยดีนะ”คนตัวเล็กพูดพลางยกมือขึ้นกอดอก หันไปมองร่างสูงที่ยกยิ้มมุมปาก เดินมากอดเอวเล็กเธอจากด้านหลัง ทำทีเป็นรักหลงเธอนักหนา ในขณะที่คนถูกกอดกลับรู้สึกใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ “ชอบไหม? ฉันเลือกที่นี่เพราะมันเงียบ ไม่มีคนพลุกพล่าน เหมาะกับเราสองคน”เสียงทุ้มต่ำกระซิบริมหู ก้มลงจูบแก้มเธอเบา ๆ ก่อนจะผละออก ลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปเช็คอินที่เคาน์เตอร์ไม้ไผ่ของรีสอร์ท ห้องพักเป็นเรือนไม้สักต