Lahat ng Kabanata ng Pagmamay-ari Kita: Kabanata 51 - Kabanata 60

Noah's pov Tahimik ang bahay, ngunit ang isip ko’y magulo. Nakatayo ako sa may pintuan ng kwarto ni Ariana, bahagyang nakabukas ang pinto. Natutulog siya—hindi mahimbing, pero sapat upang mapahinga kahit saglit ang katawan niya. Mula nang magising siya kaninang umaga, alam kong may mali.Hindi kailangan ang doktor para sabihin sa akin iyon. Kilala ko ang bawat anyo ng kanyang katahimikan—at ang katahimikan niya ngayon ay may dalang takot. Tinignan ko ang oras sa relo ko. Dapat nasa opisina na ako. Dapat nasa meeting, nagdedesisyon,nagpapatakbo ng kumpanya,pero hindi ako makaalis. Umupo ako sa sofa at hinawakan ang noo ko-galit ako.Hindi kay Ariana,hindi kailanman. Galit ako sa lalaking minahal niya. Sa lalaking nagdala ng bigat na ito sa buhay niya.Kung bakit hinayaan niyang mangyari ito- si Phyton. Hindi ko siya sinisisi sa pagmamahal. Hindi ko rin sinisisi sa hindi nila alam ang katotohanan. Ngunit bilang kuya, may galit na hindi nawawala basta-basta. Galit na nagsasabing,

Ariana’s POV Kinabukasan....... bumalik kami ni Noah sa hospital ,sa parehong pasilyo, sa parehong pintuan, sa parehong amoy ng disinfectant na tila ba ay may kakayahang magbalik ng alaala kahit ayaw mo na. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa bag ko, parang doon ko na lang inilagay ang lahat ng lakas na natitira sa akin. Umupo kami sa harap ng clinic. Tahimik si Noah-masyadong tahimik. Alam kong pinipigilan niya ang sarili, pinipiling maging matatag dahil alam niyang kailangan ko iyon ngayon. Paminsan-minsan, sinusulyapan niya ako, parang tinitiyak kung humihinga pa rin ako nang maayos. “Ayus ka lang?” tanong niya sa wakas. Tumango ako. Isang kasinungalingang matagal ko nang pinagpraktisan. “Kinakaya,” sagot ko. Tinawag na ang pangalan ko sa loob.Tumayo ako, pero parang may humila pababa sa mga paa ko. Si Noah ang naunang humakbang, sinabayan ako, parang pader na handang sumalo sa akin kapag bumigay ako. Sa loob ng silid, naroon ang doktor—seryoso ang mukha, may hawak na fol

Phyton’s POV Hindi agad ako umuwi matapos ang lahat. Nanatili muna ako sa loob ng aking sasakyan, nakaparada sa madilim na bahagi ng parking lot. Patay pa rin ang makina. Pero sa loob ko, magulo—parang may dalawang boses na naglalaban. Magiging ama na ako.Pero wala kang karapatang magmahal-iyon ang masakit.h Napapikit ako nang mariin. Hindi ko ginusto ang ganitong kapalaran, pero hindi rin ako inosente. May nabuo dahil sa pagmamahal na totoo,na akala naming tama—kahit mali pala sa mata ng mundo.Kinuha ko ang cellphone ko,dahil may isang bagong mensaheng dumating. Noah:"Stable si Ariana,pero emosyonal siya. H'wag ka munang magpakita.Tatawag na lang kami kong kailangan ka namin ulit."basa ko sa mensahe niya. Masakit at mabigat sa dibdib.Pero tinanggap ko. Ito na siguro ang parusa ko—ang maging malapit pero bawal lumapit.Kinabukasan, tinawagan ako ng doktor.Ipinaliwanag niya ang mga susunod na hakbang—mas madalas na check-up, mas mahigpit na pagbabantay sa pagbubuntis ni Aria

Phyton's pov Tahimik ang silid, pero parang may sumisigaw sa loob ng dibdib ko. Naroon kaming tatlo—ako, si Ariana, at si Noah. Nakatayo si Noah malapit sa bintana, nakatalikod sa amin, parehong kamay ay nakapamulsa na parang pinipigilan ang sarili na h'wag sumabog. Si Ariana naman ay nakaupo sa gilid ng kama, nakapatong ang dalawang kamay sa tiyan niya—isang galaw na simple pero sapat para wasakin ang natitirang depensa ko.Ako ang huling nagsalita, at ngayon, ako rin ang hindi malaman kung paano muling magsisimula. “Hindi ko alam kong ano ang dapat kong sabihin,” amin ko sa wakas, mababa ang boses. “Pero alam ko kong ano ang dapat kong gawin.” Tumikhim si Noah, dahan-dahan siyang humarap. “Hindi ito tungkol sa’yo lang, Phyton,” mariin niyang sabi. “Kung madali lang sana ito, matagal na naming ginawa.Pero hindi eh!”dagdag niya. Tumango ako. “Alam ko. At hindi ko rin inaasahang magiging madali.” Tahimik si Ariana,ramdam ko ang bigat ng bawat segundo ng pananahimik niya.Hindi ak

Ariana’s POV Tahimik ang bahay, pero pakiramdam ko’y maingay ang loob ng dibdib ko. Parang may alon na paulit-ulit na humahampas—hindi galit, hindi rin saya. Isang uri ng pag-unawa na masakit tanggapin, pero kailangan. Kasalukuyan akong nakaupo sa tabi ng bintana, nakapatong ang palad ko sa tiyan. Doon ako palaging napapahinto sa tuwing nalilito ako. Doon ko hinahanap ang lakas na hindi ko alam kong saan ko pa kukunin. “Okay ka lang ba, Arabelle?” marahang tanong ni Daddy mula sa pintuan. Tumingin ako sa gawi ng ama ko -tumango. “Opo,napapaisip lang.”sagot ko. Lumapit siya at umupo sa tapat ko. Matagal na siyang hindi nagsasalita, parang hinahayaan muna niya akong ayusin ang sarili ko bago siya pumasok sa mundo ko—isang ugaling lubos kong nagustohan. “Hindi na raw po kailangan ang tulong ni Phyton,maayos na ang lahat.”sabi ko sa wakas. Kita ko ang bahagyang ginhawa sa mata niya, pero may lungkot ding kasunod. Hindi dahil kay Phyton—kundi dahil alam niyang hindi ganoon ka