All Chapters of OBSESSION His Indecent Proposal: Chapter 151 - Chapter 160

253 Chapters

kutob

Fia’s POV Nagising ako dahil sa malakas na pag-iyak ni baby David sa tabi ko. Kusang dumilat ang mga mata ko at agad kong binuhat si baby para patahanin. Pero nang lingunin ko ang kabilang parte ng kama... wala na si Damien. Wala ang asawa ko. Malamig at bakante ang pwesto niya. Wala man lang bakas na may humiga doon kanina. Tumayo ako at dinala si baby sa labas para ihele. Hinagod ko ang likod niya, kinantahan hanggang sa kumalma at muling nakatulog nang mahimbing. Bumalik ako sa kwarto, inihiga siya sa crib niya... pero hanggang ngayon, wala pa rin si Damien. Tumingin ako sa orasan... pasado alas tres na ng madaling araw. Dito biglang bumalik lahat ng hinala ko noon. Yung pulang lipstick sa kwelyo niya noong manganganak ako, yung madalas niyang pagkawala, yung mga dahilan na meeting at emergency... lahat ng piraso ng puzzle biglang nagsama-sama. Mukhang hindi na ito hinala. Totoo nga. May kinalolokohan itong ibang babae. Hindi na ako nakatulog. Nakaupo lang ako sa

Don't go

Fia’s POV Hindi ko namalayan na tumulo na pala nang tuloy-tuloy ang luha ko. Hindi ko na mapigilan. Parang gripo na nabasag, walang tigil ang agos habang nakatitig pa rin ako sa screen ng cellphone niya. "Huyy? Fia? Babe?" Nagising siya. nagtataka sa inaarte ko. Nakita niyang umiiyak ako nang walang humpay, nanginginig ang buong katawan at halos hindi makahinga sa sobrang sakit. "Bakit nga? Huy! Bakit, mahal?" tanong niya, halatang nagulat at nag-aalala. Hinawakan niya ang balikat ko at inalog nang bahagya. "Ano bang nangyayari sa 'yo?" Pero hindi ako sumagot. Hindi ko kayang magsalita. Paano ko sasabihin? Paano ko sasabihin sa mukha niya na nakita ko lahat? Na nabasa ko yung message ng babae niya? Na alam ko na kung paano niya ako lokohin? Tinitigan ko lang siya. Tinitigan ko yung mukha niya na akala mo sobrang inosente, na akala mo wala siyang ginagawang masama. "Mahal, sumagot ka naman! Bakit ka umiiyak? Masakit ba tiyan mo? O may problema kay baby?" sunod-sunod n

torn

Damien’s POV When I saw her collapse on the stairs, hugging our child tightly and crying in fear and confusion... I realized I almost lost everything. She was about to leave. She was going to take our child and leave me alone. I immediately put down the gun and rushed to her side. I held her tight, absorbing every tremble of her body. "Believe me, Fia... please... maniwala ka sa akin," bulong ko habang naramdaman ko na lang na tumutulo na rin ang luha ko. Totoo 'to. Hindi ako umarte. "Mahal na mahal kita... mahal na mahal ko kayo ni baby David. Kayo ang buhay ko. Please, huwag mo akong iwan."She caught me. I thought, my heart dropping to my stomach. This is exactly what I was terrified of. Umiiyak ako. Hindi dahil sa awa, kundi dahil sa sobrang takot. Takot na takot ako na mawala sila. Si Fia... siya yung babaeng bumuo sa akin. Siya yung nagbigay ng katahimikan at katinuan ko. Siya yung tunay na tahanan ko. At si David... ang anak ko, ang dugo at laman ko. Paano ako mabu

Closure

Lumipas ang isang buwan, dalawang buwan, at umabot na sa tatlo hanggang apat na buwan. Katahimikan. Walang kahit anong komunikasyon sa pagitan nina Damien at Andrea. Naka-block man o hindi, ang totoo... hindi na niya ito ma-contact. At kahit pa magkasalubong sila sa kung saan, imposible dahil laging nakabuntot si Fia sa asawa. Simula noong nangyari ang eksena sa bahay, parang naging anino na ni Fia si Damien. Kahit saan ito magpunta, kahit sa trabaho o simpleng lakad, kasama o alam na alam ni Fia ang bawat galaw nito. Hindi na niya nagagawang lumayo o magtago. At dahil doon... lalong umapoy sa galit at selos si Andrea. Hindi niya matanggap. Hindi niya lubos maisip na kaya siyang tiisin ni Damien nang ganoon katagal. Ilang buwan na silang hindi nagkikita, hindi nagdidikit, at parang binura na lang siya nito sa buhay nito. Sa tuwing naiisip niya na nasa piling ng asawa nito ang lalaking mahal niya... na doon ito natutulog, doon kumakain, at doon nagmamahal... parang pinupu

Dance with me tonight

Biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Biglang nag-iba ang lahat. Miss na miss niya ito. Ilang buwan siyang nagtiis, ilang buwan siyang naghintay. Pero sa isang iglap... napili na pala nito ang iba. Pinipili na ni Damien ang asawa niya kaysa kay Andrea. Sobrang sakit. Parang dinudurog ang puso niya nang paulit-ulit. Parang binubugaw at tinatapakan ang pagkatao niya. Inintay niya ito ng apat na mahabang buwan. Sabi ni Damien dati, magtiwala lang daw siya. Sabi nito mahal niya siya. Pero ano 'to? Tuluyan na ba nitong tinapos ang lahat-lahat sa kanila? Hindi na ito naaakit sa mga tingin niya. Hindi na ito natutunaw sa mga halik niya. Wala na yung apoy na dati ay nagliliyab kapag magkasama sila. Hindi na siya yung pinakamaganda sa paningin nito. Talo siya. Sa huli... hindi siya yung pinili. Masamang masama ang loob niya. Puno ng hinanakit at pait ang buong pagkatao niya. Pero hindi niya hahayaang makita ni Damien na durog siya. Hindi niya hahayaang isipin nito na siya a

I risk it all for you

Damien’s POV I thought I did the right thing. I thought choosing my family, choosing Fia, was the correct decision. I ended things with Andrea because I wanted to be a good husband and father. I thought I could handle it. I thought I could just turn off my feelings like a switch. But why does it hurt like hell? Why am I the one suffering right now? Nakikita ko siya. Nakikita ko kung paano siya ngumiti sa ibang lalaki. Alam ko, alam na alam ko na sinasadya niya ‘to. Sinasadya niyang iparamdam sa akin na madali lang sa kaniyang makahanap ng iba, na kaya niyang maging masaya kahit wala ako. And damn... it’s working. It’s working perfectly. Halos sumabog ang dibdib ko sa sobrang selos. Yung mga kamay ng lalaking ‘yon na nakahawak sa bewang niya... hindi ko gusto. Ayaw na ayaw ko. Yung pagdidikit ng katawan nila, yung pag-iling niya nang ganun ka-sexy... parang sasabog ako sa inis. bakit siya sumasayaw na parang inaakit niya ang lahat ng lalaki dito? Akala ko madali lang. Akala

Betrayal

Damien’s POV "I can't lose you, Andrea. You are the only one who truly owns my heart. I realized it tonight... I choose you. I will always choose you over anything else," bulong ko habang nakadagan sa ibabaw niya. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang lambot ng balat niya, at ang bawat panginginig niya sa paghihintay sa akin. Mabilis kong tinanggal ang gown niya. Dahan-dahan pero mariin kong hinubad ang bawat saplot sa katawan niya hanggang sa manatili na lang kaming parehong hubad at walang itinatago. "Damien... please..." bulong niya habang nakatingin sa mga mata ko, puno ng pagmamahal at pananabik. Hindi ko na pinaligoy-ligoy pa. Dahan-dahan kong ipinasok ang sarili ko sa loob ng mainit at basang-basa niyang butas. AAAHHH!!! sabay kaming napadaing nang magdikit na kami. Parang bumalik sa dati ang lahat. Yung koneksyon, yung chemistry, yung apoy na akala ko namatay na... mas lalong nagliyab ngayong gabi. Sinimulan ko ang pagbayo nang malakas at mabilis. "You are so tight

Happiness turns into sadness

Fia’s POV Excited na excited ako ngayong gabi. First time ko kasing makaka-attend sa ganitong klaseng party—yung tipong puro sosyal, mga bilyonaryo, at mga kilalang tao ang nandoon. Kaya pinaghandaan ko talaga ito nang todo. Sino ba naman ang mag-aakala na ang isang tulad ko ay malakatungtong sa ganito.Aware akong hindi basta-basta na tao ang asawa ko. Hindi lang siya basta na doktor. Kilalang doktor siya hindi dahil sa pagiging kontrobersyal niya kung hindi sa galing niya talaga sa propesyon niya. As his wife, ayokong ipahiya siya. Bumili ako ng mamahaling gown, pinaganda ko ang buhok at make-up ko. Ginawa ko lahat para maging presentable at maganda sa paningin ng asawa ko. Gusto kong makita niya na hindi lang ako basta nanay at maybahay na laging nasa bahay... maganda rin ako at kaya kong makipagsabayan sa paningin ng iba. Pagdating namin doon, hindi ko maiwasang mapatingin sa kabilang banda. Nandoon si Andrea. Ang dating asawa ni Damien. Hindi niy kami binati. Hindi rin a

to hell is with you

Fia’s POV Kahit na sinasabunutan ko siya, kahit na hinahampas ko siya at sinisigawan... lumapit si Damien at pilit akong inawat. "Tama na, Fia! Please! Tama na!" sigaw niya habang hinaharang ang katawan niya para protektahan si Andrea. Sa mata niya ako yung masama. Yung epal at istirbo. Pinagtatanggol niya ito! Sa harap ko! Sa harap ng asawa niya! Mas inuna pa niya ang kaligtasan at dangal ng babaeng 'yon kaysa sa nararamdaman ko! "Bakit?! Bakit mo siya pinoprotektahan?! Ako ang asawa mo! Ako ang legal na asawa mo!" sigaw ko habang umiiyak at nanginginig ang buong katawan. Tinitigan ko siya nang diretso sa mata. "Pumili ka, Damien! Dito mo ako sagutin! Sa harap namin dalawa! Pumili ka kung sino ang gusto mo! Ako... o siya?!" Natahimik ang buong kwarto. Hinihintay ko ang sagot niya. Hinihintay ko na sabihin niyang ako... na ako ang pipiliin niya dahil kasal kami, dahil may anak kami. Pero hindi siya sumagot. Tumalikod siya saglit at niyakap si Andrea na nanginginig

Won

ANDREA’S POINT OF VIEW The pain was real. My body was covered in bruises and cuts, evidence of how violently Fia attacked me. Para siyang sinapian at hindi ko magawang lumaban kanina. Every movement hurt, but despite that, my heart was overflowing with happiness. Finally, after all the confusion and hesitation, Damien had made his choice. And he chose me. I won. He was so gentle as he helped me get dressed. He handled me with so much care, afraid to even touch my bruises because he knew how painful they were. Nakikita ko sa mga mata niya kung gaano siya apektado sa itsura ko. Without saying a word, he carried me in his arms like I was the most fragile thing in the world. hindi na ito bago sa akin. Bago so Fia, ganito na si Damien sa akin na sobrang maalaga.He laid me down comfortably inside his car, making sure I was okay before closing the door. "We need to go to the hospital, Andrea. Please, let me bring you there, malalim yung mga kalmot. Kailangan mo ng anti tetanus vacc."

...

14 15 16 17 18

...

SCAN CODE TO READ ON APP