Lahat ng Kabanata ng Carrying My Ex-Boss Child: Kabanata 81 - Kabanata 90

Lumipas ang ilang araw.At sa panlabas, parang naging normal ang lahat.Gigising ako sa umaga, ihahanda ang baon ni Janine, ihahatid siya sa paaralan, babalik sa bahay, maglilinis, magluluto, mag-iisip ng mga dapat gawin. Parang ordinaryong buhay. Parang wala akong dinadalang sikreto. Parang walang lalaking akala kong patay na na ngayon ay nakatira ilang bahay lang ang layo.Pero sa loob ko ay araw-araw may bagyong dumadaan. Napapadaan pa rin kami ni Janine sa bahay nila Liza. Hindi na ako kinakabahan tulad ng unang beses. Hindi na ako napapahinto. Hindi na ako napapalingon nang biglaan. Panatag na ako sa isang bagay—naipaliwanag ko na kay Janine na hindi niya ama si Solomon. Na kamukha lang. Na nagkamali siya.At tinanggap niya.Hindi niya na tinatawag si Javier na “Daddy.”Hindi na niya tinatanong kung bakit magkamukha.Hindi na niya inuulit.Pero araw-araw naman siyang tumitingin.Araw-araw, sa tuwing dadaan kami sa harap ng bahay nila, mapapansin ko ang pagbagal ng hakbang niya. A

Magkakatabi kaming apat sa may bench—ako, si Janine, si Liza at ang lalaking pilit kong tinatawag na Javier sa isipan ko.Ngunit alam ko, sa kabila ng lahat, siya iyon. Siya ang sugat na hindi pa tuluyang naghihilom.May hawak si Janine na ice cream na tsokolate. Ako naman ay vanilla. “Mommy, ang lamig po,” sabi ni Janine, sabay tawa habang tinatapik ang kamay niya.Napangiti ako. “Dahan-dahan lang, baka sumakit ang ngipin mo.”“Hindi po,” sagot niya, sabay dilat ng mata. “Matapang po ako.”Napatawa si Javier. Isang maikling tawa, pero sapat para mag-echo sa dibdib ko.“Talaga?” tanong ni Javier kay Janine, bahagyang yumuko para maging kapantay ang mukha. “Hindi ka nasisindak?”Umiling si Janine. “Hindi po. Si Mommy lang po ang takot.”Napalingon ako sa kanya. “Aba!”Natawa si Liza. “Ang cute niya,” sabi niya. “Ang daldal.”Tumango si Javier. “Oo nga.”Tinitigan ko sila. Ang natural ng galaw. Ang gaan ng usapan. Parang matagal na silang magkakilala. Parang pamilya. Parang kami noon..

Paikot na sana ako para lumabas.Nasa pinto na ang paa ko. Hawak ko na ang doorknob. Isang hakbang na lang at makakalayo na ako sa bahay na ito, sa lalaking ito, sa sitwasyong ito na masyadong masikip para sa puso ko.Isang hakbang na lang—“Sol.”Napahinto ako.Nanigas ang katawan ko. Parang may humila sa likod ng damit ko. Parang may pumigil sa hangin sa baga ko.Dahan-dahan akong lumingon.Nakatayo pa rin siya sa gitna ng sala, bahagyang nakasandal sa mesa. Tahimik. Nakatingin sa akin. Hindi ako ngumingiti. Hindi rin siya.“May sasabihin sana ako,” dagdag niya, mababa ang boses. Maingat. Parang natatakot na marinig ang sarili niyang iniisip.Tumango ako. “A-Ano ‘yon?”Huminga siya nang malalim. Kita ko ang pag-angat at pagbaba ng dibdib niya. Kita ko ang pag-igting ng panga niya. Parang may kinakalaban sa loob niya.“Hindi ko alam kung bakit...” simula niya, “...pero sa tuwing nakatingin ako sa’yo...”Tumigil siya. Parang naghahanap ng tamang salita.“...parang may isang pakiramdam

Walang kahit anong pumasok sa isip ko matapos ang mga tanong ni Javier. Tahimik ang bahay, tahimik ang paligid, pero ang loob ko—wasak. Parang may gumuguhong pader sa dibdib ko na pilit kong sinusuportahan gamit ang dalawang kamay, pero alam kong hindi magtatagal.Nakatayo siya sa harap ko. Nakatingin at naghihintay. Parang may hinahanap sa mukha ko na ayaw kong ibigay.Hindi ako agad nakapagsalita.Hindi dahil wala akong sagot, kundi dahil sobrang dami.Huminga ako nang malalim. Pilit kong inayos ang boses ko. Pilit kong inayos ang mukha ko. Pilit kong ibinalik ang pader.“Saka na tayo mag-usap,” sabi ko, mahinahon pero may diin, “kapag may natanggap na akong balita mula sa tinawagan ko.”Nanlaki nang bahagya ang mata niya. “Balita?”Tumango ako. “Oo.”Hindi ko na dinagdagan. Hindi ko ipinaliwanag. Ayokong magbigay ng kahit anong pahiwatig na mas marami akong alam kaysa sa sinasabi ko. Ayokong bigyan siya ng bala.Tahimik siyang tumitig sa akin. Parang may gustong sabihin. Parang may

Pagsapit ng gabi, tahimik na ang buong bahay.Mahimbing nang natutulog si Janine sa kwarto niya. Naririnig ko ang mahinang paghinga niya, ang pantay na tunog na laging nagpapaalala sa akin kung bakit kailangan kong maging matatag. Kung bakit bawal akong bumigay. Kung bakit bawal akong magkamali.Pero kahit pagod ang katawan ko, kahit ramdam ko ang bigat ng buong araw sa balikat ko, hindi pa rin ako makatulog.Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame. Naka-off ang ilaw at bukas ang bintana. Pumapasok ang malamig na hangin, pero hindi nito kayang palamigin ang apoy sa dibdib ko.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Javier kanina. Ang mga tanong niya. Ang mga tingin niya. Ang paraan ng pagbigkas niya ng pangalan ko na para bang matagal na niyang kilala.At si Liza.Isang tanong.Hindi ko pa alam ang sagot, pero alam ko na ang intensyon.At iyon ang mas nakakatakot.Umupo ako sa kama. Kinuha ang cellphone sa tabi ko. Tinitigan ang screen. Walang tawag. Walang mensahe.Tahimi