Semua Bab ตำนานรักแผ่นดินกงซุน [NC25+]: Bab 41 - Bab 45

สามวันต่อมาต้าหวางทรงอยู่ประทับด้วยหวางโฮ่ว ในตำหนักของพระนาง หยางเสวี่ยเจิ้นไท่จื่อทรงว่าราชการแทนต้าหวาง โดยไม่ทูลต่อเรื่องให้อดีตแม่ทัพเมิ่งเฮ้าไปทำศึกที่แคว้นไป๋ เรื่องนี้หวางโฮ่วทรงเตรียมการไว้แรมเดือน เมื่อถึงเพลาประจวบเหมาะจึงให้อดีตแม่ทัพเข้าโจมตีทันที ตามรับสั่งของหวางโฮ่ว หวางโฮ่วได้ให้เสี่ยวหวังมหาขันทีของต้าหวางไปตามบ้านของเหล่าขุนนางและข่มขู่พวกเขาห้ามให้ถึงพระกรรณของต้าหวางเป็นอันขาด ถ้ามันผู้ใดเป็นผู้ทูลต่อต้าหวาง มันผู้นั้นต้องตายทั้งโคตร พระเสาวนีย์ของหวางโฮ่วดั่งคำของธิดาสวรรค์ จึงไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้ อีกทั้งพระนางทรงตัดไฟแต่ต้นลม ให้ทหารของเมิ่งเฮ้าส่วนหนึ่งคอยดูขุนนางไว้ไม่ให้ปากโป้งในเรื่องนี้อีกด้วย จนเข้าวันที่สี่ต้าหวางทรงดูแลหวางโฮ่วไม่ให้ขาดตกบกพร่อง จนพระนางทรงดำริในพระทัยว่า ในสิ่งที่พระนางกระทำลงไปนั้นถูกต้องแล้วหรือ ทรงรู้มาตลอดว่าการของบ้านเมืองไม่เกี่ยวกับฝ่ายใน โดยเฉพาะพระนางทรงเป็นประมุขฝ่ายใน และต้าหวางทรงเอ็นดูพระนางยิ่งกว่าผู้ใด ทำให้พระนางรู้สึกว่าพระองค์ผิดยิ่งนักหวางโฮ่วทรงทอดพระเนตรต้าหวางไปสรงน้ำแล้ว พระนางจึงดำเนินออกมานอกตำหนัก เยี่ยล

“โชคชะตามักกลั่นแกล้งผู้คน แต่จะทำเช่นไรได้ เมื่อรักลึกซึ้งไปแล้ว ท่ามกลางผู้คนมากมาย โชคดีที่ได้พบพานกัน พริบตานั้นพลันเข้าใจแจ่มชัด รักให้ความกล้า และความหวาดหวั่นที่สยบทุกสิ่งแก่ข้า สามารถทลายขุนเขานที ถล่มสวรรค์ได้ รักเหมือนถือคบเพลิงต้านแรงลม ร้อนลวกเจ็บปวดยิ่งนัก ความรู้สึกทุกอย่างรวมอยู่ในนั้น ขับขานอย่างอ่อนโยน ถึงเกียรติยศอันอ้างว้าง เดือนปีล่วงผ่าน รักลึกซึ้งยากได้ครอบคู่กัน”พระสุรเสียงของหวางโฮ่วที่พระดำรัสออกมาทำให้ผู้ได้ฟังต่างเศร้าใจยิ่งนัก“กงซุนกูเหนียง ท่านดื่มชาก่อนดีหรือไม่ มันเย็นชืดหมดแล้ว” เสียงจากหญิงวัยกลางคนใบหน้างดงามแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉม สวมใส่อาภรณ์สีฟ้าสดใส นางได้ทูลบอกกับหวางโฮ่วที่มีพระพักตร์งดงาม แม้จะผ่านไปหลายปีแล้ว พระนางยังคงงดงามเช่นเดิมหวางโฮ่วทรงยกถ้วยพระสุธารสชาใกล้เย็นชืดขึ้นจรดพระโอษฐ์ เสวยเพียงแค่หนึ่งคำ แล้วจึงวางลงบนจานรองถ้วยกระเบื้อง หญิงวัยกลางคนตรงพระพักตร์หวางโฮ่วเอ่ยขึ้น“กงซุนกูเหนียงท่านรักต้าหวางถึงเพียงนี้ ทำไมท่านถึงไม่ปรับความเข้าใจซึ่งกันและกัน”“ข้าอยากอยู่ที่นี่สักพัก” “กงซุนกูเหนียง ในฐานะข้าที่เป็นคนนอกนะ ข้าอยากใ

หวางโฮ่วลืมพระเนตรขึ้นในยามบ่ายของอีกวัน ทอดพระเนตรโดยรอบทรงรู้ได้ทันทีว่าเป็นพระตำหนักของพระนาง อีกทั้งทรงทอดพระเนตรดอกท้อในอุทยานหลวง ทั้งที่เมื่อก่อนไม่มากขนาดนี้ พระนางพระราชดำริว่าอาจเป็นหลายสิบลี้จนถึงสระน้ำในอุทยานหลวงพระนางได้สดับเสียงของฝีเท้าเข้ามาในตำหนัก จึงหันไปทอดพระเนตรว่าผู้ใดมา จึงลงบรรทมบนพระเขนยอีกครั้ง ไม่สนพระทัยผู้มาเยือน (พระเขนย แปลว่า หมอน)ต้าหวางทรงถือถ้วยพระโอสถตรงมาประทับนั่งบนตั่งพระบรรทม มีพระดำรัสต่อพระนาง“ผิงถิง เจ้าลุกขึ้นมาดื่มยาหน่อยเถิด ก่อนที่ยาจะเย็น” ต้าหวางพระดำรัส แต่หวางโฮ่วทรงนิ่งไม่ไหวติง ต้าหวางทรงส่งถ้วยยาให้เยี่ยลี่ถือเอาไว้ ต้าหวางทรงโบกพระหัตถ์ให้เยี่ยลี่ถอยไป เยี่ยลี่และเหล่าข้าหลวงจึงถอยออกมานอกพระวิสูตร ต้าหวางมีพระดำรัสต่อพระนาง“ผิงถิง ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธข้า จนไม่น่าให้อภัย ข้าผิดเองที่ไม่ตรองให้ดี เรื่องที่เจ้าส่งกองกำลังส่วนตัวไปตีแคว้นไป๋ เพื่อให้ข้าเป็นใหญ่เหนือใต้หล้า ข้ารู้ว่าเจ้าทำเพื่อข้าและแคว้นอวี้ของเรามากแค่ไหน ผิงถิงเราก็อภิเษกมาหลายสิบปี มีลูกด้วยกันถึงสองคนผิงถิง เจ้าคิดหรือว่าข้าไม่รักเจ้า เจ้าคิดว่าข้ายังหวนนึกถึ