Todos los capítulos de UNCLAIMED VOWS: Capítulo 1 - Capítulo 10

(Amelie’s POV) Maaga pa pero malambing ang liwanag na gumigising sa akin, dahan-dahang sumasayaw sa aking puting kumot, para bang nag-aanyaya na bumangon ako at huminga nang panibago. Kadalasan, paggising ko, kabog ng dibdib ang sumasalubong, mga deadlines, mga tawag, mga e-mail na kailangan kong habulin bago pa man ako makalunok ng unang kape. Pero ngayong umaga… kakaiba. Tahimik. Magaan. Para bang may himig ng pag-asa sa hangin, na baka, kahit minsan, may magandang mangyayari sa akin. Mayroon nga ba talaga o baka gusto ko lang umasa. Umupo ako at huminga nang malalim, pinagmamasdan ang sarili sa salamin. Bahagyang maga ang mata ko, pero buo pa rin ang determinasyon na laging nasa likod ng bawat pagbangon ko. “Isang araw pa, Amelie,” bulong ko sa sarili. “Kaya mo pa.” Nagpatuloy ako sa routine na halos nakaukit na sa kaluluwa ko, mabilis na shower, sleek blouse, pencil skirt, at ang suwerteng itim na takong na nakasuporta sa bawat hakbang ko kahit ilang ulit na akong muntik s

( Dylan’s POV )Hindi ko in-expect na makikita ko pa siya ulit.Hindi sa ganitong paraan.Hindi sa café ko.At lalong hindi sa panahong pinaniwala ko na ang sarili ko na si Amelie Mitchell ay bahagi na lang ng isang chapter ng buhay ko na matagal ko nang ibinaon at isinelyo sa pinaka-malalim na parte ng alaala ko.Pero andoon siya.Nakatayo sa loob ng Café Bulle De Ciel na parang may karapatan siyang naroon. Parang hindi niya ako iniwan noon nang hindi man lang lumingon. Parang hindi lumipas ang sampung taon na iniukit ang pagkawala niya sa bawat bersyon ng pagkatao ko.Nang magtagpo ang mga mata namin, may kung anong marahas na pumilipit sa dibdib ko.Nararamdaman ko na agad bago ko pa maintindihan, matalim, pamilyar, at ayaw kong maramdaman. Parang muling binuksan ang sugat na hindi kailanman tuluyang gumaling. Unti-unting naglaho ang mundo sa paligid naming, ang sipol ng espresso machine, ang tunog ng baso at plato, ang mahinang usapan ng mga customer. Siya lang ang nakikita ko.M

(Amelie POV)Sumunod na umaga…Habang bumababa kami ni Yuri sa hagdan, kusa akong napabagal.Sa ibaba, malapit sa malalaking bintanang nakaharap sa hardin, nandoon si Dylan.Nakatiklop ang mga braso niya, suot ang dark at understated na damit na lalo lang nagpalayo sa aura niya. Walang emosyon ang mukha. Walang kahit anong bakas ng nangyari kagabi. Nang umangat ang tingin niya at tumama sa akin…Parang may humawak sa akin sa lugar.Malamig. Hindi nagpapatawad.At sa unang pagkakataon mula nang pirmahan ko ang kontratang ito, may takot na mahigpit na pumulupot sa dibdib ko.Dahil kung ano man ang pinaniniwalaan ni Dylan tungkol sa akin… Kung anong bersyon ng nakaraan ang hinuhusgahan niya…Hindi ko alam kung paano ko ipagtatanggol ang sarili ko. Wala akong depensa.At mas masakit pa…Hindi ko na rin alam kung ano ang tinatakbuhan ko.“Okay ka lang?” mahinang tanong ni Yuri sa tabi ko.Tumango ako, kahit hindi ako sigurado kung totoo.At saka….Naputol ang katahimikan.May umalingaw

(Amelie / POV) Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na wala lang ‘yon. Na ang paninikip ng dibdib ko ay walang kinalaman sa kung paano bahagyang yumuko si Dylan palapit kay Jasmine Hernandez, o kung gaano siya ka-komportable roon. Maganda. Kumpiyansa. Walang takot ipakita na bahagi siya ng mundo ni Dylan. Paulit-ulit kong pinaniwalaan ang sarili ko. Pero mabigat ang kasinungalingan. At noong hapon na ‘yon sa mall, parang nakadagan ito sa bawat paghinga ko. Isang hakbang ang pagitan ko kay Yuri, kunwari’y interesado sa mga kotse, sa palakpakan, sa mga ilaw at kamera, kahit ang totoo, paulit-ulit bumabalik ang tingin ko sa kanya. Kay Dylan. Sa katahimikan ng kilos niya, sa awtoridad na hindi niya kailangang ipilit, dahil natural na sa kanya. At sa babae sa tabi niya. Ang kamay ni Jasmine sa braso niya ay parang doon na talaga nakalaan. Masyadong natural. Masyadong sanay. Tumingin ako sa ibang direksyon bago pa maging masakit ang pakiramdam. Wala kang karapatan, paalala ko

(Elijah’s POV)Tahimik ang mansyon sa ganitong oras, iyong klaseng katahimikan na parang may iniingatang lihim ang bawat pader. Bitbit ko ang isang tasa ng mainit na tsaa habang marahan kong binubuksan ang pinto ng kwarto ni Grandpa. Hindi niya ako ipinatawag. Alam ko lang ang oras niya, at alam ko ring bihira siyang makatulog nang mahimbing tuwing madaling-araw.“Narito ka na naman,” sabi niya nang hindi man lang lumilingon mula sa bintana. “May dala kang tsaa. Ibig sabihin, may dala ka ring balita.”Inilapag ko ang tasa sa maliit na mesa sa tabi niya.“Nalaman ko na, Grandpa,” sabi ko. “Si Dylan… may alyansa na siya sa Hernandez Holdings.”Hindi siya nagulat. Bahagya lang siyang huminga nang malalim, parang may binuksang lumang sugat.“Kung gano’n,” mababa ang boses niya, “nangyari na nga ang sinabi ni Celestine.”Humarap siya sa akin. Hindi kontrabida ang mukha niya. Hindi rin malambot. Mukha siyang isang lalaking maraming digmaan na ang nakita, at marami ring natalo.“May kasalana