Lahat ng Kabanata ng Empire of Desire R+: Kabanata 191 - Kabanata 200

(The Price of Allegiance)Pumikit si Vladimir, ninanamnam ang huling sandali ng init ni Ryella bago ang hindi maiiwasang pagkagunaw ng kanilang mundo. Ang haplos ng babae sa ilalim ng suot nitong damit ay tila isang sumpa na nanunuot sa kanyang mga ugat—isang matinding paalala na kahit anong mukha ang suot nito, ang kaluluwang nagpapatakbo sa katawang iyon ay ang tanging kaluluwang kinikilala ng kanyang sariling kadiliman."Vladimir, huwag…" bulong ni Ryella. Ang kanyang hininga ay humahalo sa amoy ng bakal at pulbura sa loob ng bunker. "Kapag binuksan mo ang pintong iyan, mawawala ang lahat. Papatayin nila tayo. Papatayin nila si Vlady.""At kung hindi ko bubuksan, papatayin nila ang kapatid ko!" singhal ni Vladimir. Marahas niyang iwinaksi ang kamay ni Ryella. Ang kanyang mga mata ay puno ng paghihirap. "Tatlong taon akong nawala, Ryella. Tatlong taon akong itinago sa isang panaginip habang ang pamilya ko ay nagdurusa sa labas. Hindi ko na hahayaang may mamatay pa dahil sa atin!"D

[The Solomon’s Ruin]Ang tunog ng pag-play ng voice recording ni Natalia ay tila isang sumpa na bumasag sa huling pader ng katinuan ni Vladimir. Nakatitig siya sa bata—ang batang karga ni Silvan—na dahan-dahang nagbabago ang anyo sa kanyang paningin. Ang inosenteng mukha ni Vlady ay tila natutunaw, napapalitan ng malamig at mapang-uyam na mga mata ni Viktor Romanov. Isang digital na balat, isang optical illusion na ginawa para sa pinakamalupit na emosyonal na torture."Nasaan ang anak ko?" Ang boses ni Vladimir ay hindi na ng tao. Ito ay isang paos na ungol ng isang hayop na nasugatan. "SABIHIN NIYO SA AKIN KUNG NASAAN ANG ANAK KO!"Humakbang si Ryella palapit sa kanya, hindi inaalintana ang dugo ng sarili niyang kapatid na kasalukuyang nagdidilig sa semento. Ang kanyang mga gintong mata ay walang bahid ng pagsisisi. "A

[The Blaze of Truth]Ang malamig na liwanag ng hologram ni Natalia ay tila isang multong sumasayaw sa pagitan nina Vladimir at Ryella. "Clone." Ang salitang iyon ay mas masakit pa sa sugat ng bala, mas nakakabulag kaysa sa kidlat na gumuguhit sa langit ng isla. Kung siya ay isang clone, ang lahat ng kanyang pagdurusa—ang pag-ibig niya kay Ryella, ang sakit ng pagkawala ni Natalia, ang init ng bawat haplos—lahat ba iyon ay hiram lamang?"Huwag kang makinig sa kanya, Vlad," bulong ni Ryella. Ang kanyang boses ay puno ng pagmamadali, ang kanyang mga daliri ay humawak nang mahigpit sa braso ni Vladimir. "Kahit anong tawag nila sa'yo, ang nararamdaman mo para sa akin ay totoo. Ang pagnanasa mo, ang pag-aangkin mo sa akin… hindi iyan galing sa isang laboratoryo. Galing iyan sa kaluluwa mo.""Kaluluwa?" Tumawa si Vladimir, isang tunog na puno n

[The Blood of a Virus]Ang puting silid ay hindi na isang laboratoryo; ito ay naging isang piitan ng katahimikan. Sa gitna ng malawak na espasyo, nakaupo si Vlady sa sahig. Ang kanyang maliliit na kamao ay nakakuyom hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko. Hindi siya umiiyak. Ang mas nakakatakot ay ang kanyang mga mata—blangko, malamig, at punong-puno ng isang uri ng pagkasuklam na hindi dapat taglayin ng isang pitong taong gulang.Kanina lang, sa isang biglaang bugso ng galit, sinira ni Vlady ang bawat kagamitang malapit sa kanya. Hindi ito simpleng tantrum. Ito ay kalkulado. Malupit. Ang mga salitang lumabas sa bibig niya ay tila nanggaling sa isang taong may dekada nang kinikimkim na poot."Gusto ko silang mawala, Mama," bulong ni Vlady. Ang boses niya ay walang emosyon, katulad na katulad ng boses ni Vladimir. "Gusto ko si

[The Verdict of Blood][The Verdict of Blood] Ang gabi ay tila bumibigat sa loob ng mansyon. Sa labas, ang hangin ay humahampas sa mga bintana, ngunit sa loob ng opisina ni Vladimir, ang hangin ay tila naglaho na. Sa ibabaw ng mahogany desk, nakalatag ang isang folder. Naglalaman ito ng ebidensya ng huling ginawa ni Vlady: isang maingat na planong blackmail laban sa anak ng isa sa kanilang mga business rivals. Ang bata ay gumamit ng mga nakaw na litrato at dokumento para pilitin ang kalaro na gumawa ng isang bagay na naging sanhi ng pagkakaospital nito dahil sa matinding trauma.Ang mas nakakasulasok? Ang bata ay hindi nagtago. Hindi siya nakiusap. Sa halip, pumasok siya sa silid nang may diretsong tindig at isang ngiti na tila nagsasabing, "Ayos na ba ang ginawa ko, Papa?"