Lahat ng Kabanata ng ราคีอสูร: Kabanata 11 - Kabanata 20

“คุณอาบน้ำก่อน เดี๋ยวที่เหลือผมจะจัดการให้เอง”“ขอบคุณนะคะ” เธอเดินตามเขาขึ้นไปบนบ้าน เกาะแขนของเขาเอาไว้แน่น ในขณะที่เขาใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องนำทางบ้านหลังใหญ่ของเขาน่าจะมีไฟฟ้าสำรองเอาไว้ใช้ยามไฟดับ ขนาดบ้านของคุณยายยังมีเลย“คิดอะไรอยู่ครับ ผมเรียกตั้งหลายครั้ง”“คะ... คุณถามอะไรฉันเหรอคะ”“ผมเรียกคุณอยู่นานแล้วครับ ถามว่าคุณโอเคหรือเปล่า”“ดาวโอเคค่ะ”“นี่ห้องพักของคุณครับ”“มืดแบบนี้จะมองอะไรเห็นล่ะคะ โทรศัพท์ของดาวก็แบ็ตหมดเสียด้วย”“ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนไหมครับ”“จะรบกวนไหมคะ” เธอคิดเรื่องความเหมาะสมด้วยเช่นกัน“ไม่หรอกครับ นี่คือบ้านของผมนะครับ” เขาตอบอย่างใจดี เธอก็พยักหน้าให้เขาในทันที เขาคงไม่คิดจะทำอะไรเธอหรอกนะ แต่ถ้าทำจริง ถึงเวลานั้นค่อยสู้ยิบตา แต่เธอนี่แหละ ต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืด ตอนนี้เธอจึงกลัวความมืดมากกว่าเขาอีก“คุณรอผมอยู่นี่ก่อนได้ไหมครับ ผมจะไปหาเทียนไขมาจุดให้คุณ”“ไม่เอาค่ะ คุณไปไหนดาวไปด้วย ดาวไม่อยากอยู่คนเดียวน่ะค่ะ”“งั้นก็ตามผมมาครับ” เขาพาเธอไปเอาเทียนไขที่ห้องเก็บของ ก่อนที่จะจุดให้เธอในห้องพัก นั่นทำให้เธอโล่งใจเป็นอันมาก ที่อย่างน้อยก็

“โหย... ยิ่งกว่านิยาย”“มันคือเรื่องจริง”“ดีนะเขาไม่ปล้ำแกทำเมีย”“เขาจะทำแบบนั้นทำไม เขาเป็นสุภาพบุรุษจะตายไป”“รู้ได้ยังไง”“ก็จากที่ฉันเล่าไง เขาไม่ทำอะไรฉันเลย ทั้ง ๆ ที่มีโอกาส”“เขาทำงานที่บริษัทนี้ในตำแหน่งอะไรเหรอ ฉันชักอยากเห็นหน้าเสียแล้ว”“ฉันไม่ได้ถาม กลัวจะละลาบละล้วงจนเกินไป”“เขาทำแกเพ้อได้ขนาดนี้ สงสัยแกจะตกหลุมรักเขาเข้าแล้ว”“บ้าน่ะสิ ฉันไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้นเสียหน่อย”“แต่เขาเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยแกเอาไว้เลยนะ แถมยังพาไปนอนด้วยกันอีก แต่เป็นสุภาพบุรุษไม่จับแกปล้ำ ฉันว่าแกต้องปลื้มเขามาก ๆ แน่เลย”“ก็ปลื้มนะ เขาน่ารักมากเลยแก”“เป็นเอามากนะแก รีบทำงานเถอะ เดี๋ยวจะโดนดุหาว่าอู้งาน” น้ำทิพย์รีบบอกเพื่อน นั่นทำให้ดาวิการีบทำงานอย่างอารมณ์ดีในตอนกลางวันสองสาวไปรับประทานอาหารที่ศูนย์อาหารของบริษัท ได้ยินพนักงานคุยกันว่าเจ้าของบริษัทที่นี่ไม่ถือตัว จะลงมารับประทานอาหารร่วมกับพนักงานบ่อยๆ และสอบถามสารทุกข์สุขดิบของพนักงาน รวมถึงพูดคุยทักทายแม่ค้าพ่อค้าทุกร้านอย่างดีแล้วก็ชิมอาหารแต่ละร้านหลายคนพูดว่าเจ้าของบริษัทหรือคุณข้ามภพ เข้ามาตรวจดูมาตรฐานของอาหารมากกว่า เขาจะเดิ

“จีบอย่างนั้นเหรอ” คนหน้าแดงทวนคำ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำน้ำทิพย์ไม่ได้บอกดาวิกาว่าหล่อนเองก็มีนัด มีคนนำจดหมายน้อยมาวางเอาไว้ที่โต๊ะทำงานของเธอ บอกว่าขอนัดไปกินข้าวด้วยกัน เธออยากรู้ว่าใครนัดเธอ จึงคิดว่าจะไปตามนัด แต่ที่ไม่ได้บอกดาวิกาเพราะไม่รู้ว่าจะโดนแกล้งหรือเรื่องจริง ถ้าเรื่องจริงก็จะเล่าให้เพื่อนฟังหลังจากที่กินข้าวกันเรียบร้อยแล้วปกติแล้วเธอไม่ค่อยมีคนสนใจ ไม่มีผู้ชายมาจีบเพราะไม่ได้หน้าตาดีเหมือนดาวิกา แต่เธอก็มีความสุขในแบบฉบับของเธอ ไม่ได้คิดอิจฉาเพื่อน แต่พอมีผู้ชายมาแอบชอบ แล้วนัดไปกินข้าวแบบนี้ เลยรู้นสึกตื่นเต้นไม่น้อย ร้านที่นัดก็ไม่ได้ไกลมากนัก เธอเลยจะไปดาวิกาเดินไปยังลานจอดรถ เธอเห็นรถของข้ามภพที่จอดรออยู่ คนขับรถเปิดประตูให้เธอขึ้นไปนั่งบนเบาะรถเคียงคู่กันกับเขา“สวัสดีค่ะคุณภพ”“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”“แล้วแต่คุณภพเลยค่ะ”“งั้นผมจะพาไปรับประทานอาหารทะเลนะครับ ร้านนี้บรรยากาศดีมาก ๆ เชียวครับ”“คุณภพชวนดาวไปรับประทานอาหารเนื่องในโอกาสอะไรคะนี่” เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้“ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ ผมแค่อยากรู้จักคุณให้มากขึ้นเท่านั้นเอง”“เอ่อ... จริง ๆ ด

“ป้าสมศรีเล่าให้ฟังค่ะ ถ้าพี่กระบี่ไม่มาที่บ้าน คุณยายก็จะให้พี่เอากับข้าวไปฝากเขาไม่ใช่เหรอคะ”“หูผีจมูกมดเชียวนะเรา”“แต่พี่กระบี่ก็ดูดีนะคะ คุณยายไฟเขียวแบบนี้พี่ก็คบกับเขาเลย ปกติคุณยายไม่เคยอนุญาตให้ผู้ชายคนไหนเข้ามาที่บ้านของเราง่าย ๆ นะคะ” ดาวิกาเอ่ยกับพี่สาว ขณะนอนเล่นด้วยกันบนเตียงนอนกว้าง“พี่กระบี่ก็น่ารักจ้ะ ดูดี พึ่งพิงได้” คนพูดอมยิ้ม“ฮันแน่ รักเขาเข้าเต็มเปาแล้วสิ”“ก็...” ดาระกายิ้มเขิน แต่น้องสาวที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิดรับรู้ถึงความรู้สึกของพี่สาวเป็นอย่างดี“ถึงไม่พูดออกมาตรง ๆ ดาวก็รู้ค่ะว่าพี่เดือนคิดอะไรอยู่ เอาเป็นว่าถ้าเขาเป็นคนดี ยังไม่มีลูกเมีย คุณยายไฟเขียวพี่ก็เป็นแฟนกับเขาเลย”“เราเป็นแฟนกันแล้วจ้ะ”“เหรอคะ” ดาวิกาพูดอย่างตื่นเต้น“ทำท่าดีใจอะไรขนาดนี้”“ดีใจที่พี่สาวกำลังจะขายออกค่ะ”“เรานี่” ดาระกาหยิกเข้าให้ แต่ดาวิกาเร็วกว่า หนีมือพิฆาตของพี่สาวเสียก่อน สองสาวหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขหยอกล้อกันบนเตียงจนโดนคุณยายดุว่าเสียงดัง ถึงได้คุยกันเงียบ ๆ แทน“เราล่ะฝึกงานเป็นยังไงบ้าง” แม้จะอายุเท่ากัน เกิดวันเดียวกัน แต่พี่สาวของเธอก็ชอบแทนตัวเองให้ดูแก่กว

อารมณ์พาไปหรือใจปรารถนาเธอมิอาจรับรู้ได้ แต่สิ่งสำคัญที่สุดก็คือเมื่อเธอกับเขาใจตรงกัน เธอจึงพร้อมจะตกเป็นของชายอันเป็นที่รักเขาจูบเธออย่างดูดดื่ม จูบนี้ทำให้เธอลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่าง สัมผัสได้แค่ความวาบหวามจากปลายลิ้นร้อนเท่านั้น ก่อนที่ริมฝีปากหยักหนาร้อนรุ่มของเขาจะจุมพิตไปทั่วดวงหน้าอ่อนหวานของเธอ ระเรื่อยลงมายังซอกคอหอมกรุ่น เขาแปลกใจ ไม่คิดว่าเธอจะเคยผ่านผู้ชายมาก่อน เพราะร่างกายของเธอเรียบตึงน่าสัมผัส ผิวกายของเธอหอมกรุ่น ยิ่งปทุมถันอวบเต็มของเธอยิ่งเต็มไม้เต็มมือได้รูปเหมือนไม่เคยผ่านมือชายมาก่อนเขาขม้ำดูดยอดอกของเธอหนัก ๆ คล้ายกับหิวโหยเสียเหลือกำลัง ร่างกายของเธอสั่นรัวราวคนเป็นไข้เมื่อเขาเลื่อนริมฝีปากลงไปยังหน้าท้องแบนราบ เธอใจสั่นเมื่อลมหายใจของเขาเป่ารดอยู่ตรงสัดส่วนนั้น ยิ่งใจสั่นเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าลงไปยังเบื้องล่างลมหายใจอันร้อนผ่าวของเขากำลังเป่ารดอยู่ตรงเนินสวาท เขาครางเบา ๆ กับกลิ่นหอมกรุ่นของสาบสาว เธอเกร็งสะท้านยามที่เขาจ้วงลิ้นเข้าดูดกลืนกลีบสวาทอันแสนอวบอูมเธอไม่รู้ว่าเขาปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกไปตอนไหน รู้แค่ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าเสมอกันกับเขา