Lahat ng Kabanata ng หวานในเจ้าของอู่: Kabanata 31 - Kabanata 40

พอขิมเดินออกมาจากบริเวณนั้นเพื่อไปเตรียมอาหารว่างให้ไท อยู่ดี ๆ ผาที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็พูดขึ้นมาลอย ๆ"บ่ฮู้จักก๋าละเทศะ เป๋นแค่แฟนยังบ่ได้แต่งงาน เข้าไปนอนในห้องของลูกสาวเปิ้น!" (ไม่รู้จักกาลเทศะเป็นแค่แฟนยังไม่ได้แต่งงาน เข้าไปนอนในห้องของผู้หญิง!)ไท ที่ได้ยินแบบนั้นก็คิ้วขมวดเข้าหากัน แล้วหันหน้าไปหาผาอย่างช้า ๆ "มึงพูดถึงใครวะ!""กูพูดลอย ๆ ของกู ใครอยากรับก็รับไปสิ!" ผาก็ตอบกลับมาอย่างกวนประสาทไทเริ่มทนไม่ไหวลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผา แล้วถามกลับไปตรง ๆ "มึงมีปัญหาอะไรกับกูมากป่ะ กูถามจริง ตั้งแต่มาวันแรกแล้ว""มีหรือไม่มีมันเกี่ยวไรกับมึง หลอนไอ้สัส" ผาก็มองหน้าไทกลับอย่างไม่เกรงกลัว"ไอ้เหี้ยนี่ มึงกวนตีนกูหรอ" ไทโมโห เข้ามา กระชากเสื้อของผาขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาไทเลยยกยิ้มมุมปาก "หรือมึงหวงก้างกันแน่วะ" แล้วก็ก้มกระซิบไปที่ข้างหูของผา "กูกับขิมทำอะไรกันมามากกว่าที่มึงจินตนาการไว้อีก จำใส่สมองมึงไว้ซะ"ผาที่ได้ยินแบบนั้นก็เลือดขึ้นหน้า กำหมัดแล้ว ต่อยเข้าที่มุมปากไททันที"ไอ้เหี้ยเอ๊ย เล่นทีเผลอหรอมึง" ไทก็ไม่ยอม สวนกลับเข้าที่แก้มซ้ายของผาทันที จนทำให้เกิดเสียงดังครึ

เสียงนกร้องปลุกให้ไทและขิมตื่นแต่เช้ามืดตามที่ตกลงกันไว้ เพื่อจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ ไวๆ พ่อแม่ขิมออกมาส่งที่รถ พร้อมอวยพรให้ทั้งสองเดินทางกลับอย่างปลอดภัยแม่ขิม: "อ้ายไท! ฝากดูแลน้องขิมตวยเน้อ ดูแลหื้อดี ๆ!" (พี่ไท! ฝากดูแลน้องขิมด้วยนะ ดูแลให้ดี ๆ!)"สบายใจได้เลยครับคุณแม่ ผมจะดูแลขิมให้ดียิ่งกว่าชีวิตผมอีกครับ" ไทรับปากอย่างดีพ่อขิม:"ถึงแล้วโทรบอกป้อกันบ้างเน้อ""จ้ะป้อ ป้อกับแม่ดูแลตั๋วเก่าหื้อดี ๆ เน้อ ฝากลาป้า ๆ น้อง ๆ พี่ ๆ ตวยเน้อเจ้า เดี๋ยวถึงขิมจะโทรหา"พ่อกับแม่ขิมก็พยักหน้าแล้วเข้ามาสวมกอดลาทั้งสอง โบกมือลาขิมและไท และทั้งสองก็เดินทางกลับกรุงเทพฯพอขึ้นมาบนรถ ขิมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นพ่อแม่ยังยืนมองรถจนลับตา ขิมก็น้ำตาไหลออกมาไทที่เห็นอย่างนั้นก็ปลอบใจ "โอ๋ ๆ ...ร้องทำไมเนี่ยเด็กขี้แย พึ่งออกรถมาเองคิดถึงพ่อแม่แล้วหรอ" ขิมปาดน้ำตา "ก็คิดถึงนี่นา ไม่ได้เจอกันนาน มาอยู่ก็แค่ไม่กี่วันเอง แถมทั้งสองก็แก่ขึ้นทุกวัน"ไทขำออกมา "พ่อแม่ขิมแข็งแรงจะตาย นี่พึ่งจะห่างกันมาไม่ถึงสิบวิเลยมั้งคิดถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวถ้าว่าง ๆ เฮียพามาบ่อย ๆ ก็ได้""จริงเหรอเฮีย ไม่โกหกหนูใช่มั้ย" ขิ

ไทวางขิมลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือแต่แววตากับฉายแววพลุ่งพล่านไปด้วยความหื่นกระหาย เขาไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ รีบตามขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้ทันที"เฮีย! พอแล้ว ขิมเหนื่อย เมื่อกี้ก็ทำกันไปในห้องน้ำเอง" ขิมประท้วงพลางเอามือดันอกแกร่งให้ออกห่างจากตัว"เหนื่อยอะไรนี่มันพึ่งเริ่มเอง เมื่อกี้ในห้องน้ำมันแค่ล้างตัวกันเฉยๆ ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก" มือหนาเริ่มซนลูบไล้ไปทั่วส่วนเว้าส่วนโค้ง จนขิมเริ่มเคลิ้มตามอีกรอบ ใบหน้าหล่อก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น โน้มตัวพรมจูบปรนเปรอเธอทั่วร่างกายไล่ตั้งแต่ปากอวบอิ่มลงมาเรื่อยๆ และค่อยๆ เลื่อนตัวลงไปที่ปลายเตียง ขิมที่กำลังนอนหอบหายใจโรยรินถึงกับสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ที่วนเวียนอยู่แถวโคนขา"อ๊ะ…เฮีย จะทำอะไรน่ะ" ขิมถามเสียงสั่น พยายามจะหุบขาเข้าหากันด้วยความอาย"จะเลีย…ทักทำไม คนกำลังมีฟิวเลย" ไทเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามเธอ ก่อนจะจับขาเรียวสวยของขิมแยกออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง"แต่มันสกป…." ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบชายหนุ่มก็ก้มลงตรงกลางระหว่างขาของขิมไทไม่ฟังให้ขิมพูดจบ เขาโน้มใบหน้าลงไปหา ช่องทางรักสีหวานของขิมที่ตอนนี้ฉ่ำแฉะและบวมแดงเล็ก

อู่เฮียไท... ไทที่กำลังนั่งตรวจเช็คอะไหล่รถอย่างอารมณ์ดี เขามองนาฬิกาเป็นระยะ รอเวลาเมียกลับมาจู๋จี๋กันตามที่นัดไว้ติ๊ง!เสียงข้อความเข้า ไทหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้ม เพราะนึกว่าเป็นขิม แต่พอเปิดดู รอยยิ้มของไทกับหายวับไปกับตา ตัวแข็งค้างราวกับหินที่ถูกสาปภาพที่ส่งมาจากเมสเสจภาค คือภาพ ขิมที่กำลังก้มลงไปหาภาคบนเตียงในห้องที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ห้องนอนของขิม พร้อมกับข้อความสั้น ๆ ที่บาดลึกไปถึงกระดูก"เมียมึงมาหากูถึงห้อง... ขอบใจนะที่ดูแลให้ซะดิบดี แต่ดูเหมือนขิมจะยังลืมรสชาติของเก่าไม่ได้ว่ะ!""ไอ้สัส…มึงทำอะไรขิม""อยากรู้ก็ถามเมียมึงเอาเองดิ…ไอ้โง่"ไทนั่งกำโทรศัพท์จนสั่นไปทั้งตัว น้ำตาที่ลูกผู้ชายอย่างเขาไม่เคยให้ใครเห็น กลับไหลคลอเบ้าด้วยความเสียใจและผิดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น"กูรักมึงขนาดนี้... กูประเคนให้มึงทุกอย่าง แต่มึงกลับไปหามันอีกแล้วเหรอวะขิม?"เขาทุบโต๊ะทำงานดัง ปัง! จนลูกน้องในอู่สะดุ้งกันหมด"ไอ้เหี้ย ใครก็ได้ไปเอารถออก กูจะไปฆ่าคน" ไทตะโกนลั่นอู่ ท่าทางเหมือนยักษ์ปักหลั่นที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเป็นจังหวะเดียวกับที่รถแกร็บของขิมเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอู

เป็นเช้าอีกวันของสัปดาห์ต่อมา ที่ขิมไม่มีไทอยู่ข้างกาย เธอข้างลากสังขารที่ไม่สู้ดีมาที่มหาลัย วันนี้เธอแต่งหน้ากลบความโทรมมาอย่างดีแต่ดวงตามันยังฟ้องว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงทุกวัน ระหว่างที่กำลังเดินเข้าคณะ รถกระบะคุ้นตาที่เธอเคยนั่งทุกเช้าก็เลี้ยวเข้ามาจอดไม่ไกลจากเธอหัวใจขิมเต้นรัวด้วยความหวังว่าไทจะมาง้อ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอเหมือนโดนฟ้าผ่าที่กลางใจซ้ำสอง ไทขับรถมาส่งไหม แต่ที่เบาะข้างคนขับนี่สิกลับมี ผู้หญิงหน้าตาสวยสะดุดตา กำลังนั่งยิ้มแย้มอยู่ตรงนั้น ตำแหน่งที่เคยเป็นของเธอมาโดยตลอดเวลาที่ผ่านมาขิมยืนนิ่งงัน มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่แตกสลาย 'แค่สามวัน... เฮียมีคนใหม่แล้วเหรอ? ไหนบอกว่ารักหนูนักหนาไงไอ้เฮีย ขิมเม้มปากแน่นก่อนจะรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงเข้าไปในตึกเรียนทันที น้ำตามันรื้นขึ้นมาจนมองทางเดินแทบไม่ชัดทางด้านบนรถ ไทมองตามแผ่นหลังบางของขิมไปจนสุดสายตา สภาพขิมที่เขาเห็นเมื่อกี้มันดูแย่จนใจเขาไขว้เขวไปหมด ทั้งผอมลงทั้งดูซึมอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่ขิมคนเดิมเลย"ไอ้ไท... คนนั้นเหรอวะที่ทำให้มึงเป็นบ้าแดกเหล้าเหมือนน้ำเปล่าอยู่สามวันน่ะ?" จอย ลูกพี่ลูกน้องสาวสวยที