Library

Maghanap

Home / Romance / Love, Signed By a Billionaire / Kabanata 11 - Kabanata 20

Lahat ng Kabanata ng Love, Signed By a Billionaire : Kabanata 11 - Kabanata 20

51 Kabanata

Chapter 11:

Hindi ko akalaing darating ang araw na magigising ako sa kwartong mas malaki pa sa buong bahay na kinalakhan ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, sinalubong ng liwanag na pumapasok mula sa malalawak na bintanang may puting kurtinang halos sumayad sa marmol na sahig. Tahimik ang paligid—ibang klaseng katahimikan. Hindi tulad ng ingay ng umaga sa amin noon: tahol ng aso, tawanan ng mga kapitbahay, kalansing ng kawali ni Mama. Dito, ang tunog lang ay ang mahinang huni ng aircon at ang tik-tak ng isang mamahaling orasan sa dingding.Maayos ang tulog ko. Bumangon ako at naupo sa gilid ng kama. Malambot ang kutson, parang lulunukin ka ng lambot. Napahawak ako sa kumot—makapal, mabigat, at siguradong mas mahal pa kaysa sa ilang buwang sahod ko noon. Asawa ka na ng isang bilyonaryo, paalala ko sa sarili ko. Kahit peke, kailangan mong gampanan. Tumayo ako at naglakad papunta sa salamin. Halos hindi ko makilala ang babaeng nakatingin pabalik sa akin. Suot ko ang simpleng puting s

Chapter 12:

Hindi pala sapat ang pirma sa kontrata para maging handa sa mundo ni Alaric. Sa unang araw ng paglabas namin bilang mag-asawa, doon ko tuluyang naramdaman ang bigat ng titig ng lipunan—mga matang parang kutsilyong sumusukat, humuhusga, at naghahanap ng mali. Habang bumababa kami mula sa sasakyan sa harap ng isang engrandeng hotel, tila mas mabigat pa sa suot kong gown ang kaba sa dibdib ko. Mahigpit ang kapit ni Alaric sa aking braso. Hindi iyon marahas, ngunit malinaw na may mensahe—nasa tabi mo ako. O baka bahagi lang iyon ng palabas. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. “Relax,” bulong niya, bahagyang yumuko upang marinig ko. “Just smile. Let them see what they want to see.” Ganoon pala iyon. Isang ngiti lang, sapat na para paniwalain ang lahat. Ngumiti ako. Hindi dahil madali, kundi dahil kailangan. Sa loob ng bulwagan, sinalubong kami ng tunog ng mga baso, halakhakan, at mga pangalang hindi ko kabisado ngunit ramdam kong mabibigat. Mga babaeng nakasuot ng mamahaling dam

Chapter 13:

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang mga tingin ng mga tao sa akin—o kung ako ba ang nagbago. Siguro pareho. Mula nang pirmahan ko ang kontrata, mula nang maging “Mrs. Compton” ako sa papel, para bang bawat kilos ko ay may matang nakamasid. Bawat ngiti ko ay sinusukat. Bawat katahimikan ko ay binibigyang-kahulugan. At sa gitna ng lahat ng iyon, naroon si Alaric—palaging tahimik, palaging kontrolado, parang isang pader na hindi ko alam kung kailan ko ba dapat lapitan o iwasan. Ngayong gabi, may charity gala ang Compton Holdings. Isa raw ito sa mga obligasyong kailangang gampanan ng isang “asawa ng CEO.” Isang tungkuling hindi ko pinangarap, pero kailangang harapin. “Suotin mo ‘yan.” Iyon lang ang sinabi ni Alaric nang iabot sa akin ng staff ang kahon. Walang paliwanag. Walang emosyon. Parang utos sa isang empleyado, hindi sa babaeng pinakasalan niya—kahit pa kontrata lang iyon. Pagbukas ko ng kahon, napahinga ako nang malalim. Isang simpleng gown, kulay champagne. H

Chapter 14:

Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimulang mag-iba ang ihip ng hangin sa pagitan namin ni Alaric. Marahil ay sa mga sandaling pareho naming pilit tinatanggihan ang mga bagay na hindi kasama sa kontrata—mga tingin na masyadong tumatagal, mga katahimikang masyadong mabigat, at mga tanong na walang lakas ng loob na itanong. Ang araw na iyon ay nagsimula tulad ng mga nauna—tahimik, maayos, at kontrolado. Ganoon naman palagi sa mansyon. Ang bawat galaw ay may oras, ang bawat salita ay may hangganan. At ako? Isa lamang papel na may pirma sa ilalim ng pangalan ni Alaric Dale Compton. “Mrs. Compton, may charity event po mamayang gabi,” paalala ng assistant niyang si Mara habang inaayos ang tablet. “Kailangan po kayong dumalo.” Tumango ako, kahit may bahagyang bigat sa dibdib. Sa bawat event, mas ramdam ko ang pagitan ng mundong kinalakhan ko at mundong pinasok ko. Mga ngiting plastik, halakhak na parang kasunduan din, at mga matang sumusukat—kung bagay ba akong tumabi sa kanya. Nakit

Chapter 15:

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang mansyon—o kung kailan ako natutong pakinggan ang katahimikan nito. Dati, bawat hakbang ko sa marmol na sahig ay parang paalala na hindi ako kabilang dito. Na ako’y bisita lamang sa mundong hinubog ng pera, pangalan, at kapangyarihan. Ngunit ngayong umaga, habang sinisilip ng araw ang mga kurtinang tila ginto sa liwanag, may kakaibang lambot ang hanging dumampi sa balat ko. Tahimik ang buong palapag. Masyadong tahimik para sa isang bahay na punô ng mga taong sanay sa utos at galaw. At sa katahimikang iyon, naalala ko ang mukha ni Alaric kagabi—ang pagod na pagod niyang tingin habang binabasa ang makapal na folder ng mga papeles, ang bahagyang pagkuyom ng kanyang panga tuwing may hindi kanais-nais na numero sa screen. Hindi niya napansin na nandoon ako sa pintuan, hawak ang isang basong tubig na hindi ko na naiabot. Hindi rin niya napansin ang pag-aalala ko. Hindi naman dapat. Isa lang akong asawa sa papel. Isang pirma. Isang k

Chapter 16:

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang mga bagay, basta isang umaga na lang, nagising ako na parang may kakaibang bigat sa hangin ng mansyon. Hindi ito ‘yong karaniwang katahimikang nakasanayan ko—hindi ‘yong malamig at organisadong katahimikan na para bang bawat dingding ay may sariling orasan at sinusunod ang oras ni Alaric. Ito’y isang katahimikang may hinihintay. Tahimik akong bumangon mula sa kama, dahan-dahang inayos ang kumot na parang may kasama akong matulog—kahit wala naman. Isa iyon sa mga patakaran namin: hiwalay ang kwarto. Walang emosyon. Walang pakialaman. Lahat malinaw sa kontrata. Pero kung ganoon lang sana kadali. Lumabas ako ng kwarto at sinalubong ako ng mahinang liwanag ng araw na sumasala sa malalaking bintana ng mansyon. Amoy kape ang buong lugar—isang bagay na alam kong hindi basta-basta nangyayari dahil bihirang magpaabot si Alaric ng amoy ng presensya niya. Palagi siyang maaga, palaging nasa opisina bago pa man sumikat ang araw. Pero nang araw

Chapter 17:

Hindi ako naniniwala sa multo ng nakaraan—hangga’t hindi ito biglang humaharap sa’yo sa maliwanag na araw, may dalang ngiting pamilyar at mga matang alam ang bawat lihim na pilit mong kinakalimutan. Tahimik ang umaga sa mansyon. Ang mga kurtina ay bahagyang gumagalaw sa ihip ng hangin, at ang tunog ng mga yapak ng kasambahay ay parang ritmong paulit-ulit na nagpapaalala na ito ang mundo ni Alaric—malinis, kontrolado, at walang puwang para sa pagkakamali. Nakaupo ako sa mahabang mesa sa kusina, hawak ang tasa ng kape na matagal nang malamig. Kanina pa ako nakatitig sa salamin, sa babaeng unti-unting nagiging estranghero sa sarili. “Asawa ni Alaric Compton.” Ang titulo’y parang damit na maganda sa labas ngunit masikip sa dibdib. “Ma’am Annatalia?” mahinang tawag ni Mrs. Rivera, ang matagal nang namamahala sa bahay. “May dadating po raw na bisita si Sir Alaric. Sa opisina po ninyo magkikita.” Tumango ako, pilit na ngumiti. “Salamat po.” Hindi na ako nagtanong kung sino. Sa mga naka

Chapter 19:

Tahimik ang mansyon. Ang ilaw sa sala ay banayad, parang nagbabantay sa bawat kilos ni Annatalia habang hinahaplos niya ang dahan-dahang tumibok na puso. Matapos ang mahabang araw, halos wala nang bisita, halos walang abala—maliban sa tahimik na tensyon na umiikot sa pagitan niya at ni Alaric. Umupo siya sa malambot na sofa, hawak ang tasa ng mainit na tsaa, habang nakatingin sa bintana. Ang buwan ay nakatago sa likod ng ulap, parang sumasalamin sa mga tanong sa kanyang puso. “Ano ba talaga ang nararamdaman ko para sa kanya?” bulong niya sa sarili. Si Alaric naman, nakatayo malapit sa fireplace, nakatingin sa apoy na parang hinuhukay ang kanyang mga iniwang alaala. Tahimik, ngunit ramdam ni Annatalia ang bigat ng presensya niya. “Mabuti ka na ba?” tanong ni Alaric sa wakas, ang tinig niya ay malalim, may halong pangamba at hindi inaasahang init. Annatalia, na muntik nang hindi mapansin ang tinig, ay napalingon. Ang mga mata ni Alaric ay tila naglalaro sa dilim ng silid, tumitin

Chapter 18:

Ang malamig na liwanag ng umaga ay sumilip sa bintana ng mansyon ng Compton, hinahaplos ang mukha ni Annatalia habang tahimik siyang nakaupo sa gilid ng kama. Ang hangin ay dahan-dahang pumapasok sa silid, dala ang sariwang simoy ng hardin sa labas. Ngunit sa kabila ng katahimikan, ramdam ni Anya ang bigat ng nakaraang gabi—isang bigat na hindi niya maipaliwanag. Hindi iyon ang normal na pakiramdam ng isang babaeng nagpasya lamang na pumasok sa isang pekeng kasal para sa pamilya. Hindi rin iyon basta pagkabahala. Ito ay… babala. Sa isip niya, bumabalik-balik ang mukha ni Alaric—ang malamig, matalim, at minsang mahirap basahin na mata niya. Kahit ilang beses niyang sinubukang huwag isipin ang nangyari kagabi, hindi niya maiwasang balikan ang eksenang iyon: si Alaric na biglang lumapit sa kanya, may halong galit at pag-aalala sa boses, at sinabi: "Mag-ingat ka, Anya. Hindi lahat ng ngiti sa paligid mo ay totoo." Naiintindihan ko. Ngayon, habang nakaupo siya sa silid, ramdam niy

Chapter 20:

Tahimik ang mansyon sa gabi. Ang liwanag ng buwan ay sumilip sa malalaking bintana ng sala, naglalaro sa sahig at mga sofa, para bang nagbabadya ng katahimikan na may nakatagong emosyon. Nakaupo ako sa gilid ng sofa, hawak ang tasa ng tsaa, pinipilit kontrolin ang sarili. Pero hindi ko mapigilan ang kabog ng dibdib ko tuwing naiisip ko si Alaric. Lumapit siya mula sa kusina, may dalang baso ng tubig, at tumigil sa harap ko. Hindi niya ako tiningnan sa unang saglit; parang sinusukat niya ang tamang sandali. “Anya,” mahina niyang wika, pero may bigat ang tono. “Kailangan nating mag-usap.” Tumingin ako sa kanya, at sa loob ng sarili ko, alam kong hindi ito basta ordinaryong pag-uusap. May halong kaba at excitement sa damdamin ko, at iyon ay isang halo na hindi ko kayang itago. “Usapin tungkol sa kontrata?” tanong ko, pinipilit na parang walang nadarama. Ngunit nakita ko sa kanyang mga mata ang kakaibang tingin—hindi opisyal, hindi pang-negosyo. Para bang may itinatagong damdamin na

PREV

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status