Lahat ng Kabanata ng Wild Night with my Ex’s Ninong: Kabanata 21 - Kabanata 30

Akala ko praning lang ako. May kakaiba talaga kay Anzel. May panahon na mabait ito, ngumingiti at tumatawa, pero may panahon na nakakatakot at parang hindi ko kilala. Minsan nahuhuli ko itong nakatingin sa akin pagkatapos kumain. Iniisip ko, nagsisisi na kaya siya na pinakasalan ako? Para kasi itong may malalim na iniisip. Bihira din itong umuwi. Sa loob ng dalawang buwan naming pagsasama ay bilang lang sa daliri na umuwi ito. Dalawang buwan na pero hindi na naulit ang nangyari sa amin. Nagsawa na yata agad ito sa akin. Binagsak nito ang files sa harap ko at galit na tiningnan ako. “Ito na lang ang gagawin mo hindi mi pa magawa ng tama? Where’s your brain, Natalia?!” Nagtaka ako. Wala akong natandaan na ginawa ko. “I told you to send me this files dahil kailangan ko itong pirmahan. But you sent me a wrong one! Dalawang buwan ka ng nagtatrabaho sa akin pero hindi ka pa rin gumagamit ng utak! Is this the best you can do?!” Tumingin ako sa Project manager at HR manager. Nandi

“Kung ayaw mong maniwala hindi kita pinipilit. Aalis na ako para wala ka ng masabi—uhmp!” Nanlaki ang mata ko ng halikan niya ako. “Okay fine… pagbibigyan kita para hindi masayang ang pagpunta mo dito. Sinabi ko na sayo, pwede ka maging kabet ko kaysa maging asawa ko. Malas lang ang dala mo sa buhay ko—ahhh tangina!” Hiyaw nito sa sakit ng sipain ko sa pagitan ng hita pagkatapos kagatin. Pulang-pula ang mukha ko sa galit. “Nakakasuka ka, Victor. Hindi ko alam kung ano ang mayro’n sayo noon at minahal kita. Kung magiging kabet ako ay pipili ako ng lalaking mayaman at gwapo na!” Nang iinsulto niya akong tinawanan. “Lumabas din ang kulay mong babae ka. Pera ko lang talaga ang habol mo sa akin noon pa. Sabagay napulot lang naman kita sa club! Mababang babae ka lang na gustong umasenso sa buhay… basura!” Humawak ako sa tiyan ko. Gusto ko itong sampalin ulit pero pinigilan ko ang sarili ko. Baka lalong kumirot ang tiyan ko. Tumalikod ako at iniwan na ito. Ayokong mapahamak ang anak k

Pagdating sa kwarto namin ay hinihingal na humawak ako sa dibdib. Hindi pa ako natakot ng ganito sa buong buhay ko. Ngayon pa lang at kay Anzel pa lang. Sinubukan ko maging pormal sa harap ng hapag pero hindi ko kayang magpanggap. Halos mabali ang ulo ko sa kakayuko wag ko lang makasalubong ang tingin niya habang kumakain kaming dalawa. Hindi rin naman ito nagsasalita kaya hindi ko kailangan tingnan siya. Ang hirap pa lang lumunok ng pagkain kapag takot ka. Pagkatapos ay nagpaalam agad ako at tumayo na. Ramdam ko ang tingin nito hanggang sa makalayo ako. Pagdating sa kwarto ay dumiretso ako sa banyo. Alam kong mayamaya ay papasok na ito kaya sinadya kong magtagal sa loob. Sana paglabas ko ay tulog na ito, o kaya wala pa ito para makatulog muna ako bago siya pumasok. Pagkalabas ay nakahinga ako ng maluwag. Makakatulog ako ng maaga habang wala pa ito. Baka nasa office ito at nagtatrabaho. May office kasi ito dito. Ginawa nitong office ang library niya para doon tapusin ang

Kumukulo na ang tiyan ko. Hindi ko na kayang magpanggap na hindi ako nagugutom. Ah bahala na nga. Ipapasok ko sana sa microwave ang tirang pagkain ng tumayo ito. Nasa dulo ito pero dahil sa haba ng biyas nito ay mabilis nitong narating ang pwesto ko. Nagulat ako ng itapon niya sa basurahan ang mga pagkaing iinitin ko sana. Naiyak na lang ako… gutom na gutom na talaga ako. “Wait here.” Ani nito bago mabilis na binuksan ang nakatakip sa mesa. Nanlaki ang mata ko sa gulat ng makita na mga bagong luto iyon. Saka ko lang napansin na nakasuot ng apron si Anzel at may hawak pang sandok sa isang kamay. Katatapos lang nito magluto? Pinanood ko itong magsandok. Nakatuon lang kasi ang pansin ko sa mga pagkaing nilabas ko sa ref. Akala ko gutom lang ako kaya nakakaamoy ako ng masarap. Iyon pala ay may mga bagong luto pala talaga sa mesa. Umuusok pa at mainit pa. Boiled seafood. Grilled beef. Bulalo. Maraming prutas at may ginisa ding broccoli at cauliflower. Lahat ng nandito ay mga

Pinili kong wag na lang magtanong. Nakita man niya kami o hindi, hindi niya pa rin dapat ako sinaktan. Pagdating sa trabaho ay pinilit kong mag-focus. Pero kahit focus ay hindi ko magawa. Hinintay kong sumapit ang lunch time bago tumayo at lumapit sa kanya. Halatang nagulat ito dahil ngayon lang ako lumapit rito ng hindi pinapatawag. Ayokong magpaliwanag pero ayokong isipin niya na binabali ko ang nakalagay sa kontrata. Saka madilim do’n kaya alam kong hindi niya makikilala si Victor. Dapat ipaliwanag ko ang sarili ko para hindi niya isipin na binali ko ang napagkasunduan namin. “Sir, pwede ba kayong makausap.” Tumikhim ako at huminga ng malalim bago nagpaliwanag. “Yung nakita mo sa labas hindi ko ginusto ko ‘yon, hindi ako nakipaghalikan sa lalaking ‘yon, matagal na kaming hiwalay. Sinasabi ko ‘to kasi baka isipin mong iniiputan kita sa ulo. May isang salita ako, Sir. Mahalaga sa akin ang kontrata natin kaya makakaasa kang hindi kita lolokohin.“ Nakahinga ako ng maluwag ng masa