All Chapters of The Billionaire's Marriage Deal: Chapter 201 - Chapter 210

The Softness They Used to ResistMay panahon sa buhay nina Lea at Miguel na akala nila ang pagiging matatag ay ibig sabihin hindi ka dapat masyadong malambot.Kailangan controlled ka.Kailangan independent.Kailangan hindi ka madaling maapektuhan.At sa maraming taon, iyon ang ginawa nila.Tinuruan nila ang sarili nilang kayanin ang lahat nang walang tulong.Pero habang tumatagal, may isang bagay silang unti-unting naintindihan—na may uri ng lakas na nanggagaling hindi sa pagpipigil,kundi sa pagpayag na maging malambot ulit.—Isang maulang umaga, si Lea ay nasa sala habang nakabalot sa kumot.May mainit siyang tsaa sa kamay habang pinapanood ang ulan sa labas.Hindi siya papasok sa trabaho ngayong araw.Wala naman siyang sakit.Pagod lang.At dati, hindi niya papayagan ang sarili niyang huminto dahil lang sa pagod.Pero ngayon, natutunan na niyang pakinggan ang katawan niya bago pa ito sumuko.Lumabas si Daniel mula sa kusina.“You really took a day off,” sabi nito na parang hindi

The Home They Didn’t Notice They Were Building May mga tahanan na hindi agad nabubuo. Hindi sila isang malaking pangyayari. Hindi sila yung araw na bigla mong mararamdaman na “ah, ito na.” Kundi unti-unti silang ginagawa— sa maliliit na routine, sa paulit-ulit na presensya, at sa mga ordinaryong araw na hindi mo namamalayang nagiging mahalaga. — Isang umaga, si Lea ay nagising dahil sa amoy ng nilulutong pagkain. Hindi dahil sa alarm. Hindi dahil may meeting. Kundi dahil may taong nasa kusina na gumigising kasabay ng bahay. Napangiti siya bago pa man siya bumangon. Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Daniel na nakatalikod habang may niluluto. “You’re awake,” sabi nito nang hindi lumilingon. “Naamoy ko pagkain.” “Valid reason.” Lumapit siya at sumandal sa counter habang pinapanood ito. Walang espesyal sa eksena. May kalat nang kaunti sa mesa. May mahinang music mula sa speaker. May liwanag ng umaga na pumapasok sa bintana. At habang nakatayo siya roon, may

The Home They Didn’t Notice They Were Building May mga tahanan na hindi agad nabubuo. Hindi sila isang malaking pangyayari. Hindi sila yung araw na bigla mong mararamdaman na “ah, ito na.” Kundi unti-unti silang ginagawa— sa maliliit na routine, sa paulit-ulit na presensya, at sa mga ordinaryong araw na hindi mo namamalayang nagiging mahalaga. — Isang umaga, si Lea ay nagising dahil sa amoy ng nilulutong pagkain. Hindi dahil sa alarm. Hindi dahil may meeting. Kundi dahil may taong nasa kusina na gumigising kasabay ng bahay. Napangiti siya bago pa man siya bumangon. Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Daniel na nakatalikod habang may niluluto. “You’re awake,” sabi nito nang hindi lumilingon. “Naamoy ko pagkain.” “Valid reason.” Lumapit siya at sumandal sa counter habang pinapanood ito. Walang espesyal sa eksena. May kalat nang kaunti sa mesa. May mahinang music mula sa speaker. May liwanag ng umaga na pumapasok sa bintana. At habang

The Home They Didn’t Notice They Were Building May mga tahanan na hindi agad nabubuo. Hindi sila isang malaking pangyayari. Hindi sila yung araw na bigla mong mararamdaman na “ah, ito na.” Kundi unti-unti silang ginagawa— sa maliliit na routine, sa paulit-ulit na presensya, at sa mga ordinaryong araw na hindi mo namamalayang nagiging mahalaga. — Isang umaga, si Lea ay nagising dahil sa amoy ng nilulutong pagkain. Hindi dahil sa alarm. Hindi dahil may meeting. Kundi dahil may taong nasa kusina na gumigising kasabay ng bahay. Napangiti siya bago pa man siya bumangon. Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Daniel na nakatalikod habang may niluluto. “You’re awake,” sabi nito nang hindi lumilingon. “Naamoy ko pagkain.” “Valid reason.” Lumapit siya at sumandal sa counter habang pinapanood ito. Walang espesyal sa eksena. May kalat nang kaunti sa mesa. May mahinang music mula sa speaker. May liwanag ng umaga na pumapasok sa bintana. At habang

At sa gitna ng lahat ng iyon, may kakaibang comfort. Dati, hindi niya maiimagine na magiging masaya siya sa ganitong klase ng gabi. Ngayon, ayaw niya itong palitan. — May mga pangarap kasi na habang tumatanda ka, nag-iiba ng hugis. Hindi sila nawawala. Nagiging mas tahimik lang. Mas totoo. — Kinagabihan, si Lea ay nasa couch habang nakapatong ang paa niya sa kandungan ni Daniel. May palabas sa TV pero pareho silang hindi masyadong nakatingin. Paminsan-minsan lang silang nag-uusap. “Remember when you used to answer emails hanggang madaling araw?” tanong ni Daniel. Napangiwi siya. “Please don’t remind me.” “You were terrifying.” “I was stressed.” “Totoo rin.” Tahimik silang natawa. Pagkatapos ay sumandal siya sa couch at napabuntong-hininga. Hindi pagod. Kuntento. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa balcony habang magkatabi silang umiinom ng tsaa ni Clara. Tahimik ang gabi. May ilaw mula sa mga bahay sa malayo. At sa gitna ng kat