Chapter 41

Lumipas ang ilang linggo matapos nilang tuluyang lagyan ng label ang kanilang relasyon. Sa unang mga araw bilang opisyal na magkasintahan, pareho silang naninibago—hindi sa isa’t isa, kundi sa bagong pakiramdam ng pagiging “tayo” sa halip na “ako” at “ikaw.”Hindi naman nagbago ang paraan nila ng pakikitungo sa isa’t isa. Ganun pa rin—may asaran, may lambingan, at may tahimik na pag-intindi. Pero ngayon, mas malinaw na ang bawat kilos, bawat salita. May kasiguraduhan na.Isang umaga, gaya ng nakasanayan, naghihintay si Aaron sa gate. Ngunit sa pagkakataong iyon, wala siyang dalang paper bag o kahit anong pagkain. Nakasandal lang siya, tila may iniisip.Pagdating ni Mika, agad niya itong napansin.“Good morning,” bati niya, bahagyang nakakunot ang noo. “Walang breakfast today?”Ngumiti si Aaron, pero halatang pilit. “Good morning. Pasensya na, na-late ako ng gising.”Hindi na nagtanong pa si Mika, pero ramdam niyang may kakaiba. Tahimik silang naglakad papasok, at kahit nag-uusap, may

Chapter 42

Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang tahimik ngunit matibay na usapan nila sa ilalim ng puno. Mas naging payapa ang takbo ng mga araw para kina Mika at Aaron. Hindi man perpekto ang lahat, pero ramdam nilang pareho—mas handa na sila sa anumang darating.Isang umaga, mas maaga pa kaysa dati ay nagising si Mika. Hindi siya mapakali, pero hindi dahil sa problema. May kakaiba lang siyang pakiramdam—parang may mangyayaring bago.Pagdating niya sa gate, nakita niya agad si Aaron. Nakangiti ito habang hawak ang dalawang paper bag.“Good morning,” masigla nitong bati.Napangiti si Mika. “Uy, may breakfast na ulit?”“Syempre,” sagot ni Aaron. “Namiss mo ‘to, no?”“Medyo,” biro ni Mika.Naglakad silang sabay papasok, mas magaan ang pakiramdam kumpara sa mga nakaraang linggo. Habang kumakain sila sa isang bench, napansin ni Mika na parang may gustong sabihin si Aaron.“Ano yun?” tanong niya.“Ano?” kunwari’y inosenteng sagot ni Aaron.“Yung mukha mo. May iniisip ka na naman,” sagot ni Mika.N

Chapter 43

Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang gabing iyon ng simpleng “deal” sa kanilang pag-uusap. Mula noon, parang mas naging malinaw ang direksyon ng bawat araw para kina Mika at Aaron. Hindi man nila alam kung saan eksaktong hahantong ang lahat, pero sapat na sa kanila na magkasama sila sa bawat hakbang.Isang umaga, maagang dumating si Mika sa campus. Tahimik pa ang paligid—ilan pa lamang ang mga estudyanteng naglalakad, at ang hangin ay malamig pa, dala ang sariwang simoy ng bagong araw.Umupo siya sa paborito nilang bench, hawak ang kanyang notebook. Hindi pa siya nagsisimulang magbasa nang marinig niya ang pamilyar na boses.“Ang aga mo ah.”Napalingon siya at nakita si Aaron, nakangiti habang papalapit.“Ganun ka rin,” sagot ni Mika.“Hindi pwedeng ikaw lang ang maaga,” biro ni Aaron habang umuupo sa tabi niya.Saglit silang natahimik, pero hindi ito awkward. Sa halip, ito yung klaseng katahimikan na komportable—yung kahit walang salita, alam mong okay lang.“May naisip ako kagabi

Chapter 44

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas nagiging makahulugan sa bawat paglipas. Hindi na lamang basta routine ang lahat para kina Mika at Aaron—bawat sandali ay may lalim, bawat tingin ay may kasamang pag-unawa, at bawat ngiti ay may kasiguraduhan.Hindi nila namamalayan, unti-unti na pala silang nagbabago—hindi bilang magkahiwalay na tao, kundi bilang dalawang taong natutong maging isa sa iisang direksyon.—Isang hapon matapos ang klase, nagkayayaan silang maglakad papunta sa isang maliit na park na malapit sa campus. Hindi ito engrande—may ilang upuan, ilang puno, at tahimik na paligid. Pero para sa kanila, sapat na iyon.Umupo sila sa ilalim ng puno, pareho pa ring pagod mula sa maghapong gawain.“Alam mo,” sabi ni Mika habang nakatingin sa malayo, “parang ang bilis ng lahat, no?”“Anong part?” tanong ni Aaron.“Lahat,” sagot niya. “Dati, parang nangangapa pa tayo. Ngayon… parang ang dami na nating napagdaanan.”Tahimik na tumango si Aaron.“Hindi rin naging madali,” dagdag niya.“Hin

Chapter 45

Nagpatuloy ang mga araw matapos ang tahimik ngunit napakahalagang pag-uusap na iyon nina Mika at Aaron sa paborito nilang bench. Hindi pa man nila lubusang sinasabi sa iba ang kanilang plano, malinaw na sa kanila ang direksyong tatahakin.Ngunit may isang mahalagang hakbang pa silang kailangang harapin—Ang paghingi ng basbas ng mga magulang.—Isang gabi, habang magkasama sila sa sala ng bahay nina Mika, tahimik siyang nakaupo habang hawak ang kanyang telepono. Halatang may iniisip.“Anong problema?” tanong ni Aaron na nakaupo sa tabi niya.Napatingin si Mika sa kanya. “Hindi ko alam kung paano ko sasabihin kina Mama at Papa.”Bahagyang tumango si Aaron. “Same.”“Hindi naman sila strict,” dagdag ni Mika. “Pero… ibang usapan na kasi ‘to.”“Kasal na kasi,” mahinang sabi ni Aaron.Tahimik silang dalawa sandali.“Handa ka na ba?” tanong ni Mika.Huminga nang malalim si Aaron. “Hindi pa sa lahat… pero handa na ako ipaglaban ‘to.”Napangiti si Mika. “Ako rin.”—Kinabukasan, nagpasya si Mi

Chapter 46

Lumipas ang mga buwan matapos ang gabing iyon ng pagpayag nina Julia at Robbie. Ang dating kaba at pag-aalinlangan ay napalitan ng mas malinaw na direksyon—hindi lang para kina Mika at Aaron, kundi para sa dalawang pamilyang unti-unting pinagtagpo ng tadhana.Hindi naging madali ang bawat hakbang.Sa umaga, abala si Mika sa kanyang trabaho habang si Aaron naman ay nagsisikap na palaguin ang kanyang career. May mga araw na pareho silang pagod, may mga gabi na hindi sila nagkakaintindihan, at may mga pagkakataong tila mas madali pang sumuko kaysa magpakatatag.Ngunit sa bawat pagsubok, lagi nilang naaalala ang gabing iyon—ang gabing pinili nilang manatili.—Isang hapon, habang naglalakad sila sa parehong bench kung saan nagsimula ang lahat, napangiti si Mika.“Naalala mo?” tanong niya.“Alin?” sagot ni Aaron habang nakatingin sa kanya.“Dito tayo unang nag-usap tungkol sa future natin,” sabi ni Mika.Napatingin si Aaron sa paligid. Tahimik pa rin ang lugar, tila ba walang nagbago—nguni