Ramdam ko ang init niya sa ibabaw ko, bawat galaw niya ay sabay sa tibok ng puso ko. Ang katawan niya, ang haplos niya, at ang paraan ng paglapit niya sa akin—lahat ay nag-iwan ng bakas na hindi madaling burahin. Habang paulit-ulit ang ginagawa namin, sa gitna ng kalaliman at bigat ng damdamin, hindi maiwasang magtanong ang isip ko: saan nga ba ito papunta? May mutual understanding ba tayo, o isa lang itong paraan para punan ang oras at espasyo ng bawat isa? Umayos ako sa pagkakaupo, huminga nang malalim, pinipilit ilayo ang sarili sa init ng sandaling iyon. Para bang alam ko na may hangganan ang lahat, kahit gaano man kami nagtatagpo sa katahimikan at pagnanasa. “Okay,” bulong ko sa sarili. “Ayoko na maalala.” At sa isang iglap, iniwan ko ang alaala na iyon sa dilim—isang lihim na hindi ko na muling bubuksan, kahit na may bakas pa rin sa puso at katawan ko. Ang araw ay sumilip sa Manila Bay, ang liwanag ng umaga ay banayad na sumasalamin sa malawak na dagat, tila ba hinihint
اقرأ المزيد
