บททั้งหมดของ ไม่เคยอยู่ในหัวใจ: บทที่ 31 - บทที่ 40

ตกเย็นหลังเลิกงานอริสาก็พุ่งตัวมาที่บ้านของจันทร์นิลทันที่ด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับถือถุงกับข้าวสำหรับคนป่วยมาฝากอีกสองสามอย่างแต่พอได้ทราบว่าอีกฝ่ายป่วยเป็นอะไร อริสาก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ท้องเนี่ยนะ! เพื่อนตัวน้อยแสนนุ่มนิ่มของเธอท้องได้อย่างไง ไปมาหาสู่กันมาเป็นเดือนๆ เธอยังไม่เห็นหน้า ‘ผัวเพื่อน’

ว่าที่คุณแม่ยังสาวไม่ลืมหันกลับไปถามไถ่คนด้านหลังที่ถอนผ้ากันเปื้อนให้“ยัง! อีกสักพักเดี๋ยวเราตามไป ขอเคลียร์ลูกค้าชุดนี้ก่อน”“โอเค งั้นเดี๋ยวเราเตรียมไว้เผื่อนะ” จบคำจันทร์นิลก็แบกท้องอุ้ยอ้ายเดินหายเข้าไปหลังครัวเพื่อตระเตรียมอาหารกลางวัน ไม่นานพนักงานคนอื่นๆ รวมถึงเชฟก็ถามมา“เห้อออ เข้าหน้าหนา

“ใจเย็นๆ นะเด็กๆ ทุกอย่างโอเคแล้วครับ” สักพักคนนั้นในก็สงบลง ทว่าเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นตามไรผมยังไม่มีท่าทีว่าจะเบาบาง เช็ดออกเท่าไหร่ก็ผุดซึมขึ้นมาเหมือนเก่า ทั้งที่อุณหภูมิในห้องนี้ค่อนข้างเย็น“นิล! เข้ามาทำอะไรในห้องนี้ เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมดูเหนื่อยขนาดนั้น”อริสาที่ตั้งใจจะเข้ามาตรวจเช็ควัตถุ

ว่าที่คุณแม่กระชับสาบเสื้อคลุมเข้าหาตัวก่อนจะไขกุญแจเปิดประตูบ้าน ด้วยรู้ว่าช่วงเช้าของฤดูปลายฝนต้นหนาวแบบนี้ลมจะพัดเย็นเป็นพิเศษ และตอนนี้เป็นเวลาแปดโมง ซึ่งอีกสักพักอริสากับลูกชายก็คงจะออกมาเช่นกัน เธอเลยตั้งใจว่าจะออกไปดักรออีกฝ่ายที่หน้าประตูรั้วแต่ในขณะเดียวกันหางตาของจันทร์นิลก็เหลือบแลไปเห็น

“คนที่ลูกควรขอโทษไม่ใช่แม่ แต่เป็นหนูนิล” คนเป็นแม่จองมองลูกชายที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความผิดหวัง แต่เพียงเสี้ยวนาทีนางก็เบนสายตาไปทางอื่นเพราะไม่อาจทนมองต่อไปได้สโรชาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าลูกชายที่นางเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีจะเติบโตมาเลือดเย็นได้ขนาดนี้“แล้วแกจะเอายังไง ไหนจะเรื่องหนูโบว์อีก” น้ำเสีย