Semua Bab HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1] : Bab 131 - Bab 140

JACOB ALDEGUIRE'S POV (Continuation.....) The city lights outside the bar blurred past as I parked hastily. I didn’t even bother to check my phone. I needed this. Needed to drown the chaos inside my head before it swallowed me whole. The bar was loud, pulsing with music and chatter, the kind of place where faces blurred and voices became white noise. I spotted them immediately... some of the friends I’d met on that business trip months ago. They waved, a few beers already in hand. “Jacob! Finally, man!” Aries called, clapping me on the shoulder as I approached the high stool at the bar. I didn’t answer. I just nodded, sitting down and signaling for a drink. Whiskey. Straight. The kind that burns down your throat and numbs the mind. Hours passed—or maybe it was just a blur. I talked about deals, numbers, mergers… everything but what was really on my mind. And yet, they all knew. Somehow. I couldn’t hide it. Aries leaned closer, lowering his voice over the music. “You kno

ELOWEN GARCIA’S POV Ilang minuto na ang nakalipas matapos umalis ang mga engineers na ka-meeting ko. Naiwan ako sa mesa, nakabukas pa rin ang laptop ko at nakakalat ang ilang dokumento, blueprints, cost projections, timelines. Hindi ko na napansin ang oras. Sanay na ako. Work first. Always. Humigop ako ng malamig nang kape, kahit alam kong matagal na itong wala sa tamang lasa. Hindi ko na rin alintana. Kailangan ko lang tapusin ‘to. Eight months. I clenched my jaw slightly. Imposible... kung hindi aayusin ang sistema. Napabuntong-hininga ako at akmang babalik sa pagta-type nang may naramdaman akong presensya sa harapan ko. “Still working this late?” Napahinto ang kamay ko. That voice. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. Charity. Standing there like she owns the space. Impeccable. Polished. Smiling. “Charity,” mahinahon kong bati, saka isinara ang laptop ko. “Good evening.” Ngumiti siya. “Good evening.” Tahimik kaming nagtitigan sandali. Then s

ELOWEN GARCIA’S POV Pagkarating ko sa bahay ay agad akong sinalubong ng pamilyar na katahimikan... iyong klase ng tahimik na hindi nakakaasiwa, kundi nagbibigay ng pahinga. Pero hindi pa rin sapat para pakalmahin ang inis na naiwan sa akin. I closed the door behind me, dahan-dahang hinubad ang heels ko habang naglalakad papasok sa sala. “Rough night?” Napahinto ako. There he was. Alexander. Nakasandal sa sofa, may hawak na baso ng alak, at nakatingin sa akin na parang kanina pa ako hinihintay. That look on his face.... Amused. Observing. Parang alam na niya agad na may nangyari. I exhaled sharply. “You have no idea.” Bahagya siyang napangiti. “Try me.” Hindi na ako nag-abala pang magpaligoy-ligoy. Dumiretso ako sa mini bar, kumuha ng sarili kong baso at nagbuhos ng wine. Kailangan ko ‘to. “Charity showed up,” diretso kong sabi. Nakita ko ang bahagyang pag-angat ng kilay niya. “Interesting.” “It's irritating,” I corrected, sabay inom ng wine. Tahim

ELOWEN GARCIA’S POV Alas-singko y medya na ng hapon nang tuluyan kong ibinaba ang ball pen sa ibabaw ng mesa. Napabuntong-hininga ako at bahagyang inunat ang likod. “Finally…” mahinang bulong ko sa sarili. Maghapon akong abala... inspections, reports, revisions, lahat-lahat para lang masigurong maayos ang takbo ng proyekto. At kahit papaano, naging tahimik din ang buong araw matapos ang nangyari kanina. Tahimik… pero hindi mapayapa. Kasi kahit anong pilit kong mag-focus sa trabaho ay laulit-ulit pa rin bumabalik sa isip ko si Jacob. Ang ekspresyon niya. Ang tono ng boses niya. At… kung paano siya biglang umalis pagkatapos naming mag-usap. Napailing ako. “Forget it…” Tumayo ako at inabot ang bag ko. Kailangan ko nang umalis kung ayaw kong abutin ng gabi sa biyahe. Pero paglapit ko pa lang sa pintuan ay biglang bumuhos ang malakas na ulan. Napahinto ako. “Seriously?” Lumapit ako sa malaking bintana ng office at tumingin sa labas. Malakas. Halos hindi na makita ang daa

JACOB ALDEGUIRE'S POV (Continuation.....) Naghihintay ako ngunit hindi niya ako tinulak palayo. And that… That was all the permission I needed. My breath slowed, but my chest felt tighter. Heavier. “Elowen…” I murmured again, softer this time... almost a warning. Because I knew… Once I crossed this line, there’s no going back. Pero hindi pa rin siya gumalaw. Her eyes stayed on mine. Slowly... I closed the distance. At sa isang iglap ay tuluyang naglapat ang labi naming dalawa. Soft. Barely there at first. Parang sinusubukan ko lang kung totoo ba ‘to.... kung totoo ba na hinahayaan niya akong halikan siya o baka panaginip ko lamang lahat ng ito. But she didn’t push me. And that was my undoing. My hand instinctively moved, resting against the table beside her, caging her in without fully trapping her. I leaned in deeper. The kiss changed. From hesitant to something more certain. More consuming. Mas naging mabigat ang bawat galaw. Mas naging totoo ang lahat at la