Lahat ng Kabanata ng HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1] : Kabanata 51 - Kabanata 60

ELOWEN GARCIA'S POV "Ano ka ba?! h'wag ka ngang mag-isip nang kung ano-ano, hindi naman kami naniniwala na ikaw ang may gawa no'n!," asik ni Trisha, galit na galit na ito at bawat galaw niya ay naging dabog na. Kahit papano ay napapangiti ako, dahil mula kahapon ay halos hindi na ako mapakali tungkol doon. "Isa pa," biglang sulpot ni Joy sa likuran ko. Halos sabay-sabay kaming bumaling ni Trisha sa kanya, at sa likuran ni Joy ay ang seryosong si Alfred. "Matagal ng nangyari ang issue na iyon, Elowen. Hindi ka pa nagta-trabaho rito sa CPI kaya nakapa-imposible talaga na ikaw ang gumawa noong report," reklamo niya, tumango si Alfred bilang pagsang-ayon. Napayuko ako. Muling naging emosyonal dahil sa suporta nilang ibinibigay sa akin. Sa buong buhay ko ay ngayon lang ako nagkaroon ng kakampi. Kaya hindi ko maipaliwanag ang saya na nararamdaman ko. "Elowen...." marahang tawag sa akin ni Trisha, inabot niya ang kamay ko dahilan upang iangat ko ang tingin ko sa kanya.

ELOWEN GARCIA'S POV Tahimik ang hallway habang naglalakad kami. Mas tahimik kaysa kanina. Naririnig ko ang bawat tunog ng aking takong na tumatama sa marmol na sahig, kasabay ng mahinahong hakbang ni Luis na ngayon ay nasa unahan ko na. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya lumilingon sa akin. At agad siyang huminto ng nasa tapat na kami ng opisina ng CEO. He reached for the handle. He slowly opened it as he stepped aside, then that's when he looked at me. “You may enter, Miss Garcia..." aniya sa mababang boses. Tumango ako at agad na humakbang papasok sa loob. At agad na napahinto ang aking mga paa, nang wala akong ibang makitang tao roon, maliban kay Jacob.. na ngayon ay nakatayo sa harap ng malawak na glass window, nakatalikod sa akin. Nakasuot pa rin ng parehong dark suit na nakita ko kanina. His posture was straight. Still. Powerful. At mukhang kanina niya pa ako hinihintay. Sa mga sandaling iyon ay bigla kong naramdaman ang mabilis na pagtibok ng puso ko, habang p

ELOWEN GARCIA'S POV "O~~h..." halinghing ko nang kanyang ipinasok sa mainit niyang bibig ang ut*ng ko. My body rose a bit when he swirled his tongue on it. He alternated between them, circling and teasing each n*pple in turn. "J-Jacob..." mabigat ang aking paghinga nang bigkasin ko ang kan'yang pangalan. At sa muling pagkakataon ay umarko ang katawan ko nang sips*pin niya ang aking ut*ng. Hindi ko inasahan na ganito pala kasarap sa pakiramdam kapag ginagawa ang bagay na ito. Ngayon ko lang nalaman, dahil ito rin ang kauna-unahang beses na may hinayaan akong gawin sa akin ang bagay na ito. Ilang minuto ang nakalipas at pinakawalan ni Jacob ang aking dibdib. Itinukod ko ang aking siko sa mesa, upang gawing suporta at inangat nang bahagya ang ulo ko upang makita siya. At gano'n na lamang ang pag-init ng aking mukha nang makita ko siyang kasalukuyan kagat-kagat ang garter ng panty ko. Mas dumagdag pa sa sensasyon na nararamdaman ko ang bigla niyang pag-angat ng tingin. At nagtama

JACOB ALDEGUIRE'S POV The sound of our footsteps echoed against the concrete floor, sharp and unhurried. Every step I took carried the same calm precision I always had...but inside, something darker had already begun to surface. Luis walked half a step behind me, silent, watchful. We reached the steel door at the far end of the corridor. Two security personnel stood on each side. Both straightened immediately. “Sir," bati nila sa akin, at tumango lang ako bilang balik sa kanila. Agad na binuksan ng isa sa kanila ang pintuan, tumuon ang tingin ko doon.. at ilang segundo lang ay natanaw ko na ang mukha ng babae. She was sitting on the metal chair in the center of the room, her hands clenched tightly on her lap. Her posture was stiff, her shoulders tense, her head slightly lowered. But the moment the door opened, she looked up. Our gazes met and as I stared at her, I recognized her face. My eyes darkened almost instantly. I've seen her before, not in this building bu

JACOB ALDEGUIRE’S POV Tahimik ang conference room. Tanging ang mahihinang tunog ng pagta-type ni Luis sa tablet niya at ang mahinang ugong ng air conditioning ang maririnig sa loob ng silid. Nakaupo ako sa swivel chair ko sa dulo ng mahabang mesa, bahagyang nakatagilid, habang nakatitig sa kanya. Hindi siya tumitingin sa akin. He's too focus on what he was doing and he's been always like that. Halos sampung taon na siyang nagtatrabaho para sa akin. Ten years of loyalty. Ten years of knowing everything about me... my schedules, my enemies, my habits, my temper, my secrets. And yet… Wala akong alam tungkol sa kanya. I know what kind of man he is. Pero wala akong masyadong alam tungkol sa personal niyang buhay. Hindi ko alam kung may pamilya ba siya. Kung may naghihintay ba sa kanya sa bahay. Kung may asawa ba siya. Kung may taong nag-aalala sa kanya kapag hindi siya umuuwi. Kung may taong mahal niya. Or if he even allowed himself to have one. My fingers