Semua Bab Married A Coward Liar, Loved By My Dad: Bab 51 - Bab 60

Sariwa at malamig ang hangin ng hapon na ‘yon..Ang hamog ang nagsimulang bumaba sa pagitan ng matatayog na pine trees na nakapalibot sa paligid. Mula sa malayo, unti-unti nang naglalaho ang araw, na nag-iiwan ng malamlam na kulay kahel sa payapang langit sa kanluran.Kakalabas lang nina Weston at Lori mula sa kanilang wooden villa. Isang komportableng silid na may mainit na dingding na gawa sa pine at amoy ng kalikasan na nananatili sa hangin.Nakasuot si Lori ng makapal na cream sweater, habang si Weston naman ay naka-itim na long-sleeved shirt na nakatupi hanggang siko.“Want to go for a short walk?” mahinang tanong ni Weston, habang inuunat ang kanyang kamay.Nag-alinlangan saglit si Lori, bago ngumiti at tinanggap ang kamay nito. “Sige po. Napakasariwa ng hangin dito, 'di ba, Dad…”Ngumiti si Weston at hinigpitan nang kaunti ang hawak sa kamay ni Lori. “Kaya ito ang pinili kong lugar. Kailangan mo ng sariwang hangin, sapat na ang iniyak mo kahapon.”Napayuko si Lori sa hiya, pero

"Why do you look nervous?" tanong ni Weston, nagkukunwaring hindi alam ang dahilan ng pagkabalisa ni Lori."Hindi ako kinakabahan, Dad. Normal lang ito," sagot naman ni Lori, sinusubukang umasta nang parang wala lang.Ayaw niyang malaman ni Weston, o nino man, ang tungkol sa kanyang collection. Siyempre, hinding-hindi niya maaatim ang hiyang mararamdaman kung matuklasan nito ang side na iyon ng kanyang pagkatao, kahit pa may sapat siyang dahilan kung bakit niya itinago ang mga gamit na iyon."Kung ganoon, hayaan mo na si Manang Andeng na magpautos sa iba na magligpit ng gamit mo para pag-uwi natin, hindi mo na kailangang gawin iyon nang mag-isa. Ayaw kitang mapagod, love," mungkahi ni Weston, kahit alam niyang hinding-hindi papayag si Lori.Hindi masama ang loob ni Weston tungkol sa collections nito, pero nauunawaan niya kung bakit gusto ni Lori na manatili itong private. Sa huli, ayaw lang mapahiya ni Lori. Sa kanilang kultura, ang mga ganoong bagay ay itinuturing pa ring bawal o tabo

Lumalalim na ang gabi, at lalong lumalamig ang hangin sa paligid ng The Great Estancia Lodge.Malinaw ang langit, walang hamog, at puno ng mga bituin na kitang-kita mula sa wooden balcony ng kanilang villa. Sa kalayuan, maririnig ang mahinang huni ng mga insekto sa gabi na humahalubilo sa kaluskos ng mga sanga ng pine trees na sumasayaw sa hangin. Magkatabing nakaupo sina Weston at Lori sa mahabang wooden bench, nakabalot sa manipis na kumot na kinuha nila mula sa loob. Sa maliit na mesa sa harap nila, mausok pa ang dalawang tasa ng coffee na naglalabas ng nakaka-relax na aroma. Hinihipan ni Lori ang kanyang mga kamay, saka ito pinagkuskos para labanan ang ginaw. Nagsisimula nang mamula ang kanyang ilong, at bahagyang nanginginig ang kanyang mga balikat sa malamig na simoy ng gabi. Tahimik siyang pinagmasdan ni Weston, malambot ang tingin nito na para bang malalim ang iniisip. Maya-maya pa, huminga ito nang malalim. “Napakalamig talaga, ‘no?” Tumango lang si Lori. “Opo… kahit may

Tumagos ang liwanag ng umaga sa mga wooden blinds, na nag-iiwan ng mga ginintuang guhit sa dingding ng kwarto. Malamig pa rin ang hangin, bagaman hindi na kasing-tindi ng kagabi. Tahimik ang paligid. Tanging ang malayong huni ng mga ibon at marahang kaluskos ng hangin na dala ang amoy ng basang lupa at sariwang pine trees ang maririning.Dahan-dahang iminulat ni Lori ang kanyang mga mata. Sa tabi niya, mahimbing pa ring natutulog si Weston, nakaharap sa kanya. Napakapanatag ng mukha ng lalaki. Malayo sa istrikto at mapang-utos na CEO na nakikita sa opisina. Dito, siya ay si Weston lang. Mainit, mapagprotekta, at ang totoo sa sarili nito.Napangiti naman si Lori, tinititigan ang lalaki nang mas matagal kaysa sa kinakailangan. May kung anong nakakaalo sa pagmamasid niya kay Weston nang ganito.Nang imulat ni Weston ang mga mata, nagtagpo ang kanilang mga paningin sa katahimikan.“Morning,” paos ang boses nito, tipikal sa isang lalaking kagigising lang.“Morning, Dad,” sagot ni Lori na m

Muli ay malamig ang hangin ng gabi sa Tagaytay ng mga oras na ‘yon, pero hindi ito matalim… sa halip ay mas malambot, na para bang humahaplos sa isang pusong umiibig. Mula sa malayo, ang tunog ng tubig na umaagos sa pagitan ng mga bato ay humahalo sa kaluskos ng hangin sa mga pine trees. Ang madilim na langit ay napapalamutian ng mga bituin, at ang gasuklay na buwan ay malamlam na nakabitin sa gitna ng maninipis na ulap.Kakarating lang nina Lori at Weston sa kanilang villa matapos mag-dinner sa restaurant sa itaas. Busog ang kanilang mga tiyan, at mainit ang kanilang mga puso. Magkatabi silang naglakad sa maliit na landas na gawa sa cobblestone, habang ang ginintuang dilaw na ilaw sa garden ay tumatanglaw sa kanilang bawat hakbang.“Pagod ka na ba, love?” tanong ni Weston, habang marahang hawak ang kamay ni Lori.Umiling si Lori, namumula ang mga pisngi dahil sa malamig na hangin. “Medyo pagod, pero ang saya ko ngayong araw. Pakiramdam ko lahat ng masasamang bagay sa buhay ko ay nag