Married A Coward Liar, Loved By My Dad のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

Hawak pa rin ni Gino ang phone ni Weston nang may nanginginig na mga kamay.Ang likidong tumalsik mula sa kanyang bibig ay tumutulo sa kanyang baba, pero wala siyang pakialam. Ang kanyang paningin ay nakapako sa screen, partikular na sa picture na ipinadala ng hindi kilalang number sa kanyang boss. Ang picture na ‘yun ay kinuha sa gabi, mula sa malayo.Nakatayo si Ruby sa likuran ni Robin Cuneta. Sa tabi nila, si Russel ay nakayuko, para bang tumatanggap ng mga utos ng mga ito. Pero ang nagpatahimik kay Gino ay hindi ang tatlong tao, kundi ang malabong pigura sa kanang bahagi ng picture, na nakatayo sa labas ng sinag ng ilaw.Ang silhouette ay halatang sa isang lalaki. Matangkad siya. Ang kanyang mga balikat ay nakatagilid sa kaliwa, gaya ng isang taong may lumang injury. Kahit na nakasuot siya ng itim na hoodie at katiting lang ng kanyang mukha ang nakikita, agad na natigil ang paghinga ni Gino.“Hindi pwede ‘to,” bulong ni Gino.Tinitigan niya ang picture, para bang ang matagal na p

Saglit na natigilan si Weston, sinusubukang iproseso ang nangyayari nang bigla siyang sunggaban ni Lori at niyakap siya nang mahigpit. Pero nang dumampi ang mga labi nito sa kanya, ang halik nito ay mainit… at may halong pait ng alat mula sa mga luha nito.Nang akmang dahan-dahang lalayo si Lori, agad na hinawakan ni Weston ang batok nito at mas pinalalim ang halikan nila. Nagtagis ang kanilang mga labi, humihigop habang ang kanilang mga dila ay nagtutukso at nagkakasalisi, nagpapalitan ng laway. Ang papatinding bugso ng halik ay parang nagpakawala ng lahat ng pananabik na kinimkim nila sa loob ng isang linggo… parang dalawang taong matagal na nagtiis sa paghihirap at sa wakas ay muling nahanap ang isa’t isa.Ipinagpatuloy ni Weston ang pagpapalalim sa halik. Halos mawalan na ng hininga si Lori, ngunit patuloy pa rin siyang tumutugon. Ang kanyang mga kamay ay nakakapit sa kuwelyo ng polo ng lalaki, na para bang natatakot na baka lumayo ito. Hindi rin nagpaawat si Weston. Para bang si

“Do you like it?”Agad na tumango si Lori. Sobrang nagustuhan niya ang kwintas na ibinigay ni Weston. Simple lang ito pero napaka-elegante!“Gustung-gusto ko po talaga. Napakaganda nito.”“Gusto mo bang isuot na agad?” tanong ni Weston.“Opo… opo.” Masayang tumango si Lori.Kinuha ni Weston ang kwintas mula sa maliit na kahon, saka tumayo at pumunta sa likuran ng dalaga. Hinawi ni Lori ang kanyang buhok sa isang tabi para madali itong maikabit ni Weston sa kanyang leeg.Nang mailapat na nang maayos ang kwintas sa kanyang balat, ramdam ni Lori ang pagyuko ni Weston at ang pagdampi ng isang halik sa kanyang leeg, na nagdulot ng kilabot sa kanyang buong katawan.“Dad, napakaganda nito.”“Pero mas maganda ka, love.”“Thank you. Hindi ko inaasahan na matatanggap ko ang lahat ng ito mula sa ‘yo.”“You deserve it. Ang ibinigay ko sa iyo ngayong gabi ay wala lang kumpara sa sakit na idinulot ko sa iyo noong nakaraang linggo.”Ibinaba ni Lori ang bouquet sa mesa at mabilis na nagpatihulog sa mg

Inilapag ni Weston si Lori nang dahan-dahan sa kama, animo’y isa itong mamahaling bagay na madaling mabagsak o masira kapag hindi maingat ang paghawak. Ang kanyang paningin ay gutom na gumagala sa mapang-akit na katawan sa kanyang harapan.Tumayo siya nang tuwid at inabot ang manipis na tela na bumabalot pa rin sa dalaga. Saka siya sumampa sa kama, sinusundan si Lori na nakahiga doon na para bang isinusuko ang sarili, naghihintay sa anumang susunod na gagawin niya.“Can I start now, love?”Humingi siya ng pahintulot, kahit na formality na lamang ito, ang sarili niyang version ng isang standard rule: walang pilitan, may mutual desire, at pagsasalo sa pleasure. Kahit alam na niya... na pwede niya itong angkinin nang hindi nagtatanong.“Handa ka bang tanggapin ang pagtanggi ko?” panunukso ni Lori.“Hindi. And at this point, I wouldn’t stop even if you asked me to,” sagot ni Weston.Habang nakangiti pa rin, ibinaba ni Weston ang kanyang sarili hanggang sa ang kanyang mukha ay pumagitna sa

Ang malambot na puting kumot ang naging tahimik na saksi sa dalawang taong katatapos lamang tugunan ang pananabik sa isa’t isa, habang nakahiga at kapwa hindi pa pantay ang kanilang paghinga.Nanatiling malamlam ang ilaw sa silid, na nagbibigay ng mainit at mapayapang atmosphere sa dalawa. Nakahilig si Lori sa mga bisig ni Weston, ang kanyang mukha ay nakasandal sa malapad na dibdib nito, nakikinig sa matatag na ritmo ng tibok ng puso ng lalaki habang dahan-dahan itong bumabalik sa normal.Marahan namang hinahaplos ni Weston ang buhok ni Lori, maingat ang bawat galaw ng mga daliri nito, na para bang kaunting diin ay baka makabasag sa dalaga na parang isang bubog. Paulit-ulit niyang hinahalikan ang noo nito, sinisiguro sa sarili na naroon nga ito sa kanyang mga bisig at hindi lang isang panaginip ang lahat.“Thank you, love,” sa wakas ay bulong ni Weston, ang boses ay mababa pero tapat.Bahagyang iniangat ni Lori ang kanyang mukha, bakas ang pagtataka sa mga mata. “Salamat? Para saan?