Alle Kapitel von A NIGHT OF POSSESSION: Kapitel 11 – Kapitel 20

CAELUS’ POV “Are you leaving already?” Nasa may pinto na ako at hawak ang door handle nang marinig ko ang tinig ni Cullen na um-echo sa malawak na hallway. Lumingon ako, may kaswal na ngisi sa aking mga labi. “I have no reason to stay. If it weren’t for Dad’s endless calls about tonight’s family dinner, I wouldn’t be here at all,” nakangising sagot ko. Bahagya siyang tumawa. “Cael, why not stay at least one night? Your room in the east wing’s starting to feel haunted,” biro niya, tinawanan ko ang sinabi niya bago ako umiling. “No. I have my own mansion. I can leave whenever I want, and there—no eyes on my every move, no mouths ready to lecture me.” Sarkastikong wika ko, hindi siya umimik pero nakita ko sa mga mata niya ang kakaibang tingin sa akin, inggit? Nah, malabong mangyaring mainggit siya, nasa kapatid ko na ang lahat, nasa kanya ang buong atensyon ng mga magulang namin at ang pagiging susunod na tagapagmana ng Mondragon group at ang buong estate na ito, magiging kany

“Lena, why don’t you be my wife?” Nanigas ako sa kinatatayuan ng marinig ko ang sinabi ni Cullen na tila ba nag aaya lang manood ng sine. Hindi nalingid sa akin ang paglaglag ng panga ni Allan na nasa tabi ng binata na nagulat din sa sinabi ng boss nito, napalingon din sa amin ang ilang kumakain na nakarinig din sa kakaibang alok ni Cullen. Binawi ko ang kamay sa kanya at nagsalita, “A-anong sinasabi mo, Cullen?” Takang tanong ko sa kanya. Tila nahimasmasan naman siya at nakangiting umiling. "No, I'm sorry, I was just too caught up in my meal and didn't mean to say that," Cullen apologized, retracting his earlier statement. Nakahinga naman ako ng maluwag at ngumiti na rin. Nagpaalam ako sa kanya para bumalik sa kusina. ***** “Boss, nagulat ako sa sinabi mo kanina kay chef Lena, akala ko talagang inaalok mo siyang maging asawa,” sabi ni Allan, nasa sasakyan na kami pauwi ng grand estate. Sinandal ko ang likod ko saka tumingin sa labas ng bintana. “I’m actually consi

LENA’s POV Kakaalis lang ni Cullen para kumain ng breakfast, marami siyang nakain at napapansin kong sumisigla siya at gumaganda na ang kutis, likas na maputi ang binata subalit maputla. Ngayon ay mamula-mula na siya at lumabas ang kutis mayamang balat. Walang masyadong kumakain sa restaurant ng mga oras na iyon, nagiging matao lang doon kapag sasapit ang tanghalian hanggang pagabi. Nililigpit ko ang mga pinagkainan ni Cullen nang makita kong bumukas ang pinto ng restaurant at pumasok ang isang matandang lalaki, matangkad siya at matikas. Mababakas ang kaguwapuhan noong kabataan niya. Sa postura rin niya ay mukha siyang mayaman. Hindi nakatakas sa mga mata ko ang ginawa niyang paggala ng paningin sa buong restaurant ko. Nakita ko rin ang dalawa pang lalaki sa likuran niya na para bang mga bodyguards niya dahil sa unipormeng suot. He carries a commanding presence that feels almost intimidating. Tumingin siya sa akin na bahagyang nagpapitlag sa akin, nakakailang ang presensya n

“Hey, are you a stalker?” Tanong ng lalaking may malalim na tinig, napaatras ako habang sapo pa rin ang ilong na nasaktan. “Aww..” daing ko, nanlaki ang mga mata at mabilis na napayuko ng dumulas sa kamay ko ang aking cellphone at bumagsak sa malamig na sahig. “Ah! Ang cellphone ko,” bulalas ko, ang matinis na tunog ng pagbagsak ng aparato ay umalingawngaw sa buong kongkreto. Yumupyop ako pagkuwa’y inilapag ang karton na kahon na dala ko sa sahig, dinampot ko ang cellphone ko na nasa paanan ng lalaki sa harapan ko. My thumb brushed the screen, and the lock‑screen—bright blue butterflies fluttering against a midnight sky—flashed to life. Nakaramdam ako ng ginhawa nang makita kong buo pa rin ito at hindi nasira ang LCD, ngunit nagkaroon ng kaunting lamat ang gilid ng tempered glass. “Thank God…” bulong ko, mapapalitan pa naman ang tempered glass. Kabibili ko lang kasi ng cellphone at hindi basta-basta ang presyo. Napilitan lang akong bumili niyon dahil iyon ang suhestiyon sa kany

Nang iangat ko ang aking mukha, nagtama ang mga mata namin ng babae. Nakita ko ang isang maganda at inosenteng dalaga, bagaman nakasuot siya ng surgical mask na tumatakip sa ilong at bibig niya. Mas kapansin-pansin ang mga mata niyang abuhin. “Her eyes..is that real?” May paghangang bulong ko na humangga pala sa pandinig niya. Narinig ko ang mahinhing tawa niya. “Oo, tunay ang mga gray eyes ko,” nakangiting sabi niya bago bahagyang inubo, “Sorry, hindi maganda ang pakiramdam ko ngayon. Heto, kainin mo na! Mainit-init pa iyan dahil kakaluto ko lang,” nakangiti pa ring sabi niya na binuksan pa ang takip ng food box na hawak niya. Naamoy ko kaagad ang mabangong amoy ng adobo. Natakam ako at nag alburoto ang tiyan ko ng makita ang luto niya. I didn’t even realize I had taken it and started eating. I don’t know why I started to tear up while I was eating. “Bakit ka umiiyak?” inosenteng tanong niya. Mabilis kong pinunasan ang mga luha sa mata ko. “Ah, nothing..” mabilis na sagot ko