Lahat ng Kabanata ng Paid to Say I Do: Kabanata 151 - Kabanata 160

Veronica’s POVPagpasok ko sa kwarto, agad kong naramdaman.May mali.Hindi dahil tahimik kundi dahil ibang klaseng katahimikan ang bumalot kay Cyanne.Nakaupo siya sa kama, hawak ang phone, nanginginig ang mga kamay.At ang mga mata niya…hindi na takot lang.May hinahanap.May gustong makumpirma.“Mom…” mahina niyang tawag.Napatingin siya sa akin.Diretso.Walang iwasan.“Inabot niya ang phone sa’kin.“Siya ba ‘yon…?” tanong niya.Simple.Pero ramdam ko ang bigat.Parang isang maling sagot lang may masisira.Dahan-dahan kong kinuha ang phone.At nang makita ko ang larawan nanlamig ang buong katawan ko.Hindi na bago sa’kin ang mukha na ‘yon.Ilang taon kong tinakasan.Ilang taon kong itinago.Pero heto na naman bumabalik.Mas malinaw.Mas totoo.“Mom…” ulit niya, mas mababa ang boses.“Siya ba ‘yung ama ko?”Hindi ako agad nakasagot.Napapikit ako sandali.Pero alam kong wala na akong choice.Dahan-dahan akong tumango.“Oo siya nga.”Isang salita lang.Pero sapat na para mabasag si

Veronica’s POVHindi na ako nagdalawang-isip.Pagkasabi ko kay Cyanne na kailangan naming umalis, agad akong tumayo at kinuha ang bag ko. Hindi ko na pinansin kung gaano ako kabigat huminga.Wala nang oras para magpaliwanag.“Mom, sandali—” habol niya, pilit bumabangon sa kama.“Huwag kang maingay,” putol ko, mahina pero madiin. “Kailangan nating umalis ngayon.”Napahinto siya.Hindi dahil naintindihan niya kundi dahil naramdaman niya ang takot sa boses ko.At iyon ang mas masakit.Mabilis kong tinanggal ang ilan sa mga nakakabit sa kanya ingat, pero hindi na kasing dahan tulad kanina “Masakit—” reklamo niya.“Konti na lang,” sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili ko. “Kaya mo ‘to.”Tinulungan ko siyang tumayo.Halos bumigay ang tuhod niya.Agad ko siyang inalalayan.“Mom… anong nangyayari?” mahina niyang tanong.Hindi ako sumagot.Hindi ko kaya.Kung magsasalita ako baka magbago ang isip ko.At hindi pwede ‘yon.Binuksan ko ang pinto at sumilip sa hallway.Tahimik.Pero hindi na ako

Tiffany’s POVHuminto ang mga yabag sa tapat ng pinto.Isang segundo.Dalawa.Hindi ako huminga.Hindi ako gumalaw.Hindi ko alam kung sino ang papasok at hindi ko alam kung handa ba ako.Dahan-dahang bumukas ang pinto.At sa unang sulyap nakahinga ako.“Javier…”Halos pabulong.Halos hindi totoo.Nakatayo siya sa may pintuan.Magulo ang buhok.May dugo sa gilid ng noo.At yung mga mata niya punong-puno ng kaba.Parang ilang oras siyang hindi huminga nang maayos.“Cyanne…” mahina niyang tawag.At sa isang iglap nasa tabi ko na siya.Hinawakan niya agad ang kamay ko.Mahigpit.Parang takot siyang mawala ulit ako.“Nandito ka…” bulong niya.Napaluha ako.Hindi ko napigilan.“Nandito ka…” ulit ko, mas mahina.Mas totoo.Mas ramdam.Humigpit ang hawak niya sa kamay ko.“Akala ko—” naputol siya.Napapikit sandali.Parang pinipigilan ang sarili.“Akala ko mawawala ka na.”Napakagat ako sa labi ko.Masakit pa rin ang katawan ko.Masakit pa rin ang ulo ko.Pero sa sandaling ‘yon mas malinaw a

Tiffany’s POVTahimik.Pero iba ang katahimikan na ‘to.Hindi siya payapa.Hindi siya nakaka-comfort.Parang may kulang.Parang may nawala.Dahan-dahan akong nagising.Una, yung tunog mahina, paulit-ulit.Beep… beep… beep…Sunod, yung pakiramdam.Pagod.Mabigat.Masakit.Parang wala akong lakas kahit igalaw lang ang daliri ko.Pinilit kong imulat ang mga mata ko.Mabagal.Masakit.Pero kinaya.Puting kisame.Ilaw.Ospital.Huminga ako nang malalim pero doon ko naramdaman.Yung kakaiba.Yung kawalan.Bigla akong kinabahan.Dahan-dahan kong dinala ang kamay ko sa tiyan ko.Huminto ako.Parang natakot akong maramdaman kung ano man ang nandun—o kung ano ang wala.“Baby…” mahina kong bulong.Walang sagot.Walang kahit anong pakiramdam.Nanlamig ang buong katawan ko.“Hindi…” bulong ko ulit, mas mahina.Mas wasak.Biglang bumukas ang pinto.“Cyanne—”Si Javier.Mabilis siyang lumapit.Pero hindi ako tumingin sa kanya.Hindi pa.Hindi ko kaya.“Nagising ka na…” sabi niya, pilit kalmado ang

Tahimik ang kwarto pero hindi kalmado.Ramdam ko sa hangin pa lang.May nagmamadali.May paparating.Hindi na ito yung katahimikan ng pahinga.Kundi yung katahimikan bago may mangyari.Nakabihis na ako.Simpleng damit lang, pero bawat galaw ko may kirot. Hindi pa rin okay ang katawan ko pero wala na akong pakialam.Mas masakit yung nawala.At hindi na ako papayag na may sumunod pa.Sa gilid ng kama, maingat kong inilalagay ang ilang gamit sa bag.Kaunti lang.Yung kailangan lang.Wala nang luho.Wala nang arte.Survival na lang.Narinig ko ang pag-click ng pinto.Pumasok si Javier.Diretso ang lakad.Walang salita.Pero kita ko agad handa na siya.“Malapit na,” sabi niya, mababa ang boses.Tumango lang ako.Hindi na kailangan ng mahabang usapan.Pareho na naming alam.Lumapit siya sa’kin at kinuha ang bag.“Ako na,” sabi niya.Hinayaan ko.Pero hindi ako tumigil.Tiningnan ko ang paligid ng kwarto parang sinisigurado ko kung may naiwan ba akong mahalaga.Pero ang totoo wala naman na.