Lahat ng Kabanata ng Hiding Mr. Lazaro's Daughter : Kabanata 1 - Kabanata 10

[2]Five years. Limang taon na ang lumipas simula noong huli akong tumapak sa bayang ‘to.Pero habang nakatanaw ako mula sa bintana ng bus na papalapit sa familiar na arko ng Malvaran, parang kahapon lang ang lahat. Same trees, same air. Same pain na pilit kong kinalimutan pero ngayon ay bumabalik na muli."Mommy, is this Lola's place?" tanong ni Liovie habang hawak-hawak ang sketchpad niya. May ginuguhit na naman siya, bata pa lang, lagi nang may hawak na lapis.Nilipad ng hangin ang mahabang buhok ni Liovie, everything about her face looks just like me except for her eyes, she got it from Lionel."Oo, anak." sagot ko, pinilit ngumiti."We're home."Hinawakan ko ang kamay ni Liovie. Bago kami pumasok sa loob ay tinanggal ko muna ang suot na kwintas ni Liovie. The half-heart pendant necklace. Kailangan ko munang itago 'to.Iniuwi ko si Liovie hindi dahil handa na akong harapin ang nakaraan. Ginawa ko 'to para kay Mama. Lalo nang lumalala ang sakit niya. Kahit anong pilit ko sakaniya

[4]Mabilis ang bawat hakbang ko palabas ng school gate, halos kaladkarin ko na si Liovie sa pagmamadali. Ang tanging nasa isip ko lang ay ang lumayo. Kailangan naming lumayo. Kailangan kong ilayo ang anak ko sa presensya ng lalaking iyon bago pa tuluyang gumuho ang pader na limang taon kong binuo."Mommy, slow down! My legs are tired!" reklamo ni Liovie, hinihingal habang pilit na sumasabay sa akin.Napatigil ako at napabuntong-hininga. "Sorry, baby. Sorry. Uuwi na tayo, okay? Pagod lang si Mommy."Binuhat ko siya kahit medyo mabigat na siya para sa akin. Gusto ko lang talagang makauwi sa bahay ni Mama, kung saan ligtas kami, kung saan walang Lionel na titingin sa akin na tila may hinahanap na bahagi ng nakaraan niya."Miss Montiel!"Halos tumalon ang puso ko sa lalamunan ko nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon. Hindi ako lumingon. Alam ko kung sino iyon. Kahit hindi ko siya makita, ang bawat pagtawag niya sakin ang nagiging dahilan ng pagnginginig ng kamay ko.Narinig ko an

[6]Tahimik ang paligid sa loob ng VIP room. Malayo sa ingay at gulo ng ER, dito ay tanging ang mahinang huni lang ng heart monitor at ang banayad na buga ng aircon ang naririnig. Nakahiga si Mama sa malambot na kama, mahimbing na natutulog. Kahit may mga tubo sa katawan niya, mas payapa na ang mukha niya ngayon kumpara kaninang madaling-araw.Napaupo ako sa gilid ng kama at hinawakan ang kamay niya."Ma, magpagaling ka ha," bulong ko"Mommy, can I draw here?" tanong ni Liovie. Nakaupo siya sa maliit na couch sa gilid. Kahit pagod, gising na gising ang diwa niya dahil sa bagong paligid."Yes, baby. Just stay there, okay? Huwag kang lalabas."Ilang sandali pa ay bumukas ang pinto. Inasahan ko na nurse ang papasok para tingnan ang dextrose ni Mama, pero isang lalaking naka-white gown ang tumambad sa akin. Matangkad siya, maaliwalas ang mukha, at may suot na salamin.Napatitig ako sa kanya. May kung ano sa mukha niya na pamilyar.Napatigil din siya sa paglalakad nang magtama ang paning

[8]LIONEL'S POVI never liked crowds. Sa mundo ko, crowds mean noise, fake smiles, and people wanting something from me. Pero ngayong araw, kailangan kong maging present para sa foundation. As I stood on the small stage of the Malvaran Arts Center, looking at the faces of the elite and the local artists, my mind wasn't actually on the speech I was giving.My eyes were fixed on a small girl sitting patiently on the front row, hugging a worn-out sketchpad. Si Liovie."Art is not just about what we see." I said into the microphone, my voice was steady despite the distraction."It’s about the soul behind it. The stories we tell when words are not enough."As I finished my speech and the applause erupted, hindi ako dumiretso sa mga cocktails o sa mga board members na gustong makipag-shake hands. I walked straight to Liovie. Nakita ko kung paano nag lumiwanag ang mukha niya nang makita akong papalapit."Did I do okay?" I asked, crouching down to her levelShe beamed at me, her eyes sparkli

[10]Nakatayo lang ako, naninigas ang buong katawan habang nakatingin sa kanila. Parang bawat segundo ay unti-unting pinapatay ang kung anong pag-asa na natitira sa loob ko. Pero nang mag-angat ng tingin si Lionel at magtama ang mga mata namin, nakita ko ang biglang pagbabago sa ekspresyon niya. It was like he was caught doing something wrong.Sa isang iglap, tila napaso si Lionel at mabilis na kinalas ang pagkakahawak sa kaniya ng babae. He practically ran toward me, leaving the girl standing there."Savine!" hingal niyang tawag nang makalapit siya"How are you? I... I just got back. Kumusta ang Mama mo? Did she wake up?"I tried to swallow the lump in my throat. I had to play it cool. Kailangan kong magpanggap na wala akong pakialam, kahit na sa loob-loob ko ay gusto ko nang sumabog."O-oo. Gising na siya kaninang umaga lang," sagot ko, pilit na umiiwas sa tingin niya dahil hindi ko kayang salubungin ang mga mata niya"Salamat sa pagtatanong... Sir Lionel."Kumunot ang noo niya sa