Semua Bab เมียลับหมอศรันย์: Bab 31 - Bab 40

@สองวันต่อมาหลังจากเหตุการณ์ที่คลินิกหมอดรีม บรรยากาศที่บ้านไม้สีขาวริมทะเลก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นพ. ศรันย์ ที่ปกติจะคอยเดินตามต้อยๆ พูดจาประจบประแจง หรือไม่ก็ยอมให้พระพายด่าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม กลับกลายเป็นคนละคน เขาไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ประชดประชัน แต่เขากลับ "นิ่งเงียบ" จนน่าขนลุกตลอดทั้งวัน ศรันย์ตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเคร่งครัด เขาซักผ้าตากจนเรียบกริบ ขัดพื้นระเบียงจนเงาวับ และทำอาหารเช้าตั้งโต๊ะไว้ให้พระพายอย่างประณีต แต่สิ่งที่หายไปคือเสียง "ครับพาย" หรือ "ทานเยอะๆ นะครับ" เขาเพียงแค่ขยับเก้าอี้ให้เธอ นั่งลงกินเงียบๆ พออิ่มก็เก็บจานไปล้างโดยไม่สบตาเลยสักนิด@14:00 น. ณ ใต้ต้นมะพร้าวริมหาดพระพายนั่งลูบท้องหกเดือนของเธอพลางมองดูศรันย์ที่กำลังซ่อมรั้วบ้านที่ผุพัง เขาตอกตะปูด้วยจังหวะที่หนักแน่นแต่ไร้เสียงพึมพำเหมือนทุกที ปกติเขาต้องคอยถามว่า "พายร้อนไหม" "พายอยากกินน้ำไหม" แต่วันนี้เขากลับทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ"พี่หมอ..." พระพายลองเรียกเขาเบาๆศรันย์ชะงักมือที่กำลังถือค้อน เขาหันมามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจลึกๆ เขาพยักหน้าให้หนึ่งครั้งเป็นเชิงรับรู

@3 เดือนต่อมาวันเวลาล่วงเลยไปจนเข้าสู่เดือนที่เก้าของการตั้งครรภ์ ท้องของ พระพาย โตเต็มที่จนเดินเหินลำบาก แต่ในบ้านไม้สีขาวแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยความเรียบร้อยอย่างน่าประหลาด หมอศรันย์ ยังคงทำหน้าที่ "ทาสรัก" อย่างไร้ที่ติ เขาตื่นตีสี่มาทำอาหาร เตรียมน้ำอุ่น ขัดทุกตารางนิ้วของบ้านจนเงาวับ และคอยประคองพายทุกย่างก้าวแต่สิ่งที่พระพายไม่เคยรู้เลยคือ... ทุกครั้งที่ศรันย์เดินเข้าห้องน้ำ หรือจังหวะที่เขาขอตัวไปซักผ้าหลังบ้าน เขาจะต้องรีบคว้าผ้าเช็ดหน้ามาอุดปาก กั้นเสียงไอที่รุนแรงจนตัวโยน ร่างกายที่เคยกำยำบัดนี้ซูบผอมลงจนเหลือเพียงโครงร่างที่อาศัย "ใจ" ขับเคลื่อน"พี่หมอ... ทำไมมือพี่สั่นแบบนั้นล่ะ?" พระพายถามขณะเห็นเขาประคองถ้วยซุปบำรุงมาวางให้"สงสัยพี่จะตื่นเต้นน่ะครับพาย อีกไม่กี่วันเจ้าตัวเล็กก็จะออกมาแล้ว พี่แค่อยากเตรียมทุกอย่างให้พร้อมที่สุด" ศรันย์ยิ้มแววตาของเขาดูเหนื่อยล้าอย่างที่พายไม่เคยเห็น แต่มันกลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่สุดในชีวิตกลางดึกคืนนั้น ศรันย์แอบลุกขึ้นมานั่งที่ระเบียง เขาหยิบสมุดบัญชี โฉนดที่ดิน และพินัยกรรมที่เขาแอบทำไว้เงียบๆ ขึ้นมาดูเป็นครั้งสุดท้าย เขาไอออกมา

@เช้าวันรุ่งขึ้น ณ วัดเก่าแก่ริมน้ำบรรยากาศร่มรื่น พระพายในชุดลูกไม้สีขาวสะอาดตาดูสงบและงดงาม เธอจูงมือน้องพร้อมเข้าไปถวายสังฆทานและทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ศรันย์ตามที่ตั้งใจไว้ แต่ในขณะที่กำลังเดินลงจากศาลาไม้เพื่อไปกรวดน้ำที่ใต้ต้นโพธิ์ สายตาของเธอสะดุดเข้ากับร่างสูงที่คุ้นเคยในชุดลำลองกำลังเดินถือปิ่นโตออกมาจากทางกุฏิของหลวงตา"พี่ภีม!" พระพายอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจหมอภีมชะงักจนไหล่สั่น ใบหน้าคมเข้มนั้นซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นหน้าพระพายและน้องพร้อมจังๆ เขาทำท่าเหมือนอยากจะมุดดินหนีแต่ไม่ทันเสียแล้ว เธอกำลังพาลูกเดินเข้ามาหาเข้า"อ้าว... พาย... มาทำบุญเหมือนกันเหรอ" หมอภีมถามเสียงอึกอัก พยายามหลบสายตา"ค่ะ พายตั้งใจมาทำบุญให้พี่หมอ..." พระพายเดินเข้าไปใกล้พลางหรี่ตามองอย่างจับผิด "แต่ที่พายแปลกใจคือ... ไหนเมื่อคืนที่คุยกันในไลน์ พี่ภีมบอกพายว่าวันนี้ มีเคส มาไม่ได้ไงคะ แล้วทำไมตอนนี้พี่ภีมถึงมาเดินเล่นอยู่ในวัดได้ล่ะ?"หมอภีมเลิกลั่กอย่างเห็นได้ชัด เขาขยับแว่นสายตาไปมา มือที่ถือปิ่นโตสั่นเทาจนฝาปิ่นโตกระทบกันเสียงดัง กริ๊กๆ"อ๋อ... คือ... เคส... ใช่! เคสเลื่อนน่ะพาย" หมอภี

@30 นาทีต่อมาความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงร้องไห้ เหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของพระพายที่ซบอยู่อกของศรันย์ กลิ่นกายที่คุ้นเคย กลิ่นสบู่จางๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นตึกตักอยู่ใต้แผ่นอกหนา เป็นเครื่องยืนยันว่าผู้ชายคนนี้คือ "ของจริง" ไม่ใช่ความฝันหรือรูปภาพที่ไร้ความรู้สึกศรันย์ค่อยๆ ประคองใบหน้าของพระพายขึ้นมา มือหนาที่เคยสั่นเทาด้วยพิษไข้ในวันวาน บัดนี้กลับดูอบอุ่นและมั่นคงเขาใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา"พาย... พี่ขอโทษสำหรับทุกวินาทีที่พี่ทำให้พายต้องร้องไห้ คำขอโทษของพี่มันอาจจะไม่ทำให้พายรู้สึกดีขึ้น แต่พี่ก็ยังอยากจะพูดมัน" เสียงของเขาแหบพร่า "พี่มันขี้ขลาด พี่กลัวความผิดของตัวเองในอดีตจนไม่กล้าสู้หน้าพาย พี่คิดโง่ๆ ว่าถ้าพี่หายไป ความเจ็บปวดที่พี่เคยสร้างไว้มันจะหายไปพร้อมกับตัวพี่ด้วย"พระพายเงยหน้ามองเขา แววตายังมีความตัดพ้อแต่ความโกรธเริ่มถูกความดีใจเข้าบดบัง "พี่รู้ไหมว่ามรดกที่พี่ทิ้งไว้ให้ พายไม่เคยอยากได้เลยสักชิ้นเดียว... สิ่งเดียวที่พายอยากได้คือพ่อของลูกที่ตื่นมาเห็นเขาหัดเดิน เห็นเขาเรียกชื่อพ่อครั้งแรก พี่ขโมยเวลาพวกนั้นไปจากเราสองคนนะพี่หมอ""

@2 เดือนต่อมาบรรยากาศที่แผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อในวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ พยาบาลและเจ้าหน้าที่ต่างพากันอมยิ้มเมื่อเห็นร่างสูงสง่าของ นพ. ศรันย์ กลับมาสวมเสื้อกาวน์สีขาวปักชื่อตำแหน่งเดิมอย่างภาคภูมิใจ แม้เขาจะหายไปนานถึงสามปี แต่ฝีมือและการวางตัวที่สุขุมขึ้นกลับทำให้เขามีเสน่ห์จนใครๆ ก็ต่างพากันชื่นชมแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนที่สุด คือสายตาของหมอศรันย์ที่ไม่ได้มองแค่คนไข้... แต่เขามักจะชะเง้อมองไปทางโถงทางเดินชั้นผู้บริหารอยู่บ่อยครั้ง"เลิกชะเง้อได้แล้วมั้งไอ้หมอ... เขาไม่หายไปไหนหรอก เมียมึงน่ะ" หมอภีม เดินเข้ามากอดคอเพื่อนพลางแซวเสียงดัง บัดนี้กลายเป็นศัลยแพทย์อาวุโสที่ขึ้นแท่น "หมอโสดที่กวนประสาทที่สุดในโรงพยาบาล" เขาไม่ได้ไร้คู่เพราะหน้าตา หรือหน้าที่การงาน แต่เป็นเพราะความแสบสันของฝีปากที่ยากจะหาผู้หญิงคนไหนมาต่อกรได้"กูก็แค่อยากดูให้แน่ใจว่าพายทานข้าวกลางวันหรือยัง ช่วงนี้เขายิ่งแพ้ท้องหนักอยู่" ศรันย์ตอบพลางปรับปกเสื้อกาวน์ให้เนี้ยบ"แหม่... ตั้งแต่ฟื้นจากความตายมานี่ มึงเปลี่ยนจากคุณหมอผู้สูงส่ง กลายเป็นทาสเมียเต็มตัวเลยนะ" หมแภีมส่ายหัวขำๆ "ไม่ต้องแสดงอาการขนาดนั้น