บททั้งหมดของ The Obsessive CEO’s Contract Wife: บทที่ 131 - บทที่ 140

Litaw na litaw ang mga ugat sa likod ng kamay nito, at ang kalahating nakalantad na mga daliri ay mahahaba at napakaganda ng hubog. Magaan lamang na nakapatong ang dulo ng mga daliri ni Mira sa likod ng kamay nito, at nang magkatabi ang mga kamay nila, para itong isang obrang sining.Napakaganda.Dahil natatakot siyang magising si Sebastian, agad ding inalis ni Mira ang mga daliri niya sa sandaling matapos niyang kuhanan ng litrato ang eksena. Wala siyang lakas-loob na manatili pa roon nang matagal. Tahimik siyang naglakad paatras, saka marahang lumabas ng silid nito na nakatipa pa halos sa dulo ng mga paa. Pagkasara niya ng pinto, bumalik siya sa sarili niyang kuwarto, saka inayos nang kaunti ang litrato. Hindi niya iyon masyadong inedit—sapat lang para mas luminaw ang dating. Pagkatapos no’n, agad niya iyong ipinost sa Instagram.Wala siyang nilagay na caption.Larawan lang, walang paliwanag, walang dagdag na salita.Naisip niya, baka kapag nakita iyon ni Helena, sa sobrang galit ay

Napatigil ang galit ni Mira dahil sa tanong ni Sebastian.Masyado iyong biglaan. Hindi niya inaasahan na iyon ang itatanong nito sa gitna ng tensyon nilang dalawa. Kanina lamang ay nagtatalo sila, kapwa matigas ang tono at walang gustong magpatalo, ngunit sa isang iglap, parang biglang lumihis ang usapan sa isang bagay na mas malalim at mas delikado. Dahil doon, wala agad siyang naisagot.Nang makitang hindi siya nagsasalita, marahang pinisil ni Sebastian ang mga labi niya.Matagal siyang hindi kumibo. Pagkaraan ng ilang sandali, bahagyang nagbago ang tingin niya, at may lumitaw na bahid ng panunuya sa mga mata nito. Ngunit sa ilalim ng panunuya, parang may iba pang nakatago roon. “Mira,” sabi niya, “nagsabi ka na ba talaga ng totoo kahit minsan?”Hindi alam ni Mira kung imahinasyon lamang ba niya iyon, pero pakiramdam niya, bukod sa galit, may halong sakit din sa boses at titig ni Sebastian. Para bang nasaktan ito sa isang bagay. Para bang may ginawa siyang panlilinlang dito. Sa isan

Sa tuwing nababanggit si Helena, laging tila may bahagyang pag-aatubili si Sebastian na pag-usapan ito.Hindi na ipinilit ni Mira ang pagtatanong.Kung hindi lang naman sobrang kapit ni Helena kay Sebastian, bakit pa siya mag-aaksaya ng ganitong karaming pakialam? Hindi—hindi nga ba talaga pakialam iyon. Sa totoo lang, hindi siya basta nagseselos lamang; mas tama sigurong sabihing labis lang siyang mausisa sa kung ano ba talaga ang namamagitan sa kanilang dalawa. May mga bagay na ayaw niyang palampasin, ngunit may mga bagay ding alam niyang kapag hinukay pa niya nang hinukay ay siya rin ang masasaktan sa huli.Ayaw ni Mira na lalo lamang sumama ang loob niya, kaya tumahimik na siya at tahimik na tinapos ang pagkain.Ang biglaan niyang pananahimik ang siyang medyo ikinapanibago ni Sebastian.Parang sanay na ito na may sinasabi siya, may tinatanong, may ibinabatong pang-aasar o patutsada. Kaya ngayong bigla siyang naging tahimik, may kakaibang puwang na nabuo sa pagitan nila. Gusto sana

Tumanggap si Mira ng isang sampal, at nang lumabas siya, mahigpit at naninigas ang mukha niya.Wala na siyang pakialam kung paano pa magtatalo si Timothy at ang ina nito pagkatapos niyon, dahil sa puntong iyon, wala nang saysay ang lahat. Wala na iyong halaga sa kanya. Kanina lamang, sinabi pa ni Bea na matagumpay na si Timothy sa trabaho at dapat ay kaya na nitong magpasya para sa sarili nito. Ngunit ang totoo, kung ang mga magulang mo ay katulad ng sa kanya, ang isang taong hindi marunong magpasya para sa sarili niya ay mananatiling ganoon, gaano man siya katanda o gaano man kalaki ang narating niya sa buhay.Sa loob-loob ni Mira, napakalaking bagay na napanatili niyang malinaw ang isip niya. Mabuti na lang at hindi siya tuluyang nalunod sa mga dati niyang naramdaman para kay Timothy, at hindi rin siya nasilaw sa katotohanang napakaayos at napakagaling na nito ngayon. May mga taong hindi nagkatuluyan noon, at ang hindi nila pagkakatuluyan sa nakaraan ay hindi nangangahulugang maaari

Binasa ni Mira ang pangungusap na iyon at wala naman siyang napansing mali rito.[’Yun lang.]Pagkatapos ipadala ang dalawang salitang iyon, para bang bumalik na naman ang lahat sa dati. Ang usapan nila ay muling naging payak, malamig, at walang anumang dagdag na ibig sabihin. Walang paliwanag. Walang kasunod. Walang pagpipilit. At sa totoo lang, unti-unti nang nasasanay si Mira sa ganoong takbo ng mga bagay sa pagitan nila.Pagsapit ng uwian, ganoon pa rin ang chat nila ni Sebastian.Nakatigil pa rin iyon sa parehong dalawang salita.Napakahirap talagang hulaan ng puso ng isang lalaki—parang karayom na nahulog sa kailaliman ng dagat. Naroon man, hindi mo naman makita. At kahit hanapin mo pa, hindi rin tiyak kung matatagpuan mo.Sabay-sabay lumabas si Mira at ang mga katrabaho niya mula sa kumpanya. Tulad ng dati, may ilan na nag-uusap pa tungkol sa trabaho, may ilan namang nagbibiruan na lamang habang naglalakad. Habang palapit siya sa gilid ng kalsada at naghahanda nang mag-book o t