บททั้งหมดของ หย่าหวนรัก: บทที่ 51 - บทที่ 60

“แม่ฮาบ แม่ชอบนิทานเรื่องอะไรฮาบพี่ธันจะได้หยิบหนังสือไปให้แม่อ่านฮาบ” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายธันวาวัยสามขวบตะโกนถามดาหลาผู้เป็นมารดาจากห้องหนังสือ ที่เขาได้รับของขวัญจากญาติ ๆ และคุณปู่คุณย่า ดาหลายิ้มออกมาด้วยความอบอุ่น และเข้าไปช่วยลูกชายสุดที่รักของเธอเพื่อเลือกนิทานที่น่าสนุกที่สุด เล่าก

เมื่อได้ยินเสียงเปิดน้ำในห้องน้ำ ดาหลาก็หลับตาลงพร้อมน้ำตาที่หลั่งรินออกมา เขาจะเคยรับรู้บ้างไหมว่าเธอเจ็บปวดใจแค่ไหน ที่ต้องทำรักษาครอบครัวให้มันยังเป็นครอบครัวอยู่ คนอย่างเขามันถนัดแต่ทำให้คนอื่นเจ็บปวดสินะ ทุกวันสำคัญของเธอกับลูกมักไม่มีเขาอยู่เสมอ แต่ปีนี้ลูกเริ่มรู้ความแล้ว อย

เมื่อเข้ามาในบ้าน เธอก็ไปนั่งป้อนข้าวลูกชาย ท่าทางที่ไม่ค่อยกิน และกินยากกว่าปกตินั้นทำให้เธอรับรู้ได้ว่าลูกชายของเธอแคร์ผู้เป็นบิดามากมายนัก “ทำไมไม่ทานข้าวละครับพี่ธัน” “กินเยอะพ่อจะไม่อุ้มพี่ธัน” เด็กน้อยพูดทั้งก้มหน้าพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ทำเอาคนเป็นแม่อย่างเธออดเจ็บปวดใจไม่ได

เช้าวันรุ่งขึ้นดาหลารู้สึกตัวตอนที่แม่นมบุญมาปลุกเรียกตอนตีห้าครึ่ง ร่างเล็กขยับลืมตาเพราะตัวเองนอนไปพร้อมกับลูกที่โซฟาเพื่อรอเขากลับมา แต่ทว่าเขาไม่กลับมาจนเช้า “นมคะ กี่โมงแล้วคะ” เธอตกใจ เห็นจากฟ้าที่ค่อนสว่างเต็มที ก็กลัวจะทำกับข้าวไม่ทันพระบิณฑบาต “ตีห้าครึ่งแล้วค่ะ ทำไมพาคุณห

เมื่อเวลาผ่านไปจนเที่ยงวันแล้ว สองแม่ลูกก็ยังไม่ตื่นสักที เขาจึงต้องให้นมบุญทำข้าวต้มแล้วตัวเองยกขึ้นไปในห้องด้วยตัวเองกลิ่นข้าวต้มหอม ๆ ทำให้ร่างกายเล็กขยับตัว แต่ทว่าเนื่องจากร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง จึงทำให้ดวงตานั้นบวมเปล่งจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมา“ตื่นได้แล้ว คุณพาลูกนอนจนไม่ได้กินข้าวเช้า” เสียง