All Chapters of I Am the CEO's Contracted Secretary (SPG): Chapter 61 - Chapter 70

126 Chapters

Chapter SIXTY

Hindi ko na mabilang kung ilang oras kaming nanatili sa sala habang ang buong bahay ay puno ng galaw ng mga taong hindi ko kilala pero malinaw na kilala siya, mga lalaking tahimik pero mabilis kumilos, nagsasalitan ng impormasyon na hindi ko lubos maintindihan pero sapat para maramdaman ko na ang sitwasyon ay mas malalim, mas delikado, at mas seryoso kaysa sa kahit anong iniisip ko noong una, at sa gitna ng lahat ng iyon ay nakatayo si Alex hindi bilang lalaking minahal ko, hindi bilang asawa ko, kundi bilang isang taong may kontrol sa isang mundong ngayon ko lang lubos na nakikita.“Repeat the timeline,” sabi niya, malamig ang boses habang nakatingin sa isang screen na may mga footage na halos puro static dahil sa pagkaka-disable ng cameras, pero kahit ganoon ay pinipilit niyang kunin ang kahit anong detalye na pwedeng makatulong.“Entry estimated between 2:10 to 2:18 AM, no visible forced access, internal system override confirmed,” sagot ng isa sa mga tauhan niya, mabilis at direts

Chapter SIXTY ONE

Hindi ko alam kung paano ako nakatulog matapos ang gabing iyon, kung tulog nga ba talaga iyon o simpleng pagod lang na pinilit ang katawan ko na huminto kahit saglit, dahil ang isip ko ay gising pa rin paulit-ulit na binabalikan ang bawat nangyari, bawat sigaw, bawat sandali na akala ko ay mawawala sa akin ang mga anak ko, at kahit na ligtas na sila ngayon, kahit na nasa tabi ko sila habang humihinga nang mahimbing, hindi pa rin mawala yung takot na parang nakaukit na sa dibdib ko.Nagising ako nang dahan-dahan, ang liwanag ng umaga ay bahagyang sumisilip sa kurtina, tahimik ang paligid, halos hindi ko marinig ang kahit anong ingay maliban sa mahinang paghinga ng mga bata sa kama, at sa unang pagkakataon matapos ang lahat napaupo ako nang hindi nagmamadali, pinakiramdaman ang sarili ko, pinilit alamin kung totoo na ba talaga na tapos na ang bangungot.Lumapit ako sa kanila, dahan-dahan, parang natatakot na baka mawala sila kapag masyado akong mabilis gumalaw, saka isa-isa kong hinaplo

Chapter SIXTY TWO

Hindi ko alam kung alin ang mas mahirap tanggapin ang katotohanan na ang mundo ni Alex ay mas madilim at mas mapanganib kaysa sa kahit anong inakala ko noon, o ang katotohanan na kahit alam ko na ang lahat, pinili ko pa ring manatili, pinili kong huminga sa parehong espasyo na matagal ko nang tinakasan, at habang naglalakad ako sa loob ng mansion na ngayon ay tinatawag niyang “safe place,” hindi ko maiwasang maramdaman na bawat sulok nito ay may lihim, bawat galaw ay may bantay, at bawat segundo ay may kasamang panganib na hindi ko pwedeng balewalain.“Mommy, look!” sigaw ni Deya mula sa garden area, masaya, hawak ang kamay ni Dion habang tumatakbo sila sa malawak na damuhan na napapalibutan ng mataas na bakod at security personnel na tahimik lang na nakamasid sa bawat galaw nila.Napahinto ako sandali, pinanood sila, at kahit may bahagi sa akin na natatakot, hindi ko maikakaila na masaya sila at iyon ang dahilan kung bakit ako nandito.“They’re adjusting fast,” sabi ni Jian mula sa l

Chapter SIXTY THREE

Hindi ko akalain na ang unang araw ko sa mundong pinasok ko ay magsisimula hindi sa takot, kundi sa pagod yung klase ng pagod na hindi lang katawan ang sinusubok kundi pati isip, dahil habang nakatayo ako sa malawak na training area sa likod ng mansion, nakasuot ng simpleng damit pero pakiramdam ko ay parang inilagay ako sa isang realidad na hindi ko kailanman inisip na kakailanganin kong matutunan, ramdam ko ang bawat tingin ng mga taong naroon, hindi mapanghusga pero mapanuri, parang sinusukat kung hanggang saan ang kaya ko.“Relax your shoulders,” sabi ni Alex, nakatayo sa harap ko, kalmado ang boses pero walang halong lambing, hindi bilang asawa kundi bilang taong nagtuturo, “you’re too tense, you’ll tire out faster.”Napairap ako nang bahagya, kahit sinusubukan kong sundin ang sinasabi niya.“I am relaxed,” sagot ko, kahit halatang hindi.“No, you’re not,” sagot niya agad, diretso, “you’re preparing for impact before anything even happens.”Napahinto ako.At kahit ayaw kong amini

Chapter SIXTY FOUR

Hindi pa tuluyang nawawala ang pagod sa katawan ko mula sa buong araw na training, at kahit pilit kong pinapakalma ang sarili ko habang pinapatulog ang mga bata, ramdam ko pa rin ang kirot sa mga braso ko at ang bigat sa likod ko, pero higit sa lahat ay yung pagod sa isip yung klase ng pagod na dala ng pag-unawa sa mundong hindi ko ginustong pasukin pero ngayon ay kailangan ko nang tanggapin.“Mommy, stay,” bulong ni Deya habang nakahawak sa damit ko, ayaw pa akong pakawalan kahit nakapikit na siya.“I’m here,” sagot ko agad, dahan-dahan siyang hinaplos sa buhok, pinakalma hanggang sa tuluyan siyang makatulog, kasabay ng dalawa pa niyang kapatid na nakahiga sa tabi niya, tahimik, ligtas at sa simpleng tanawin na iyon ay parang may bahagyang kapayapaan akong naramdaman kahit sandali lang.Pero hindi iyon nagtagal.Dahil sa sandaling lumabas ako ng kwarto at isinara ang pinto nang dahan-dahan, bumalik agad ang realidad yung bigat ng lahat ng nangyayari, yung panganib na hindi nawawala k

Chapter SIXTY FIVE

Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang lakas ng loob ko sa sandaling iyon, kung paano ko nagagawang manatiling nakatayo habang ang buong katawan ko ay nanlalamig at ang isip ko ay puno ng posibilidad na ayokong isipin, pero habang nakatitig ako sa pintuan ng safe room na pilit binubuksan ng taong nasa labas, habang naririnig ko ang paulit-ulit niyang pag-utos na parang siya ang may karapatang pumasok sa espasyong ito, unti-unti kong nararamdaman na may nagbabago sa loob ko hindi na takot ang nangingibabaw, kundi galit, at higit sa lahat, proteksyon.“Open this door now or I’ll break it down,” sigaw ng boses mula sa labas, mas malakas na ngayon, mas agresibo, at sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang lalo akong tumitibay sa desisyon ko na hindi sila papasukin, kahit ano pa ang mangyari.“Mommy…”Naramdaman ko ang mahigpit na kapit ng mga anak ko sa likod ko, at sa simpleng hawak na iyon doon ko nahanap ang sagot sa lahat ng tanong ko.Hindi ako pwedeng magkamali.Hindi a

Chapter SIXTY SIX

Hindi na ako nakatulog nang gabing iyon, kahit pilit kong ipinikit ang mga mata ko at sinubukang kumbinsihin ang sarili ko na ligtas na kami kahit pansamantala, dahil sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko ay bumabalik ang tunog ng malakas na katok sa pinto, ang boses ng lalaking pilit pumapasok, at ang sandaling halos mabasag ang kontrol ko sa takot, kaya imbes na pilitin ang sarili ko na magpahinga, pinili kong bumangon, tahimik na lumabas ng kwarto, at hanapin si Alex dahil alam kong kung may taong hindi rin natutulog ngayon, siya iyon.Hindi ako nagkamali.Naabutan ko siya sa study room, nakatayo sa harap ng malaking mesa na puno ng mga dokumento at digital screens, ang mga mata niya ay nakatutok sa kung ano mang impormasyon ang hawak niya, habang ang aura niya ay bumalik na naman sa pagiging malamig at kalkulado, parang ang emosyon na nakita ko kanina ay tuluyan nang itinago sa likod ng responsibilidad niya.“You should be resting,” sabi niya nang hindi man lang tumitingin sa akin

Chapter SIXTY SEVEN

Hindi ko inasahan na ang susunod na araw matapos ang gabing halos gumuho ang mundo ko ay magsisimula sa katahimikan, yung klaseng katahimikan na parang walang nangyari kahit alam kong may bakas pa rin ng kaguluhan sa bawat sulok ng bahay na ito, at habang nakatayo ako sa harap ng bintana, pinagmamasdan ang mga anak ko na muling naglalaro sa garden na para bang normal lang ang lahat, doon ko na-realize na ganito pala talaga ang buhay sa mundong pinasok ko walang oras para manatili sa takot, walang pagkakataon para magpahinga sa sakit, dahil kahit hindi ka pa handa, kailangan mong bumangon at magpatuloy.“Mommy, come play with us!” sigaw ni Deya mula sa labas, kumakaway, habang sina Alexion at Dion ay tumatakbo sa damuhan na parang wala silang iniisip kundi ang kasiyahan ng sandaling iyon.Napangiti ako nang bahagya, kahit ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko, dahil sa kabila ng lahat ito ang dahilan kung bakit ako lumalaban.“I’ll be there in a minute!” sagot ko, pilit pinagaan ang

Chapter SIXTY EIGHT

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak habang nakaupo kami sa loob ng hidden safe area matapos ang literal na takbuhan, putukan, at halos mamatay na naman na eksena sa buhay namin, dahil habang ako ay tahimik na sinusubukang i-process ang lahat yung takot, yung adrenaline, yung galit na unti-unting nagiging desisyon si Lora naman ay nasa kabilang side, buhay na buhay ang energy, parang hindi kami muntik mamatay kundi parang na-late lang sa lakad.“Excuse me?! Ano ‘yon?!” reklamo niya agad, naka-upo pero galit na galit ang aura, hawak ang dibdib na parang siya ang pinaka-traumatized sa aming lahat, “Hindi ba dapat ‘yung buhay natin ngayon ay California vibes, smoothies, yoga, ganon?! Bakit parang naging action movie bigla?!”Hindi ko napigilan ang sarili ko.Napatawa ako.Sa gitna ng lahat natawa talaga ako.“Lora…” sabi ko, hingal pa rin pero nakangiti na, “we were literally running for our lives five minutes ago.”“Exactly!” sagot niya agad, tumayo pa at naglakad-lakad, parang

Chapter SIXTY NINE

Hindi na ako yung parehong babae na nanginginig sa gilid habang ang iba ang gumagawa ng desisyon, dahil sa gabing iyon, habang nakatayo ako sa gitna ng study room kasama sina Alex, Jian, at si Lora na kahit nakaupo ay parang ready makipag-away kahit kanino, naramdaman ko na ang bigat ng bawat salitang binibitawan namin ay hindi na basta plano kundi simula ng isang hakbang na hindi na namin pwedeng bawiin, at habang nakatitig ako sa mapa na nasa harap namin, sa mga pulang marka na nagsasaad ng mga lugar na konektado sa organisasyong umaatake sa amin, doon ko tuluyang tinanggap na hindi na ito simpleng pagtatanggol, kundi isang laban na kailangan naming tapusin.“So let me get this straight,” sabi ni Lora, nakakunot ang noo habang nakatingin sa mapa na parang nag-aaral para sa exam kahit halatang nalilito pa rin siya, “pupuntahan natin sila… sa lugar nila… kung saan sila mas marami… mas armado… at mas ready?”Tahimik kaming lahat sandali.“Yes,” sagot ni Alex, diretso, walang pag-aalinl

...

5 6 7 8 9

...

SCAN CODE TO READ ON APP